Volve Frank Soutelo en ‘Buscando a Dalia’

Entrevista a Miguel Anxo Fernández na Televisión de Galicia:
“Oitava entrega da saga de novela negra de Miguel Anxo Fernández. O detective segue a pista de crimes e desaparicións de mulleres no Carballiño. O autor defende a novela negra como intérprete da realidade. A entrevista pode verse aquí.”

Fran Fernández Davila, gañador do premio Vilar Ponte de Viveiro: “Sorprendeume ganar porque é unha novela estraña, pero divertida”

Entrevista de Cristina L. Felipe a Fran Fernández Davila en El Progreso:
“(…) – El Progreso (EP): Agardaba este éxito na súa faceta de escritor?
– Fran Fernández Davila (FFD): En absoluto, para nada. De feito empecei a escribir porque me gustaba pero nin sequera compartía cos meus coñecidos as lecturas, gústame publicar pero non a exposición, o tema de escribir é para min algo máis íntimo. Cando empezas a escribir con 42 anos non esperas facer ningún tipo de carreira.
– EP: Que pode contar da novela galardoada, Mario non existe?
– FFD: Non sei se coñeces a película de Come, reza, ama. Quixen facer unha especie de chiscadela sobre un home de cincuenta anos que está en crise laboral, identitaria, familiar, e que de repente atopa saída nunha viaxe inesperada ao Nepal. A verdade hai moito da miña situación ata o de agora na novela, é moi persoal e non sei se sairá publicada, se sae vai ser unha exposición persoal importante.
– EP: É autobiográfica?
– FFD: Non, porque nada diso me pasou, pero si moi autorreflexiva. É unha especie de situación paralela á que moitos homes pasamos chegados a certa idade, a crise dos 40, dos 50, é real. No meu caso con 50 anos, hai un ano, quedei sen traballo e pensei en refacer a miña vida como profesor de FP, empecei a estudar e fixen o máster, pero agora apareceume a oportunidade de traballar nunha das compañías máis importantes do mundo, que ten unha parte de refrixeración, e decidín probar. Levo un mes de volta ao mundo laboral pero ‘hardcore’, na primeira semana estiven na casa pero despois en París, Madrid e Inglaterra e a semana que vén viaxo de novo a París e a Italia, coñecendo as instalacións que hai por Europa. O das viaxes para min é un día a día, xa o viña facendo antes no meu traballo anterior, pero nunca fun a Asia. Esa viaxe que se narra na novela nunca a fixen e creo que nunca terei a afouteza de facela. (…)”

Carteis para explicar un tempo

Entrevista de Xermán Hermida a Iria-Friné Rivera Vázquez en Cultura Galega:
“(…) A Deputación da Coruña publicaba este mes de setembro Quen conduce o Estado: Arte, ideas, artistas e movementos que deron forma á vitoria do Estatuto de Galicia de 1936. O volume, escrito pola historiadora da arte Iria-Friné Rivera Vázquez, analiza a campaña de comunicación a prol da aprobación deste texto durante a Segunda República española. Desde os antecedentes políticos ata os movementos artísticos internacionais, toda unha conxunción de factores confluíu nun traballo coordinado por un equipo moi reducido de persoas e cun tempo limitado de preparación.
Cando, en 1936, a II República convocou o plebiscito para que a poboación galega votase se aceptaba o proxecto de Estatuto de Autonomía que se presentara ante as Cortes, en apenas tres meses, xestouse unha colección de accións e de traballos gráficos que conseguiron difundir a importancia dunha victoria nas urnas para este texto. “A organización en si foi rápida e masiva, pero as persoas responsables xa estaban afeitas a traballar en campañas publicitarias”, explica a investigadora. “Camilo Díaz Baliño, que foi a cabeza do proceso a nivel estético, sabía ben como se tiñan que preparar as cousas, contaba con moita experiencia”. Para alén das cuestións máis técnicas, “tamén a nivel artístico, cultural e simbólico, o equipo estaba nun contexto con moito movemento e eran persoas moi atentas a todo o que estaba a xurdir. Era xente que viaxaba, lía moito, escoitaba a radio”, que desde 1933 tivera un grande impulso no país. Este equipo de creativos estaba composto ademais por Castelao, Díaz Pardo, Luís Seoane, Bernardino Vidarte, Maside e López Bouza, que asinaron canda ao propio Díaz Baliño os carteis da campaña. “Cada un na súa liña, compuxeron unha diversidade de ideas e sensibilidades que facilitaron a victoria do Estatuto”, sinala a historiadora da arte. “Compre pensar que, antes desta campaña, houbera outra sobre o mesmo en 1933 que non funcionara ben. Déranse moitos desacordos, non había unha dirección clara e ninguén se sentira incluído. No 36 déuselle a dirección ao Partido Galeguista, xa que se consideraba que contaba con persoas de prestixio que sabían manexarse moi ben en institucións, escolas, esfera pública e todo tipo de campos”, explica a investigadora. Deste xeito, nesta campaña “o que se fai é precisamente un exercicio de total inclusión da sociedade galega, que era moito mais complexa do que pode semellar a primeira vista”.
Entre os antecedentes desta fazaña de propaganda, “Castelao ou Díaz Baliño estaban no Seminario de Estudos Galegos, que xa falaba do Estatuto desde 1923, e contaban con precedentes sociais, políticos e económicos desde o século XIX. Estas persoas ademais sabían de ilustración, deseño gráfico e cartelismo, e eran moi conscientes do contexto da década dos 30”, asegura. “Coa grande depresión, os medios de comunicación estaban a crear a cultura de masas e eles abordaron un proceso de enxeñaría social” a aproveitar todos os medios ao seu alcance. “Empregaron programas radiofónicos, prensa, entrevistas ou mitins”, cunha planificación moi coidada, para promover a votación a prol do Estatuto. Canda a isto, non faltaron medios motorizados para a distribución de materiais e mesmo o reparto de folletos desde avionetas, cuestións que a autora do estudo analiza polo miúdo. (…)”

Entrevista extensa a José-Maria Monterroso Devesa

Pode verse aquí a entrevista extensa sobre a súa traxectoria a José-Maria Monterroso Devesa.

