Arquivos da etiqueta: Ramón Nicolás

Cuestionario Proust: Darío Xohán Cabana

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Darío Xohán Cabana:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A obstinación.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A bondade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Amizade.
4.– A súa principal eiva?
– Os ataques de cólera.
5.– A súa ocupación favorita?
– Traducir poesía.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Vivir sempre coa miña familia.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Non quero pensar nela.
8.– Que lle gustaría ser?
– Xubilado.
9.– En que país desexaría vivir?
– Aquí, que xa estou afeito.
10.– A súa cor favorita?
– O arco da vella.
11.– A flor que máis lle gusta?
– As espontáneas dos pasteiros.
12.– O paxaro que prefire?
– O ouriol.
13.– A súa devoción na prosa?
– Por exemplo, o autor de La mort le roi Artur.
14.– E na poesía?
– Por exemplo, Dante.
15. Un libro?
– As tres partes d’Os tres mosqueteiros (con Vinte anos despois e O vizconde de Bragelonne).
16.– Un heroe de ficción?
– Ulises.
17.– Unha heroína?
– Rotbaf Luden.
18.– A súa música favorita?
– Leonard Cohen e por aí.
19.– Na pintura?
– Botticelli.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Fidel Castro.
21.– O seu nome favorito?
– Leonor.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– Tirar comida.
23.– O que máis odia?
– O fascismo.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Desprezar, Fernando VII. Odiar, Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
– A Revolución de Abril.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Cantar ben.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
– Non me gustaría.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Oscilante: entre o entusiasmo e o desánimo.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os que non lle fan mal a ninguén.
30.– Un lema na súa vida?
– Non ter lemas.”

Cuestionario Proust: María Xosé Queizán

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica:
“Dou comezo hoxe, e para min é moi gratificante facelo cunha escritora que admiro como é María Xosé Queizán, a unha serie de apuntamentos que acollerán as respostas de escritoras e escritores de noso ao arquicoñecido, minimamente retocado, cuestionario Proust. Sen dúbida, un método un pouco inquisitorial e bastante vintage pero, talvez, operativo para ir coñecendo un pouco máis a personalidade das persoas que teñen a ben colaborar e construír tamén esta bitácora compartindo as súas respostas. Grazas!

1.– Principal trazo do seu carácter?
– A insubmisión.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A integridade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Cariño.
4.– A súa principal eiva?
– A obstinación.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– A igualdade entre as persoas.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Deixar de pensar.
8.– Que lle gustaría ser?
– O que son.
9.– En que país desexaría vivir?
– No que vivo.
10.– A súa cor favorita?
– Ocres, siena, as follas mortas.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A da magnolia nigra.
12.– O paxaro que prefire?
– O cóndor.
13.– A súa devoción na prosa?
– Marguerite Yourcenar.
14.– E na poesía?
– Eugénio de Andrade.
15.- Un libro?
– La Segunda Creación de Ian Wilmut, Keith Campbell e Colin Tudge.
16.– Un heroe de ficción?
– Frankenstein.
17.– Unha heroína?
– Antígona.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Patinir.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Rosa Luxemburgo.
21.– O seu nome favorito?
– Zoila.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A impostura.
23.– O que máis odia?
– O patriarcado.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– José María Aznar.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Traballar con lucidez moitos anos.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Con sentido e sen dor.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– O optimismo.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os físicos.
30.– Un lema na súa vida?
– Autonomía.”

Vigo: presentación de O corazón de Branca da Neve, de Francisco Castro

Publicado o por

O martes 19 de novembro, ás 20:00 horas, na Casa do Libro de Vigo (Rúa Velázquez Moreno, 27), preséntase O corazón da Branca de Neve, de Francisco Castro, publicada en Galaxia. No acto, xunto ao autor, participan Víctor F. Freixanes e Ramón Nicolás.

Vigo: presentación das Actas do IV Congreso Manuel Luís Acuña

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica:
“O mércores 13 de novembro, ás 19:30 horas, celebrarase na Casa do Libro da cidade de Vigo (Rúa Velázquez Moreno, 27), a presentación do libro das Actas do IV Congreso Manuel Luís Acuñaeditado hai pouco tempo polo concello da Pobra de Trives. No acto intervirán Francisco José Fernández Blanco, alcalde do devandito concello; Xoán Carlos Domínguez Alberte, coordinador e editor da publicación, Xesús Alonso Montero, participante neste volume e presidente da Real Academia Galega e o propio Ramón Nicolás.”

Ramón Nicolás: Berta Dávila e as fracturas da poesía

Publicado o por

Entrevista de Ramón Nicolás a Berta Dávila en Qué leer, desde o seu blogue Caderno da crítica:
“(…) – Ramón Nicolás (RN): Desde os seus comezos como creadora alterna prosa e poesía. Que a leva a un ou outro xénero?
– Berta Dávila (BD): No meu caso, os proxectos de poesía adoitan ser máis continuados no tempo, detéñense e retómanse, pero permanecen como pano de fondo. Supoñen case sempre un enfrontamento coas palabras, un acto de abrir fendas ou fracturas. Creo que, cando escribo narrativa, o intento responde máis á idea de pechar ou conectar esas fracturas entre si, de construír os bordos do oco, en vez de sinalalo como fai o poema. Iso creo, pero non o teño moi claro, porque ás veces sucede o contrario.
– RN: O proceso de creación e maduración de textos poético en vostede, polo que coñezo, é moi meditado. Tamén na narrativa?
– BD: Para min son procesos de escritura moi diferentes. Cada vez corrixo máis o que escribo e síntome máis insegura. Cando escribía Raíz da fenda fun colgando os poemas no corredor da miña casa para ordenalos e corrixilos, necesitaba velos todos á vez, se non na miña cabeza, polo menos si na miña parede. Cando traballo en narrativa o fago sempre en ordenador, imprimo as versións e corrixo a man, supoño que é o máis convencional. (…)”