Arquivo da categoría: Entrevistas

Xabier López: “Render contas co papel”

Publicado o por

Entrevista a Xabier López en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): O punto en común dos catro relatos é que os seus personaxes lles buscan un sentido ás súas vidas?
Xabier López (XL): Son catro relatos escritos coa vontade de conformar un volume. Formalmente, é o primeiro libro de relatos que publico, logo de sete novelas. Se buscamos un nexo común dos catro relatos si que pode ser esa busca dos personaxes. O libro xoga cun equívoco, xoga a parecer o que non é, na liña de Por que ler os clásicos de Italo Calvino. En Os libros prestados, os libros non son realmente os protagonistas, aínda que se fale de libros, senón de persoas entre as que pode haber o nexo de xente que intenta encaixar as súas perspectivas de vida. Tendo en conta a dinámica que se vén establecendo dun tempo a esta parte sobre o que é realismo ou ficción, ou literatura fantástica, teño dito moitas veces que a literatura forma parte das nosas vidas. A capacidade da literatura para establecer parámetros de conduta pódese ver en libros como A Biblia ou o Corán. Hai xente que ten parámetros de conduta establecidos como lector, e que despois se derivan insuficientes para facerlles fronte aos episodios que lles toca vivir.
GH: Neste libro reflexionas sobre a importancia do como e do porqué da escrita, como algo máis importante que o propio libro.
XL: Si, é un relato moi paródico. Xa non tanto o acto creativo como o acto decodificador do propio lector, que tamén é creador. Lendo o mesmo libro, non todos lemos igual. A ese nivel creo que están emparentados o creador literario e o lector. Sen chegar aos extremos do Quixote ou de Madame Bovary, que ven perturbado o seu comportamento normal por mor da literatura, en todos os aspectos, acabamos encaixando a vida sempre con moldes, sexa o discurso literario ou o cinematográfico.”

Xavier Rodríguez Baixeras: “O futuro incerto”

Publicado o por

Entrevista a Xavier Rodríguez Baixeras en Galicia Hoxe:
“Este xoves presenta en Vigo o seu poemario Deserto diamantino -que lle valeu o Premio de poesía Caixanova-PEN do 2009- pero faltan só dous días e aínda non viu o libro fisicamente. (…) O de ver fisicamente o libro é unha emoción en certo modo necesaria, porque “cómpre velo para distanciarme del. Se non o ves non podes distanciarte suficientemente”. Na súa memoria, porén, Deserto diamantino permanece igual, talvez porque “a temática do libro é universal: non muda”. Trátase, engade, dun poemario que parte “da posesión dunha propiedade, de algo, que pode ser o poboamento dunha terra, incluso o poboamento dun poema. Cando botamos a vista atrás, decatámonos de que xa non existen moitas cousas que antes había” e, daquela, aparece a perda. A xuízo de Baixeras, danse tres clases fundamentais de perda: a perda da inocencia poética, o que el denomina “a voz perdida”; o concepto do amor, “que tampouco se dá dunha maneira plena coma antes”, e a presenza da morte “como unha ameaza”. Esas son, dalgunha maneira, “o poboamento da experiencia e os temas do libro””.

Eva Veiga: “O interesado abandono da nosa lingua é síntoma do triunfo da mediocridade”

Publicado o por

Entrevista a Eva Veiga en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): A poesía, Eva, é esencial na túa obra, moito máis que o ensaio, a narrativa ou o xornalismo?
Eva Veiga (EV): Si, supoño que cada quen ten o seu hobby-horse como escribiu Sterne, o seu cabalo de batalla, o seu especial modo de abordar a realidade e pensar o mundo. A fiestra pola que me gusta mirar ou esculcar a vida e o modo que escollo para unha comunicación profunda teñen que ver sempre coa poesía. Porén, a poesía nútrese de todo canto chega á conciencia e poida que aínda máis do que non somos conscientes. Tamén o outro se percibe atravesado, iluminado, pola visión poética. De xeito natural. (…)
GH: O intimismo poético, pode resultar unha arma de combate contra o terror institucionalizado polos entes da burguesía?
EV: O intimismo poético é revolucionario. Non hai revolución que non comece no individuo. A poesía manifesta por principio unha relación afectiva co mundo. É cando non amas ou non prestas atención a algo é difícil que o comprendas ou que o defendas. A publicidade empéñanse en que sintan os obxectos –os coches, os lavavaixelas- e que sexamos os homes e as mulleres cousificados: por que será? A poesía é ademais un ámbito privilexiado da liberdade e do sentido. É a linguaxe en crise, en permanente creación.”

