Daniel Salgado | ::Axenda cultural AELG::

Desde a Deputación da Coruña:
“Charo Lopes (Boiro, 1988) é a gañadora do XXIII Premio González Garcés de Poesía, convocado pola Deputación da Coruña, coa obra O diálogo das siamesas, presentada baixo o seudónimo de María Dolores Oliveira.
A deputada de Cultura, Natividade González, presidiu o xurado, formado por autoras e autores galegos de recoñecido prestixio e que representan diferentes xeracións da poesía galega actual: Marta Dacosta, Daniel Salgado, Silvia Penas, Jesús Castro e Estíbaliz Espinosa Río. Como secretaria actuou Manuela Muñiz Souto, xefa da área provincial de Cultura.
Da obra premiada, das 72 que concorreron ao certame, o xurado destacou que é “un relato actual do mundo, do presente, que supera a experiencia persoal, o cotián e os grandes temas con eficacia”. O comité avaliador valou “a construción dunha voz bicéfala con retranca e humor negro que indaga na dualidade, na negociación interna”. “A través dun corpo compartido”, salientou, “a autora consigue unha translación do eu ao colectivo, nun conxunto de poemas formalmente ben articulado, con amplos rexistros e carácter, con moi bo manexo da repetición e catalogación dos seus elementos”. (…)”

Desde Chan da Pólvora (foto do autor desde a editora):
“Alberto Lema regresa á poesía despois de anos de afastamento e faino con Río Grande, unha especie de cartografía sobre a extinción dun pobo que ten como síntoma principal o devalo no uso da súa lingua. Lema, que acaba de gañar o Premio Xerais de novela con outro libro de título fluvial –A boca do río– presenta o seu novo poemario o día 22 de xuño na libraría Berbiriana da Coruña a partir das sete da tarde con Henrique Rabuñal. O día 25 de xuño estará na libraría Aenea de Compostela con Daniel Salgado e o 9 de xullo na Central Libreira de Ferrol con Manuel López Foxo.
Alberto Lema asegura que en Río Grande colleitou os “escasos intres” nos que a poesía lle fixo visitas durante os últimos dez anos, xa que só pode escribir poesía en determinadas situacións e esas situacións non se prolongan moito tempo. O libro xunta algúns textos elaborados a partir da súa propia memoria con outros onde fala sobre un tempo, sobre un territorio e sobre un pobo que son doados de identificar. Pero, sobre todo, Río Grande, subliña, “nace da conciencia do risco de extinción dese pobo, que ten como síntoma principal o devalo no uso da lingua”. (…)”