Aldaolado: “Somos as apóstolas das neofalantes”

Entrevista a Lucía Aldao e María Lado no Zig-zag da Televisión de Galicia:
Ninguén morreu por ler poesía, de Ed. Xerais, é o primeiro libro que publican Aldaolado despois de 15 anos. O libro é un percorrido polos poemas, cancións e historias dos recitais cos que levan facendo xiras continuadas por todo o país. Ademais de poemas de distintos espectáculos, no libro inclúense tamén poemas inéditos de ambas as poetas.
A entrevista pode verse aquí.”

Esther Carrodeguas: “Tiven que vomitar o poemario Malcriada porque as experiencias das mulleres Xiada me estaban afectando”

Entrevista a Esther Carrodeguas en no Zig-zag da Televisión de Galicia:
Malcriada parte da experiencia dun taller de teatro coa asociación Xiada de empregadas do fogar e converteuse nunha proposta poética e dramática sobre o mundo das empregadas do fogar. Sther Carrodeguas acaba de gañar o premio Barriga Verde de textos para teatro de monicreques na modalidade de público adulto por República Sideral. E ademais, a Sther Carrodeguas, actriz, anda polos escenarios galegos coa comedia ‘Feminissimas’, dirixida por Xabier Castiñeira.
A entrevista pode escoitarse aquí.”

Medos Romero: “Este tempo de pandemia tería que facernos pensar máis nas nosas vidas”

Entrevista a Medos Romero en La Voz de Galicia:
“Medos Romero (Somede, As Pontes, 1959), enfermeira de profesión e unha das grandes voces da literatura galega contemporánea, saca á luz estes días, da man da editorial Medulia, Hortensia. Un poemario que é, esencialmente, unha reivindicación da memoria de súa nai. «Este libro é, por riba de calquera outra cousa -di Medos-, un canto de amor inmenso. Unha homenaxe ás mulleres da Terra»
– La Voz de Galicia (LVG): ¿Como naceron estes poemas?
– Medos Romero (MR): Pois precisamente cando eu perdo a miña nai. Entón e cando decido escribir este poemario. Un poemario que é un libro de amor e de dor, ao mesmo tempo.
– LVG: E un libro, tamén, no que están de novo moitos dos temas centrais da súa poesía. Entre eles, o mundo rural como raíz de vida…
– MR: Si, claro, pero tamén teño que dicir que aquí non hai un canto á realidade rural vista como algo bucólico e idealizado, senón unha mirada moi distinta. Eu falo da Terra no sentido máis alto do termo. E falo do que a Terra foi e segue sendo para min. Eu sei de ónde veño. Por iso sinto unha dor tan fonda cando vexo queimar os montes, ou cando vexo abandonar as aldeas. Unha aldea abandonada é un drama, é a morte dun mundo que estamos deixando perder. Este tempo de pandemia tería que facernos pensar máis nas nosas vidas.
– LVG: ¿En que aspectos das nosas vidas deberiamos pensar máis do que o facemos?
– MR: Nos que atinxen ao feito mesmo de existir. Non podemos continuar así, estamos destrozando a natureza. Parecemos esquecer que a natureza é a que nos alimenta. Temos que cambiar de rumbo. Somos unha especie animal que destrúe o ecosistema.
– LVG: A súa infancia en Somede foi un tempo dunha relación coa natureza moi diferente….
– MR: ¡Por suposto! E repito que non estou idealizando o mundo rural, senón reivindicando a súa verdadeira esencia. Neste poemario eu falo dese mundo, falo das mulleres dese mundo e falo, ensencialmente, de miña nai, subliñando que as raíces nos dignifican, e que todos precisamos un lugar ao que poder retornar. O amor e o respecto ao medio natural fannos máis humanos. -¿Que sente, despois de ter rematado o libro?-Pois sinto que é un libro que me habita. Un libro no que está a muller que mo deu todo: unha muller traballadora, firme, sacrificada, tenra, chea de dozura…
– LVG: ¿Houbo un mundo mellor que este mundo?
– MR: Por suposto que si. Houbo un mundo infinitamente mellor. Un mundo que, a poucos anos que pasen, acabará desaparecendo para sempre, e iso será un drama irreparable. A min sorpréndeme que a xente non se decate de que a natureza nos está dicindo que non podemos seguir así. ¿E sabes que me entristece moito, tamén?
– LVG: Dígame.
– MR: Que cando habitabamos aquel mundo eramos felices… pero non o sabiamos. Sabémolo agora. Mais, a pesar de todo, non somos capaces de tomar conciencia de que imos cara ao abismo.”

