Entrevista a Mariña Pérez, recente gañadora do IX certame Avilés de Taramancos, en Galicia Hoxe.
Arquivo da categoría: Entrevistas
Rosa Aneiros: “Tardes de libro e praia”
Entrevista 
a Rosa Aneiros en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe(GH): Pensa que a literatura para un escritor é ó mesmo tempo profesión e hobby?
Rosa Aneiros (RA): Non, non é unha profesión, eu escribo porque me gusta e porque gozo facéndoo, pero nunca o considerei como tal e espero seguir así.
GH: O escritor sempre ten un libro baixo o brazo?
RA: Non necesariamente, eu creo que hai momentos do día e da vida para todo. Hai momentos nos que necesitas máis a lectura e momentos para facer outra cousa: pasear cos amigos, gozar coas conversas… Cada cousa ten o seu momento. É certo que normalmente, non sempre, hai moitos escritores que len máis cá media e é común velos sempre con libros, pero hai grandes lectores que non son escritores.”
Entrevistas a Ánxel Vázquez de la Cruz, autor de Luz de Tebra
Héitor Mera: “Temos que comezar a entender que o poder non está con nós, e unha “elite intelectual” tende a venderse”
Entrevista a Héitor Mera en Galicia Hoxe.
Xulio Ríos: “Nós no mundo”
Entrevista a Xulio Ríos en Galicia Hoxe.
Xosé Luís Méndez Ferrín: “Eu non creo niso de norte e sur”
Entrevista a Xosé Luís Méndez Ferrín en La Voz de Galicia:
“La Voz de Galicia (LVG): Falemos de literatura. En Galicia hai sempre esa obsesión de que falta “a gran novela”, aínda que temos mestres en xéneros dificilísimos como a poesía e o conto.
Xosé Luís Méndez Ferrín (XLMF): Iso foi unha idea de Torrente Ballester, que empezou a dicir: “Falta la gran novela gallega”. Eu creo que o conto é un xénero máis difícil que a novela. Como dicía Cortázar: “En la novela puedes ganar por puntos, pero en el cuento tienes que ganar por K. O.”. Non hai termo medio, un conto non pode ser regular. Ten que ser perfecto.
LVG: Na súa prosa, un dos seus grandes temas é a raia.
XLMF: Si, os que vivimos preto de Portugal, da raia, temos unha sensación ambigua, porque estamos ao lado dunha fronteira política que é a máis antiga de Europa, porque data do século XII e, polo tanto, é unha raia moi poboada e moi permeable, na que se dan cousas curiosas: o contrabando, un mundo ancestral que xa non existe, os refuxiados políticos… Todo isto sempre me suxeriu moitas ideas para as novelas.
LVG: De Vigo a Oxford. Coincidiu por alí cun tal Tolkien.
XLMF: Tolkien era profesor alí e tomaba cervexas no mesmo bar ao que ía eu. Todas as tardiñas, ás sete, estaba alí con Carl S. Lewis e un bispo anglicano. Nós non sabiamos quen eran eses señores con pinta de catedráticos. Ata que, pasados os anos, volvo entrar alí e vexo na parede unhas fotos de clientes ilustres e vexo aqueles señores e debaixo os nomes: Tolkien, Carl S. Lewis e o bispo non sei quen…”
Alfonso Pexegueiro: “O mundo non escrito”
Entrevista a Alfonso Pexegueiro en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Como nace o proxecto de adaptar ao teatro o poemario A illa das mulleres loucas?
Alfonso Pexegueiro (AP): É un proxecto longo, que empezou hai sete anos, coa reedición de A illa das mulleres loucas en Galaxia no ano 2004. Pero cos músicos, Anxo Pintos e Quico Comesaña, levamos traballando xa sete anos. Vimos a posibilidade de levalo a escena porque a xente conectaba moi ben co espectáculo pero só duraba 18 minutos. Contactamos con dúas actrices, Vanesa Sotelo e María Caparrini e con elas levamos traballando dous anos. Ao final, conseguimos que as luces as fixera Baltasar Patiño, un traballo excelente que completou a obra.
GH: Vostede pon a voz no espectáculo. De que maneira?
AP: Si, eu poño a voz e tamén me movo polo escenario. É un diálogo entre os instrumentos e as actrices. Todo parte do libro, que ten unha presenza escénica, xa que eu o levo no escenario como se todo saíra do libro e cando se pecha o libro, péchase o espectáculo. Non é tanto como cómic pero si para dar a imaxe de que todo sae dun mundo que está nesa illa que todos percorremos algunha vez porque a temos dentro de nós”.
Carlos Taibo: “O Pessoa ser humano”
Entrevista a Carlos Taibo en Galicia Hoxe.
Moncho Iglesias: “A necesidade de atopar”
Entrevista a Moncho Iglesias en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Tres cores: azul é unha novela complexa e arriscada.
Moncho Iglesias (MI): Si, a verdade é que é arriscada porque non é unha novela que poidas traer á praia e poidas ler descansando e relaxadamente. É prosa poética, non segues un fío argumental no que se suceden os feitos nin hai todo o engranaxe que pode haber nunha novela. É máis complicada no sentido de que require outro ritmo distinto que unha novela cun principio, medio e final.
GH: A prosa poética é unha continua descrición dos sentidos, de aí a complexidade de seguir o texto.
MI: Son consciente de que influíron moito as obras que estaba lendo mentres escribía. Na primeira parte estaba vivindo en México, viaxaba por Centroamérica e empapeime da literatura deses lugares. Despois de viaxar, coñecín autores dos que me namorei. Estando en México namoreime de Carlos Fuentes ou de Ramón López Velarde, poetas que viaxaron comigo. Esa prosa ten bastante que ver con el. E na India, a obra ten que ver con Salman Rushdie. O narrador acaba coñecendo as palabras de Carlos Fuentes que en certa maneira tamén se converte nun personaxe da obra.”
Manuel Lourenzo: “Son adicto á irreverencia co poder existente, non quero saber del; paréceme inmundo”
Entrevista a Manuel Lourenzo en Xornal:
“Xornal (X): Que ofrece Manuel Lourenzo na obra As cousas do verán?
Manuel Lourenzo (ML): Pois cousas do verán [Ri]. Realmente achega retallos, elementos de diversos lugares como a Mariña Lucense, todas esas zonas de Viveiro ou de Foz, tamén da Coruña. Son catro historias diferentes que teñen puntos en común, cousas que lles pasan á xente nesta época do ano na que nos retiramos un pouco.
(X): Fala da Mariña Lucense e da Coruña, lugares moi significativos na súa vida. A obra ten moito de autobiográfico?
(ML): Non hai nada autobiográfico nela, pero está influída polas paisaxes humanas e físicas dos lugares nos que vivo. Son os escenarios nos que se moven os protagonistas que teñen un punto en común que é o amor. Hai algunhas historias amorosas que nalgún momento reverdecen ou que quedaron aí. Creo que ten un ton lírico porque busquei unha estrutura coa que prescindir de acotacións e de determinados elementos que non están nas personaxes, omítese a técnica teatral.
(X): Como evolucionou Manuel Lourenzo dende O moucho até hoxe?
(ML): Teño unha gran capacidade para o salto. Disme iso d’O moucho e eu quedo pensando: “Que será iso…” até que caio na conta de que era unha primeira obriña que escribira aló polos sesenta. A verdade é que o propio traballo e o entusiasmo do traballo non me permite botar a vista cara atrás. Pero creo que estou como o primeiro día, creo que son máis consciente e máis forte.”
