Entrevista de Rafael de Sáa a Ramón Beltrán en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): En Gustavos, un personaxe con este nome protagoniza ou acompaña os diferentes relatos. Que pretendía empregando este recurso?
– Ramón Beltrán Carballeira (RBC): Gustavo é un arquetipo. Hai moitos ‘Gustavos’, un para cada historia, son diferentes entre si. Cada persoa ten situacións por resolver. Comparten nome, iso é o único en común. As historias son independentes mais teñen o personaxe como nexo, como protagonista ou secundario. Gustavo é un nome que me gusta moito, hai moitos personaxes históricos con ese nome, por iso o elixín.
– ND: Naceu primeiro o personaxe ou as historias?
– RBC: Todo comeza coas historias, escritas en bastantes anos. A min gústame dicir que este libro foi escrito ao longo de 40 anos, a maior parte da miña vida. O primeiro relato do libro quedou redactado cando estaba aínda estudando en Santiago e tiña apenas 20 anos. O último chegou recentemente, hai uns poucos anos. A medida que xuntei estes relatos tiven a idea de reescribilos dun xeito no que quedaban comunicados. (…)
– ND: Que supón para vostede escribir en galego e como afecta a súa escrita após tantos anos escribindo, diante dunha páxina en branco?
– RBC: É moi importante. Teño un compromiso coa miña lingua e o meu país. Como galego, son bilingüe, e podería atopar máis facilidades de publicación e coas editoriais en castelán, achegaríame a máis público. Aínda así escribo en galego pola miña identidade. A lingua debe ser apoiada e coidada, e así poño o meu gran de area. Pode ser que non a salve, mais poño o meu gran de area na medida das miñas posibilidades para que siga forte e viva. Escribir é un pracer é unha dor. É satisfactorio rematar unha historia, mentres que os bloqueos son frustrantes. Compensa, sen dúbidas. Eu son un narrador, polo que me encanta facelo, é practicamente deformación profesional.”