A Coruña: recital de Ismael Ramos e Ángelo Néstore no Ciclo Poetas Di(n)versos

A segunda feira 23 de novembro, ás 20:00 horas, no Auditorio do Centro Ágora continúa o Ciclo Poetas Di(n)versos, coordinado por Yolanda Castaño e promovido polo Concello da Coruña, cun recital de obra propia nun man a man de Ismael Ramos e o poeta italiano Ángelo Néstore. Máis información aquí: Folleto Poetas Di(n)versos novembro 2020. Ademais, o evento poderá seguirse por streaming dende a web das Bibliotecas Municipais da Coruña.
As fotos son de María Ramos e Martín de Arriba.

Número 22 da revista Xistral

Información enviada por Toño Núñez:
Xistral, a Revista Lucense de Creación Poética creada por Manuel María no ano 1949, non poderá ser presentada este ano de maneira convencional debido ás circunstancias que concorren.
Esta publicación, recuperada por Camilo Gómez Torres no ano 2000 coa autorización e compracencia do poeta chairego, edítaa a Área de Cultura do Concello de Lugo e neste ano 2020 chegou xa ao número 22. Camilo Gómez Torres, amigo persoal de Manuel María, ademais de refundala, exerceu as funcións de coordinador dende o número 3 ata o número 20, momento no que pediu o relevo e se fixo cargo da coordinación Toño Núñez.
Este número 22 de Xistral inclúe 130 poemas de 77 poetas, 35 mulleres e 42 homes, e engalanan as súas páxinas 8 ilustracións das irmás Conchita e Luísa Paz Montenegro. A pluralidade é a característica que define esta revista poética. Pluralidade en canto ás traxectorias e os currículos das e dos poetas participantes, pois publican nela poetas de base e poetas que son referencia na nosa poesía contemporánea; interxeracional, temáticas e estilos diversos, pluralidade lingüística…
A presentación, que estaba prevista para hoxe, venres, 13 de novembro, despois de ser adiada xa por tres veces, non poderá celebrarse de maneira convencional. Os novos aforos establecidos e a imposibilidade de que as e os poetas de fóra da cidade poidan acudir ao acto, ademais da complexidade do desenvolvemento do mesmo dada a numerosa participación, motivaron a suspensión do evento. A idea inicial fora presentar Xistral o Día da Poesía, mais as medidas de confinamento impedírano; despois, a presentación programouse para o día 30 de outubro no Vello Cárcere de Lugo, e tampouco puido ser debido a que as 30 prazas de que dispoñía este espazo quedáronse insuficientes; finalmente, diante das últimas disposicións das autoridades competentes, a presentación de hoxe, que ía ser no Salón de Actos da Deputación Provincial de Lugo, suspendeuse tamén. En consecuencia, Maite Ferreiro, concelleira da Área de Cultura, Turismo e Promoción da Lingua, e Toño Núñez, actual coordinador, acordaron cancelar definitivamente a presentación do número 22 de Xistral e comezar co proceso de elaboración do seguinte número, o 23. Será, pois, no 2021 cando se presenten conxuntamente os números 22 e 23; confiando en que para daquela se teña recuperada a normalidade sanitaria e social.
Este número 22 de Xistral poderase recoller nas dependencias de Cultura do Concello de Lugo, ou ben, solicitándoo, enviaranse os exemplares aos domicilios das e dos poetas colaboradores, que, en breve, recibirán a carta convite para participar no seguinte número.”

Salvador García-Bodaño deixa pegada da súa poesía no Xardín das pedras que falan

Desde a Real Academia Galega:
“A poesía de Salvador García-Bodaño forma xa parte do Xardín das pedras que falan, ao pé do Colexio de Fonseca, en Santiago de Compostela. O académico contribuíu co verso inédito “Compostela, soño de pedra no tempo” á espiral na que xa se gravaron antes, entre outros, versos de Rosalía de Castro, Seamus Heaney e a tamén académica Luz Pozo Garza.
A rocha co verso de Salvador García-Bodaño foi presentada o sábado 7 de novembro. Salvador García-Bodaño salientou no acto a similitude da colocación da espiral de pedras co simbolismo das espirais celtas. O alcalde de Santiago de Compostela recordou pola súa banda o estreito vínculo do poeta coa cidade, á que dedicou poemas como os recollidos no libro Tempo de Compostela, Premio da Crítica Española de 1978. “Salvador é unha historia de amor e compromiso con Santiago e con Galicia”, expresou o rexedor Xosé Sánchez Bugallo.”

Recital na rede arredor do Premio Victoriano Taibo