Vigo: Simposio Letras Galegas 2026. Begoña Caamaño. Literatura, xornalismo e vida

Fran Fernández Davila, gañador do premio Vilar Ponte de Viveiro: “Sorprendeume ganar porque é unha novela estraña, pero divertida”

Entrevista de Cristina L. Felipe a Fran Fernández Davila en El Progreso:
“(…) – El Progreso (EP): Agardaba este éxito na súa faceta de escritor?
– Fran Fernández Davila (FFD): En absoluto, para nada. De feito empecei a escribir porque me gustaba pero nin sequera compartía cos meus coñecidos as lecturas, gústame publicar pero non a exposición, o tema de escribir é para min algo máis íntimo. Cando empezas a escribir con 42 anos non esperas facer ningún tipo de carreira.
– EP: Que pode contar da novela galardoada, Mario non existe?
– FFD: Non sei se coñeces a película de Come, reza, ama. Quixen facer unha especie de chiscadela sobre un home de cincuenta anos que está en crise laboral, identitaria, familiar, e que de repente atopa saída nunha viaxe inesperada ao Nepal. A verdade hai moito da miña situación ata o de agora na novela, é moi persoal e non sei se sairá publicada, se sae vai ser unha exposición persoal importante.
– EP: É autobiográfica?
– FFD: Non, porque nada diso me pasou, pero si moi autorreflexiva. É unha especie de situación paralela á que moitos homes pasamos chegados a certa idade, a crise dos 40, dos 50, é real. No meu caso con 50 anos, hai un ano, quedei sen traballo e pensei en refacer a miña vida como profesor de FP, empecei a estudar e fixen o máster, pero agora apareceume a oportunidade de traballar nunha das compañías máis importantes do mundo, que ten unha parte de refrixeración, e decidín probar. Levo un mes de volta ao mundo laboral pero ‘hardcore’, na primeira semana estiven na casa pero despois en París, Madrid e Inglaterra e a semana que vén viaxo de novo a París e a Italia, coñecendo as instalacións que hai por Europa. O das viaxes para min é un día a día, xa o viña facendo antes no meu traballo anterior, pero nunca fun a Asia. Esa viaxe que se narra na novela nunca a fixen e creo que nunca terei a afouteza de facela. (…)”

Carteis para explicar un tempo

Entrevista de Xermán Hermida a Iria-Friné Rivera Vázquez en Cultura Galega:
“(…) A Deputación da Coruña publicaba este mes de setembro Quen conduce o Estado: Arte, ideas, artistas e movementos que deron forma á vitoria do Estatuto de Galicia de 1936. O volume, escrito pola historiadora da arte Iria-Friné Rivera Vázquez, analiza a campaña de comunicación a prol da aprobación deste texto durante a Segunda República española. Desde os antecedentes políticos ata os movementos artísticos internacionais, toda unha conxunción de factores confluíu nun traballo coordinado por un equipo moi reducido de persoas e cun tempo limitado de preparación.
Cando, en 1936, a II República convocou o plebiscito para que a poboación galega votase se aceptaba o proxecto de Estatuto de Autonomía que se presentara ante as Cortes, en apenas tres meses, xestouse unha colección de accións e de traballos gráficos que conseguiron difundir a importancia dunha victoria nas urnas para este texto. “A organización en si foi rápida e masiva, pero as persoas responsables xa estaban afeitas a traballar en campañas publicitarias”, explica a investigadora. “Camilo Díaz Baliño, que foi a cabeza do proceso a nivel estético, sabía ben como se tiñan que preparar as cousas, contaba con moita experiencia”. Para alén das cuestións máis técnicas, “tamén a nivel artístico, cultural e simbólico, o equipo estaba nun contexto con moito movemento e eran persoas moi atentas a todo o que estaba a xurdir. Era xente que viaxaba, lía moito, escoitaba a radio”, que desde 1933 tivera un grande impulso no país. Este equipo de creativos estaba composto ademais por Castelao, Díaz Pardo, Luís Seoane, Bernardino Vidarte, Maside e López Bouza, que asinaron canda ao propio Díaz Baliño os carteis da campaña. “Cada un na súa liña, compuxeron unha diversidade de ideas e sensibilidades que facilitaron a victoria do Estatuto”, sinala a historiadora da arte. “Compre pensar que, antes desta campaña, houbera outra sobre o mesmo en 1933 que non funcionara ben. Déranse moitos desacordos, non había unha dirección clara e ninguén se sentira incluído. No 36 déuselle a dirección ao Partido Galeguista, xa que se consideraba que contaba con persoas de prestixio que sabían manexarse moi ben en institucións, escolas, esfera pública e todo tipo de campos”, explica a investigadora. Deste xeito, nesta campaña “o que se fai é precisamente un exercicio de total inclusión da sociedade galega, que era moito mais complexa do que pode semellar a primeira vista”.
Entre os antecedentes desta fazaña de propaganda, “Castelao ou Díaz Baliño estaban no Seminario de Estudos Galegos, que xa falaba do Estatuto desde 1923, e contaban con precedentes sociais, políticos e económicos desde o século XIX. Estas persoas ademais sabían de ilustración, deseño gráfico e cartelismo, e eran moi conscientes do contexto da década dos 30”, asegura. “Coa grande depresión, os medios de comunicación estaban a crear a cultura de masas e eles abordaron un proceso de enxeñaría social” a aproveitar todos os medios ao seu alcance. “Empregaron programas radiofónicos, prensa, entrevistas ou mitins”, cunha planificación moi coidada, para promover a votación a prol do Estatuto. Canda a isto, non faltaron medios motorizados para a distribución de materiais e mesmo o reparto de folletos desde avionetas, cuestións que a autora do estudo analiza polo miúdo. (…)”

Roteiro “Eu non nacín en vila nin ciudade”: Pondal na Coruña, guiado por Manuel Ferreiro, o 22 de novembro

Destacado

O Roteiro “Eu non nacín en vila nin ciudade”: Pondal na Coruña, é unha iniciativa da AELG, desenvolvida co apoio do Concello da Coruña, que pretende dar a coñecer as cidades e vilas do país da man das nosas escritoras e escritores, que exercen de guías tomando como base obras propias ou alleas vinculadas a eses espazos. Deste xeito, posibilítase que a cidadanía goce persoalmente dos espazos físicos na súa relación coa memoria literaria.

O Roteiro será guiado por Manuel Ferreiro. Nas súas palabras: “A partir da tumba de Eduardo Pondal, no cemiterio de Santo Amaro, iremos á rúa Juana de Vega, onde na pensión La Luguesa viviu o poeta os derradeiros anos da súa vida coruñesa. Finalmente, perante o busto do bardo bergantiñán nos xardíns, poderemos concluír este breve percurso pola Coruña pondaliana.”

Terá lugar o domingo 22 de novembro de 2026, a partir das 12:00 horas, na cidade da Coruña. O punto de saída será a porta principal do Cemiterio de Santo Amaro. A asistencia é gratuíta. Non é precisa inscrición previa.