Desde Nós Diario:
“Luís Gonçales Blasco naceu o 18 de agosto de 1941 en Foz, A Mariña, de aí o seu alcume ‘Foz’. Formou parte na súa estadía en Madrid do grupo Brais Pinto xunto a, entre outros, Bautista Álvarez e Xosé Luís Méndez Ferrín, e fixo parte do Consello da Mocidade (1962-1963) do que foi expulsado polo piñeirismo xunto a un grupo de mozos aos que se acusou de comunistas, que fundan ao ano seguinte a Unión do Povo Galego (UPG). De feito, Foz participou do acto da Rocha en Santiago de Compostela de fundación formal da UPG o 25 de xullo de 1964.
Gonçales Blasco mantivo unha actividade política antifranquista moi activa na súa etapa de estudante en Compostela entre 1963 e 1968. Neses anos, fixo parte, sucesivamente, da UPG, do Partido Comunista de España, do Partido Comunista (Marxista-Leninista), participando en organizacións dos estudantes antifascistas como a FUDE ou do colectivo editor da revista Unión Galiza-Vietnam.
En 1968 tivo que exiliarse en Francia pola súa actividade política durante a ditadura. Alí licenciouse en Lingüística Xeral na Universidade de París, retornando a finais de 1968 a súa militancia da UPG, sendo con Henrique Harguindey un dos promotores desta organización en Francia.
Gonçales Blasco participou en 1974, canda Carlos Xoán Díaz, en representación da UPG na redacción e sinatura da Carta de Brest, impulsada por esta organización galega, a Unión Democrática da Bretaña e o Sinn Fein, como estrutura que agrupaba formacións políticas das nacións sen Estado de Europa occidental
Viaxou a Portugal en 1975 para conectar coas forzas revolucionarias, as exiliadas e exiliados galegos e a súa familia. Abandonou a UPG en 1978 integrándose no Partido Galego do Proletariado (PGP); despois militou noutras organizacións independentistas como Galiza Ceive, a Frente Popular Galega (1987) e a Assembleia do Povo Unido. Participou na formación de Anova e despois integrouse en Cerna. Foi membro da Associaçom Galega da Língua (AGAL) e académico da Academia Galega da Língua Portuguesa (AGLP).
Traballou como copropietario en Livraria Páxina, como Auxiliar administrativo en Éditions Ruedo iberico. Tamén como profesor de lingua e literatura galegas no ensino secundario até a súa xubilación no IES Arcebispo Xelmírez de Santiago.
Publicou en revistas e obras colectivas algúns traballos sobre lingua e literatura galegas e sobre a historia do nacionalismo galego contemporáneo. É autor de A política e a organizaçom exterior da UPG (1964-1986) (2012, Laiovento); A UPG em Portugal e alguma coisa mais (2022, Através Editora) e Celso Emilio Ferreiro, nacionalista galego (2023, Xerais).”