(Galaxia)
Arquivo da categoría: Entrevistas
Emma Pedreira: “A poesía sempre foi a prima rara”
(Xornal)
Xosé Ramón López Boullón: “Ten que desaparecer a trama que sementou o enfrontamento lingüístico”
Alfredo Conde: “Deixei de escribir en galego porque reparei en que levaba 20 anos facendo o parvo”
Entrevista 
de Santiago Jaureguizar a Alfredo Conde en Galiciaé:
“Galiciaé (G): Huesos de santo é unha novela compostelá, negra… e en castelán.
Alfredo Conde (AC): En castelán, si. O sistema literario galego é unha coña. Todo cristo -editores, vendedores, libreiros,..- vive decentemente del, menos os escritores. É algo que eu aplaudo, pero non entendo. Eu teño moitos anos e moitas obrigas; necesito tempo e diñeiro e, no que me leva traducirme unha novela, escribo outra e páganma. Este ano dei 38 conferencias en México; dez ou doce no resto de España e ningunha en Galicia.
G: Como bo escritor galego, quéixase moito…
AC: Non me queixo, son datos. Deixei de escribir en galego porque deime de conta de que levaba vinte anos facendo o parvo, de que non se me quere e de que non teño amigos. (…)
G: (María Pita) Sería unha personaxe a revisar. Pensa que se revisará tamén a súa obra dentro de trinta anos?
AC: Impórtame un carallo porque non teño vocación de pataca, non quero que me enterren para medrar. Os escritores non cumprimos o papel de antes; cando desaparecemos, desaparece a obra. Agora todo é mercado, a excelencia non pinta nada. Eu non vou renunciar a ningunha das miñas linguas. O que acontece é que preciso tempo e cartos. Paréceme un cachondeo que me traduzan do castelán, fareino eu cando teña tempo.”
Víctor Freixanes: “A literatura é unha cousa moi seria, non fago concesións”
Entrevista 
a Víctor Freixanes en La Opinión:
“La Opinión (LO): En Galiza temos moi bos escritores, pero temos lectores dabondo?
Víctor Freixanes (VF): Esa é seguramente a parte máis dura. Temos unha enorme capacidade de creación pero temos un público escaso ou polo menos insuficiente. A riqueza do catálogo do libro é enorme, pero nos lectores, aí seguimos a ter dificultades. Que se miramos cara atrás con perspectiva, avanzouse moitísimo, nunca se leu tanto como se le agora, pero somos poucos. Somos 2.700.000 persoas, e tendo en conta que nas sociedades desenvolvidas os lectores veñen sendo o 35% da poboación. E a iso hai que sumar que nesta sociedade temos un problema, que é o da lingua, que segue a estar en peligro grave.
LO: Cales son os pasos que se deben dar, dende o mundo editorial pola parte que lle toca, para ampliar eses lectores e lograr que a lingua deixe de estar en perigo?
VF: Unha editorial, que é unha empresa, ten que facer o mellor posible os seus produtos, o mellor posible a selección dos seus autores e dos seus textos, pensando na diversidade de públicos que hai. Ten que editar en condicións, para poder competir con calquera outra edición do mundo. Nestes mesmos días vimos de publicar O soldadiño de chumbo cun libro-cine en colaboración coa productora coruñesa Continental, unha obra que pode competir con calquera libro do mundo, tanrto na Feira de Boloña, como na Feira de Fráncfort… onde sexa. Pero temos que facelo ben, temos que publicar con pulcritude, e logo temos que saber lanzar, apoiar, promocionar, estimular, animar. Somos uns axitadores culturais tamén. É dicir, os editores galegos non somos máquinas de facer libros sen máis; estamos comprometidos cunha causa moi definida e así o sentimos todos, mesmo aqueles que semella que van máis ao seu.”
Estevo Creus: “Esperando os cans”
Entrevista 
a Estevo Creus en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Ao comezo, define O libro dos cans como unha “tarefa inconclusa”. Terá continuidade, logo?
Estevo Creus (EC): Creo que se trata dun proxecto incompleto porque xa naceu así. Non sei se se completará a si mesmo. No terreo da linguaxe escrita, quizais xa non sobreviviría dentro duns anos e ao mellor, si noutros formatos. Encantaríame que sobrevivise e se transformase, por exemplo, nun pousavasos.
GH: A concepción do intranscendente, de que forma inflúe na súa forma de entender a poesía? A concepción da poesía varía segundo as épocas. O peor que nos pasa é pensar que as cousas son inamovibles. Existe a dimensión do tempo, os ciclos vitais, ou os contactos con outras persoas. A poesía pode ser todo ou nada.
EC: Pode ser ideas ou posturas persoais. Ás veces, os autores poñémonos supertranscendentais pero tamén entramos en ciclos para nada transcendentes. Unha das cousas que teño pendentes é un libro de poesía, humor e absurdo. O humor é unha fonte de coñecemento. Intento reivindicar unha alternativa á tiranía do serio.”
Xesús Alonso Montero, “O fillo do Artilleiro”
Entrevista a Modesto Hermida en Galicia Hoxe.
Carlos Labraña: “Son moi crítico co que escribo”
Entrevista 
a Carlos Labraña en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Cando se fala da desconexión do público co teatro, non se formula se realmente se fai algo para crear esa conexión.
Carlos Labraña (CL): Xustamente son os espectáculos dirixidos aos nenos os que non teñen problemas. De feito, medraron bastante nestes anos as compañías profesionais que fan espectáculos para nenos e teñen moitas funcións. Se os cativos van ao teatro dende nenos, despois van a seguir indo. Iso si, aos pequenos teslles que ofrecer calidade porque os nenos non son os maiores: se algo non lles gusta, non lles gusta.
GH: Que é o teatro para os nenos?
CL: En principio, para eles é un xogo. O que máis lles gusta é disfrazarse e converterse nun superheroe, ou nun personaxe de acción.
GH: O libro publicarase en Embora. É unha forma de visibilidade?
CL: Eu que levo vinte anos publicando teatro infantil, aínda así sigo tendo problemas para publicala. É moi complicado editar. Agora, tiña dúas obras comprometidas e paráronse. O que primeiro que se sacrifica son as coleccións de teatro. Moitas veces, hai que acudir aos premios. Dígocho eu pero tamén cho pode dicir Manuel Lourenzo. Se non é cun premio, é difícil que unha editorial che publique un libro así.”
Xosé María Lema Suárez: “Queremos que esta obra sirva de exemplo a outras comarcas”
Entrevista
a Xosé María Lema Suárez en La Voz de Galicia:
“La Voz de Galicia: ¿Cal é o obxectivo central deste libro?
Xosé María Lema Suárez: Coma explicamos no limiar, pretendemos que sexa algo máis que unha guía turística, e así o entendeu tamén a editorial Xerais. Ademais das rutas que propoñemos ao final, na obra recollemos todo o que sabe na actualidade da comarca de Soneira, repasando a súa identidade desde o século IX, a súa historia, a xeografía, as manifestacións artísticas… e incluímos, ademais, dous apartados innovadores, coma son a análise da fala e dos apelidos. Tamén analizamos os movementos populares, culturais e deportivos e recollemos algún percorrido que se fala pouco: a ruta dos Naufraxios, desde Camelle ata Cabo Vilán. Queremos que a obra sirva de exemplo para outras comarcas.”
Antón Lopo: “Hai estratexias para que o galego non teña identidade”
Entrevista publicada en El Correo Gallego con Antón Lopo, que recibe este venres 10 de decembro o Premio García Barros no Teatro Principal da Estrada pola súa obra Obediencia. Crónica posterior deste acto en Galicia Hoxe.
