I Premio de Xornalismo Argenteuil!

“A revista argenteuil!, creada e dirixida pola colexiada Estela Pan Vázquez, do Colexio de Xornalistas, nace da necesidade de escribir para crear unha experiencia xornalística experimental.

BASES

Escritos que postulan unha transformación persoal e colectiva nun plano dixital, que permite a lectura en todo o mundo.
Así a idea é realizar unha escrita alternativa.
Os artigos que se presenten ao PREMIO DE XORNALISMO ARGENTEUIL! deben levar a marca do/a autor/a.
Terase en conta a orixinalidade das premisas, que sexan unha aproximación sui generis a París.
París, existirá ad hoc grazas a estas escrituras.
Enviarase un artigo de 5 a 10 páxinas en 12 puntos letra new courier xunto cun cv. O prazo será desde o 15 de xullo ao 15 de setembro.
O(s) artigo(s) premiado(s) serán publicados na revista na web da Asociación de Escritores e Escritoras en Língua Galega, no espazo correspondente a Ronsel Pan, en obra Colectiva.
Enderezo mail: estelapanvazquez@hotmail.com”

Amauta Castro: “O verso admite todo o que nos devasta”

Entrevista de Ronsel Pan a Amauta Castro en Palavra Comum:
“(…) – Palavra Comum (P): “Só o instante coñece a forza do pensamento”: o pensamento que ten de improvisación?
– Amauta Castro (AC): Desde logo hai unha parte de intuición poética (non sei se de improvisación) que é necesaria para desenvolver o oficio da poesía. Einstein consideraba que nunca chegara a ningún dos seus logros científicos por vías convencionais, e que en boa medida precisou dese punto de intuición que adianta o pensamento máis definido e razonado.
É no instante, na tentativa de captura do instante, que aparece esa forza. Durante anos me sentín obsesionado pola obra do artista plástico italiano Alberto Burri. Burri tentou captar o punto de combustión dos materiais principalmente sobre elementos plásticos. Sempre pensei que era necesaria a mesma tentativa a través do texto poético. E entendo que non son o único que pretendeu isto. Os místicos (musulmáns e cristiáns, que son os que coñezo e puiden ler), os grandes mestres do haiku, e mesmo poetas da nosa propia tradición galego-portuguesa, tentaron achegarse ao instante desde a intuición poética. Creo que non é preciso estenderse muito máis, pero hai exemplos moi evidentes no eido da fotografía e do cinema que tentan achegarse a esa forza.
– P: “O verso admite todo o que nos devasta”: constrúese desde as ruínas do ser?
– AC: A poesía pode construirse desde diversas posicións. Parece que a felicidade non adoita ser a maioritaria e que somos movidos por sentimentos que producen unha convulsión en nós mesmos. Desde a indignación política ao intimismo máis severo, pasando pola desespranza ou pola inminencia da morte, etc. Non existen unha pauta, nin se pode ser categórico e afirmar que efectivamente construimos o poema desde a ruína. Pero cito a Alfonso Pexegueiro para dicir que “só a poesía pode sacarnos dos infernos que a intelixencia crea”. (…)”