Marilar Aleixandre preséntanos o seu poemario ‘Terra baixo as uñas’

Entrevista de Pilar G. Rego a Marilar Aleixandre no Zig-zag da Televisión de Galicia:
“Marilar Aleixandre escribe: “Procurarei a miña voz/escaravellando na terra coas mans/esculcando/por baixo das uñas”. Neste libro, a autora realiza un exercicio de escavación que desenterra historias, exhuma corpos, recupera nomes. O poemario dialoga coa súa obra anterior As bocas cosidas, un proxecto literario chantado na memoria histórica. A entrevista pode verse aquí.”

Sonia Villapol: “O cerebro aprende mellor cando algo esperta curiosidade”

Entrevista de Rafa López a Sonia Villapol en Faro de Vigo:
“(…) – Faro de Vigo (FV): Di que a idea do libro xurdiu das túas charlas con escolares. Que aspectos do cerebro lles espertan máis curiosidade?
– Sonia Villapol (SV): O que máis me sorprende cando visito os colexios ou dou charlas virtuais é a curiosidade dos nenos e nenas, e canto máis pequenos, mellor. Fan preguntas con moito sentido común porque están realmente interesados no que lles estás contando e non teñen vergoña de expresar as súas dúbidas. Queren saber por que se producen as enfermidades, por que a súa avoa ten alzhéimer ou por que non é tan saudable como parece beber un zume de catro laranxas espremidas pola mañá. Os adolescentes, en cambio, adoitan preguntar máis sobre as adiccións, as consecuencias da falta de sono ou como poden memorizar mellor o que estudan. Encántalles descubrir as explicacións biolóxicas das súas propias reaccións impulsivas. Explícolles, por exemplo, o papel da amígdala no procesamento das emocións e como se relaciona con outras rexións cerebrais encargadas de regular as nosas respostas. Tamén lles interesa saber por que lles custa tanto levantarse polas mañás, e aí aproveito para falarlles dos cambios nos ritmos circadianos e na secreción de melatonina durante a adolescencia que é diferente á etapa adulta. Cando entenden que moitos dos seus comportamentos teñen unha explicación neurobiolóxica, quedan fascinados.
– FV: Tiñan algunha falsa crenza sobre o cerebro?
– SV: Un dos mitos máis estendidos é que só utilizamos o 10% do cerebro, e esta é unha pregunta recorrente. Iso é completamente falso. Utilizamos todas as rexións cerebrais, aínda que non todas están activas coa mesma intensidade ao mesmo tempo. Outro mito é pensar que temos un hemisferio creativo e outro racional, coma se as persoas fosen dun tipo ou doutro. En realidade, ambos os hemisferios traballan continuamente conectados e participan en múltiples funcións cognitivas. Comprender o que sucede no noso cerebro tamén nos axuda a comprendernos mellor a nós mesmos e porque nos comportamos así coa nosa familia ou coas amizades. (…)”

Iria Misa: “Toda a industria pornográfica actual está pensada para captar os adolescentes e mantelos enganchados á pantalla o maior tempo posíbel”

Entrevista de Tensi Xesteira a Iria Misa en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): O libro Mamá, quero ser Ziggy Stardust supuxo un antes e un despois na súa carreira literaria. Que lle deu esta historia?
– Iria Misa (IM): Si que teño esa sensación. Cando escribín esa novela fun consciente de que dera un paso máis e decateime de que tiña unha boa historia. Antes de que saíse xa espertaba moito interese e aí sentín o agarimo que colle a xente cando unha obra lle gusta moito. Deume moitas satisfaccións, aínda que atopou dificultades e reticencias dalgúns sectores porque trataba o tema da realidade trans en crianzas. Pero o libro funcionou tan ben e fun a tantos coles que houbo momentos nos que mesmo me sentín como unha rockstar. Recibíanme dunha maneira os nenos nos coles… O libro, ao final, trata de algo que nos pasa a todos, porque todos nalgún momento nos sentimos diferentes e queremos que nos entendan. Foi un antes e un despois na miña carreira, un libro significativo.
– ND: Comeza o seu libro máis recente, Só para adultos, cunha cita de Leticia Dolera que di que é urxente tratar a relación do porno cos rapaces. Por que esta cita e por que tan de cheo no libro? Que sentido lle quería dar?
– IM: Cando lin este chío de Leticia Dolera decateime de que ela estaba a traballar en algo similar ao que a min me roldaba pola cabeza, que era como a rapazada se estaba empezando a relacionar no sentido sexual. Eu comezaba a percibir que estaban sucedendo cousas moi diferentes ao que nós poderiamos agardar ou ao que viviramos cando adolescentes. E impactoume moito porque o dixese tan claro. Porque eu tiña claro que algo estaba sucedendo pero aínda non dera co motivo nin coas palabras, e ela puxo o foco. Por iso quixen abrir o libro con esa cita. (…)”