María Xosé Lamas: Poemas a ritmo de fado

Publicado o por

Entrevista a María Xosé Lamas en El Progreso:
“‘Internet é a clave para saír ó mundo, sobre todo para os escritores que escribimos en linguas minoritarias’, comenta, mentres apunta que nun futuro próximo apostará ‘pola expresión do futuro’ e abrirá algún blog ou participará nalgunha editorial online, onde os lectores se multiplican.”

Marica Campo: Onde houbo lume

Publicado o por

Entrevista a Marica Campo en Galicia Hoxe:
“Marica explica que o libro “incide na miña teima de contar historias de mulleres e, tamén, en certa maneira, recolle as problemáticas das mulleres inmigrantes. As dificultades para escoller. Os problemas collen novas formas, pero seguen a existir. A xornalista, en cambio, que en principio ten máis marxe de elección, segue cun home ó que xa non quere, por costume”… Ante o actual panorama da lingua e da cultura, con dificultades para a edición, medios en galego que pechan, e ataques ó idioma, di que “os detractores do galego din que somos uns estómagos agradecidos. En realidade, escribir en galego non é rendible. Os que escribimos en galego facémolo porque acreditamos no país e na lingua, e como dicía Nonoveyra a forza do noso amor non pode ser inútil. Eu son optimista”, di.”

Bernardino Graña: “Un premio da natureza”

Publicado o por

Entrevista a Bernardino Graña en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): A literatura para un escritor é ó mesmo tempo profesión e hobby?
Bernardino Graña (BG): É exactamente o que é.
GH: O escritor sempre ten un libro debaixo do brazo?
BG: Sempre ten algún libro, ás veces para documentarse sobre algo, e outras como unha lectura.
GH: Cando un está de vacacións adoitan vir á mente boas ideas para un vindeiro traballo?
BG: Ó estar de vacacións as ideas que fuches tendo durante o inverno valas plasmando máis e mellor.
GH: Como é o primeiro día de escritura tras a temporada de vacacións? Custa arrancar?
BG: Parece que eu fose un oficinista (risos). Son escritor, estou sempre coa profesión e co hobby, e sempre lle estou dando á cabeza, non me custa nada de traballo porque sempre estou traballando.”

Ana Romaní: “A poesía desvélase”

Publicado o por

Entrevista a Ana Romaní en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Ten algún proxecto para a próxima temporada?
Ana Romaní (AR): Seguirei traballando no programa (Diario Cultural), e no que respecta a escribir imaxino que sairá cara a outono un novo libro de poemas. O libro titúlase Estremas e resúltame difícil explicar como é. Supón unha certa ruptura con respecto a libros anteriores ó tempo que continuidade. De tódolos xeitos creo que é moi recoñecible o universo de Arden. É o resultado dunha necesidade, teño unha relación cíclica coa escrita e escribo cando vexo que necesito dicir algo. Os poemas chegan, chegan eles e desvélanse. Empecei a escribilo hai un ano pero non porque fora unha decisión previa, senón porque tiven necesidade de escribir un poema e ese levou a outro, etc. (…)
GH: Para un escritor escribir é á vez unha profesión e un hobby?
AR: Non sei para outros, pero para min non é ningunha das dúas, non responde a esos modelos a miña vivencia. Creo que é unha necesidade, realmente.
GH: O escritor sempre ten un libro baixo o brazo?
AR: Non sei. Haberá quen o teña, haberá quen non… Eu sempre procuro ter algún libro na mesiña de noite, no bolso, na bolsa da praia, no coche… En fin, a man.”