Entrevista de P. Blanco e F. Rodríguez a Marilar Aleixandre en La Voz de Galicia:
“(…) – La Voz de Galicia (LVG): Tamén levou ao Vákner á súa obra A Vaca de Fisterra e a trabe de Alcatrán. Que ve nesta figura?
– Marilar Aleixandre (MA): Folclore e lendas son interesantes. O bispo Mártiros peregrinaba e el tiña que contar algo para dicir que era moi valente, un milhomes, e así relata que se atopou en Dumbría cunha especie de lobishome xigante. Loiadas [ri], iso non é cousa de agora das redes. Teño feito o Camiño, chegando a Fisterra, percorrín a pé moita da Costa da Morte, teño formación de zoóloga, e nunca vin lobishomes. Aínda así teño bastante simpatía por eles. Son moi seguidora de Antonio Reigosa, Xoán Ramiro Cuba e Xosé Miranda: no seu Dicionario dos seres míticos galegos aluden a el, e a que Mártiros o que atopou aquí eran comedores de peixe. Faime graza. No meu poema Comedores de cabezas toco iso, que algo que identifica ás xentes de Galicia é comer as cabezas dos peixes. Iso vino eu na casa do meu compañeiro, en Toba, Cee. Cheguei a Galicia con 25 anos e foime máis difícil aprender a comer cabezas de peixe que aprender o galego!
– LVG: En As malas mulleres ou en As bocas cosidas vostede conta a historia dos que non tiveron voz. E a versión do Vákner?
– MA: Pois igual hai que intentar falar con el, un destes días toca lúa chea. O lobishome non o é por vontade propia. Iso está na mitoloxía popular de moitos países e en novelas tan famosas como as de Harry Potter. Eu traducín o primeiro libro, que por certo por fin se vai reeditar agora. Hai aí un personaxe encantador, Remus Lupin, un dos bos, e é lobishome. Que lle pediría eu ao Vákner? Que nos defenda á xente da Costa da Morte. (…)”