Entrevista 
a Silvia Bardelás en La Voz de Galicia:
“La Voz de Galicia (LVG): As Médulas é unha metáfora?
Silvia Bardelás (SB): Si, é unha paisaxe que me viña moi ben para explicar a situación das personaxes que están metidas como entre paredes que son as montañas do Bierzo. Por outra banda, son as médulas dos catro personaxes tamén, que o narrador métese nelas. (…)
LVG: Vostede dirixe un blog literario e vive en Madrid. ¿Dende esa perspectiva como ve a literatura actual galega?
SB: Vexo que está demasiado comercializada e ten que apostar por cousas novas e dalas. Hai unha tradición literaria moi boa en Galicia e a lingua está moi ben para escribir.
LVG: ¿Quere dicir que lle falta frescura?
SB: Non quero dicir que non haxa ideas frescas, pero quizais hai que apoialas máis, aínda que iso tamén ocorre a nivel mundial.”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Manuel Núñez Singala: “Somos galegos porque falamos a nosa lingua”
Entrevista 
a Manuel Núñez Singala no Xornal:
“Xornal (X): Toda obra literaria non é sempre un engano en si mesma?
Manuel Núñez Singala (MNS): A literatura é ficción. Nese sentido sempre é un engano. Agora ben, a literatura é un sistema para aprender, para non enganarnos nunca. É coller suficiente valía e bagaxe para non enganarse.
X: Os relatos son un xénero máis complicados que a novela pola necesidade de síntese?
MNS: Son xéneros moi difíciles. As novelas son sempre de longo percorrido. É como ser un corredor de fondo e un velocista ao mesmo tempo. Cando falamos de relatos, temos que ter presenten que agora non temos demasiado tempo. Ás veces, cando pillo un libro de contos, pregúntome por que está organizado dese xeito. No meu libro, os relatos van organizados por tamaño e densidade. Así, se un día alguén ten cinco minutos e quere ler só tres páxinas, xa pode escoller algún. Se ten máis tempo, pode escoller outro. Por outro lado, o relato é un xénero moi difícil. Non me gustan os relatos nos que sobra moito. Un conto é un conto porque di o que fai falla, pero máis nada. Iso moléstame moito, eu escribo só o que é necesario. Eu teño contos que teñen sete palabras. Moitas veces dáme a impresión de que leo relatos que se poderían contar empregando a metade de páxinas.”
Iolanda Zúñiga: “Os tempos son chegados, tamén para a ficción”
Entrevista a Iolanda Zúñiga en La Voz de Galicia (vía Xerais).
Víctor F. Freixanes: “A edición vive a tormenta perfecta”
Entrevista
a Víctor F. Freixanes no Xornal:
“Xornal (X): Que conta Víctor Freixanes nesta novela chamada Cabalo de ouros?
Víctor F. Freixanes (VF): Trátase dunha novela centrada na época do volframio na Galicia do 49 ao 51, aproximadamente. Hai unha partida de cartas que dura tres días e tres noites entre un grupo de sete persoas cun capitán xogador, un vello alcalde do interior e un cura. Ese sería o núcleo da novela, pero é unha historia que resulta complexa porque se hai sete personaxes, hai sete vidas, hai sete historias. As historias entrecrúzanse, hai unha aventura de amor e unha parábola do país. A novela está construída como un cantar de cegos. (…)
X: Dezasete anos sen publicar unha novela. Por que agora?
VF: Eu escribo moito, pero publico pouca ficción. Escribo moito sobre investigación, estudos e literatura gris. De ficción, moi pouco porque é onde máis son eu. Na ficción atópome comigo, coas miñas pantasmas, coa miña visión de país. E cando escribo ficción, vexo a outra cara da moeda. Aínda así, teño catro ou cinco libros comezados. Este libro ía ser un conxunto de contos, pero atopei que no primeiro deles había unha novela que é a que finalmente sae agora. Os contos quedarán para outra ocasión. Cando escribes, de cando en vez volves, sobre as túas historias porque na literatura hai algo de diván de psiquiatra e algo de fuxida, unha especie de escape a outros mundos.
X: Falar con Freixanes, ademais de falar cun escritor, é falar cun editor. Non hai moito o presidente da Asociación de Editores, Manuel Bragado, advertía de que a edición en Galicia ía baixar un 20%. Son moi malos tempos para os libros?
VF: Probablemente sexa así, pero non é só un problema galego, senón que é algo xeral. E tamén hai que ter en conta que baixa o libro, pero tamén baixa a produción audiovisual ou da música. O mundo da produción cultural vive e vivirá momentos de recesión ou, polo menos, de austeridade. A edición vive unha tormenta perfecta porque agora temos uns factores políticos, económicos, financeiros e lingüísticos e temos unhas circunstancias de consumo e de novas tecnoloxías que a provocan.”
María do Carme Kruckenberg: “Non podo esquecer a desolación que vin nos países comunistas”
Entrevista
a María do Carme Kruckenberg en Xornal:
“Xornal (X): Cales son a estrutura e a temática d’A voz da auga?
María do Carme Kruckenberg (MCK): O libro está composto de poemas curtos divididos en catro partes: primavera, verán, outono e inverno. Estes poemas están pensados xa dende o ano 1997, en que fixen a primavera e o verán, e este ano rematei o outono e o inverno para facer un libro. A temática é a auga, pero a auga en moitos sentidos: a auga que un sente, a auga que unha persoa é, o recordo dos ríos, das fontes, do mar…
X: Este é o seu derradeiro poemario?
MCK: Si, este é o último, con el penso pechar a temática poética da miña vida, e xa non escribirei máis poesía. É o último porque hai outro libro meu, entregado a Galaxia que aínda non está publicado, pero está feito antes deste.”
A porta verde do sétimo andar: “Poesía en galego e para Galiza”
(Xornal)
Maribel Longueira: “Non podo apoiar os que postergan o noso idioma”
Pura Salceda: “Debemos reivindicar o erotismo”
(Xornal)
Manuel Bragado: “A forza do libro galego será a dos lectores”
Entrevista en El País.
Xavier Rodríguez Baixeras: “A vida consiste nunha desertización de riquezas”
Entrevista 
a Xavier Rodríguez Baixeras en La Voz de Galicia:
“La Voz de Galicia: Deserto diamantino fai referencia a algún lugar xeográfico ou é un espazo mental?
Xavier Rodríguez Baixeras: No estado de Bahía hai unha zona moi interesante que se chama Chapada Diamantina, que é unha chaira na que se extraían diamantes. Máis ao norte hai unha zona completamente diferente, o Sertão, despoboada, moi seca. Eu comparei ambas rexións e estas cousas teñen unha dimensión simbólica. A vida consiste nunha desertización de riquezas que se perden co tempo, se gastan. Maniféstanse na creación, xa que o poeta vai perdendo a voz orixinal; no amor que se vai desgastando e secando; na idade… en fin, todo este mundo que un poboa ao longo da vida vaise perdendo. Por iso a primeira parte chameina regalía, o principio.”
