Arquivo da categoría: Entrevistas

Mónica Bar Cendón: “O feminismo deixou de ser un movemento invisibilizado”

Publicado o por

Entrevista de Arturo Losada á autora do libro O feminismo en Galicia no Xornal:

Logo, como era a radiografía política do feminismo dos comezos?
Variadísima. Hai mulleres inicialmente vencelladas a partidos, e outras que eran feministas independentes. Na AGM entraron comunistas, revolucionarias, galeguistas, independentistas… de todo un pouco, incluso xente vinculada ao cristianismo de esquerdas.

Con respecto á lingua…
As feministas foron máis galeguistas que moitos militantes de esquerdas. A lingua que se empregaba para case todas as comunicacións era o galego. Estabamos casadas coa lingua e a terra.

Que representou a AGM?
A máis central e a máis revolucionaria das asociacións feministas. Moitas das súas consignas aínda seguen en marcha, como a sexualidade libre, a igualdade de dereitos plena, a crítica da utilización da muller como obxecto sexual, o dereito ao aborto… [Ler entrevista completa]

Xabier P. DoCampo e Agustín Fernández Paz, amigos por palabras

Publicado o por

Iago Martínez conversou cos escritores Xabier P. DoCampo e Agustín Fernández Paz para un artigo do suplemento Contexto de Xornal de Galicia:

“Don Francisco parece bo tipo. Disque tamén é da Terra Chá, coma min, e anda rillando na idea de investigar as escolas de emigrantes na zona. Paréceme un proxecto caralludo”. Máis ou menos iso era o que dicía o diario que Agustín empezou a escribir cando puxo o seu primeiro pé nas aulas como aspirante a profesor, hai case catro décadas. Tiña vinte e seis anos e iniciaba as prácticas, acabado o Maxisterio como número un da súa promoción, no Fogar de Santa Margarita da Coruña. O diario, como os que escribían os mestres rurais do Movimento di Cooperatzione Educativa italiano, afín aos comunistas, debía servir para reflexionar sobre o traballo docente e testemuñar a descuberta do oficio daquel mozo de Vilalba. Era lóxico que o seu titor asomase no caderno. Francisco, como intuía o seu pupilo, viña en efecto da Terra Chá, non de Vilalba senón de Rábade, e malia a que era case do seu tempo, apenas un ano máis grande, acertara antes coa vocación e daquela xa ensinaba matemáticas. Iso foi en 1973. Hoxe, os dous son escritores, en ambos casos distinguidos co Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil. Agustín converteuse en Agustín Fernández Paz (Vilalba, 1947) e Francisco, que nunca chegou a investigar as escolas de emigrantes na Terra Chá, é ben máis coñecido como Xabier P. DoCampo (Rábade, 1946). Deixaron a docencia, pero non a literatura nin a amizade. Para iso, de momento, non hai xubilación. [Ler texto completo]

Hixinio Puentes: “Dedicarse en exclusiva ao mundo das letras é unha heroicidade, ou un suicidio”

Publicado o por

Por que cando se soubo que esta novela gañara o Premio Risco insistiu vostede en que fora unha sorpresa enorme?
Porque esta foi a primeira novela que escribín na miña vida, hai xa máis de quince anos. A primeira versión era en castelán, e realmente non sabía escribir moi ben, fun aprendendo mentres a facía. Traducina, e pasou por varias reescrituras, pero nunca chegou a convencerme de todo. Tiña grandes defectos, e non me servía para nada, pero un día decidín darlle a derradeira oportunidade. Fíxenlle unha grande poda de máis dun cento de páxinas e presenteina ao premio.

Non tentou editala antes do premio?
Non, realmente non. Cada obra ten a súa sorte particular, é como os fillos. Uns triunfan porque teñen premios, e a outros téñenos que vir buscar a casa para que funcionen. No caso de A do vinte e un, tocoulle sufrir varios pulidos, pero ao final creo que quedou ben armada. É unha boa obra, aínda que escrita sen recursos demasiado vistosos, como é de agardar.

Que lle abríu máis portas para editar, este premio ou o éxito de Mombars?
Eu tiven as portas abertas dende o primeiro momento, dende que lle levei a Xerais o manuscrito de O bandido Casanova. Publicáronma sen saber que xa gañara o Premio Pastor Díaz e con eles, en concreto, sempre tiven moi boa relación. De feito, xa case teño lista outra novela para publicar este mesmo ano con eles.

Ler entrevista completa a Hixinio Puentes en Xornal de Galicia

Entrevista a Xosé Lois García: Novoneyra recoñecía o influxo da poesía de China e Xapón

Publicado o por

-Un aspecto singular do libro é que tamén analiza a influencia da poesía clásica de China e Xapón na obra literaria de Novoneyra.
-É un aspecto importante ao que ata agora case ninguén lle prestou atención, aínda que o propio Novoneyra recoñecía ese influxo e falou del en conversas que menciono no libro. Ese influxo chegoulle sobre todo a través dalgúns escritores franceses do século XX que beberon moito nas literaturas orientais. A poesía breve e concentrada de Novoneyra ten similitude cos haikus dos poetas chineses e xaponeses e o seu sentimento da paisaxe e da natureza ten moito en común coa poesía oriental influída polo zen, unha corrente filosófica vinculada ao budismo. Pero tanto na brevidade dos poemas como no sentimento da natureza tamén estivo moi influído polo poeta de Mondoñedo Antonio Noriega Varela.

Ler entrevista completa a Xosé Lois García en La Voz de Galicia

Eva Moreda: “O erotismo regula as relacións sociais da xente”

Publicado o por

Entrevista de Alberto Ramos a Eva Moreda publicada en Xornal de Galicia:

Que unha obra erótica estea protagonizada por mulleres quere dicir que é para un público feminino ou é que volvemos chocar cos tópicos?

Busco lectores tanto como lectoras, non fixen unha obra para un público feminino. Certo é que lla pasei a un amigo para que me dera a súa opinión e, cando lla entreguei, díxenlle: “non te asustes”. Pero non é antihomes, en todo caso é antimachismo e non quero perder ningún lector por iso.

A literatura erótica segue sufrindo o estigma de ser historias para o entretemento, para a novela rosa e para nada máis elevado?

O prexuízo segue aí e resulta sorprendente que non se supere. Eu estiven en xurados de premios literarios nos que se desbotaban grandes obras que podían gañar unicamente pola súa carga erótica. Pódese escribir unha novela rosa só para entreter ou podes escribir algo que vaia máis aló co erotismo, porque é unha canle tan válida como calquera outra para retratar calquera tema literario. O problema, seguramente, reside en que hai unha visión do sexo que se basea nas pulsións máis salvaxes. Claro que hai instintos de naturalidade, mesmo de animalismo, pero iso condicionou demasiado a sexualidade. O sexo é natural, pero non só natural, tamén hai profundidade. [Ler entrevista completa]