“Alfredo Conde foi escollido gañador da primeira edición do Premio Ángeles Terrazo de Novela pola súa obra A chuvia eterna. O xurado, composto por Arantza Portabales Santomé, Darío Villanueva Prieto, José Manuel Otero Lastres, Bieito Rubido Ramonde e Adolfo Domínguez Fernández, seleccionou a novela do autor galego entre máis de 200 obras recibidas.
Nado en Allariz, Alfredo Conde Cid gañou o premio cunha obra escrita en lingua galega que, desde unha perspectiva costumista, consegue evocar a vida, as tradicións e as crenzas dun territorio concreto, combinando realismo, ironía e elementos case máxicos.
A Fundación celebra especialmente que esta primeira edición recoñecese unha novela en galego, un desexo que a súa presidenta, Ángeles Terrazo, expresara desde o inicio do proxecto e que reforza o compromiso da entidade coa promoción e posta en valor da literatura en lingua galega. (…)”
Arquivos da etiqueta: Arantza Portabales
O Carballiño: presentación de Asasinato no muíño do cura, de Arantza Portabales
Arantza Portabales: “Todos mataríamos en momentos límites”
Desde Faro de Vigo:
“Arantza Portabales presentou en Club Faro a súa novela Asasinato no muíño do cura (editorial Galaxia en galego e Lumen en castelán), que definiu coma a súa obra máis madura e tamén a máis escura. Na conversa que mantivo coa tamén escritora e amiga Inma López Silva, Portabales bromeou dicindo que «cada vez mato mellor» e tomouse con humor as etiquetas que lle foron colocado ao longo da súa traxectoria literaria – desde «nova dama» dama a «raíña da novela negra» , ademais de comparacións con Agatha Christie: «Hai máis raíñas da novela negra que princesas Disney. O importante e irse atopando en cada libro» , sinalou.
Unha das aspiracións da autora nesta novela é retratar como era ser muller soa no rural galego hai 50 anos. A novela sitúase parcialmente en Loira, en Marín, nos anos 80. »Estamos a falar dun sitio a 25 minutos de Vigo, que na época da Movida era do máis moderno de España, pero as mulleres no rural vivían coma no século XIX» , indicou. Falou de reminiscencias das mulleres de Puerto Hurraco ou de La casa de Bernarda Alba para referirse ás sinistras irmás Freijomil, personaxes da súa novela e netas dun cura.”







