Entrevista a Ánxeles Penas, en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): Que tal te levas coa narrativa e co ensaio?
Ánxeles Penas (AP): Co ensaio lévome moi ben e, de feito, teño publicados moitos ensaios, en torno á arte e literatura en actas de congresos, prensa, revistas, catálogos…, ademais, recentemente, fixen un libro sobre o pintor Alfonso Abelenda para a Deputación da Coruña e outro, con Eva Veiga, sobre Alfonso Costa. En canto á narrativa teño algúns inéditos que, quizais algún día vexan a luz , pero, como hoxe se publican tantas cousas banais, non quero caer no mesmo defecto.
(…)
(GH): De todos os libros que levas escrito, e non son poucos, de cal estás máis satisfeita?
(AP): De O santuario intocable, quizais, porque me parece que é o máis luminoso, e o que mellor toca as técolas do enigma, pero, en realidade non estou completamente segura disto. O meu primeiro libro Con los pies en la frontera xa fala tamén dese abeiramento do descoñecido e teño algún inédito, como A vara do zahorí, que volve á teima da arela de saber. Algúns estudosos da miña poesía, como Luz María Jiménez Faro, Directora de Editorial Torremozas, decántanse por Ya soy para tu muerte e, dende logo, o mellor libro é o que máis emociona o lector.”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Séchu Sende: “O poder da palabra”
Entrevista en Galicia Hoxe.
Chus Pato: “A muller do repóker”
Entrevista a Chus Pato en Galicia Hoxe:
“Secesión, o seu primeiro libro con formato editorial prosístico, editado por Galaxia no 2009 e presentado como unha especie de “memorias”, pertencería ao mesmo ciclo. “Se ben a súa aparencia é prosística”, subliña, “Secesión está concibido desde a matriz da poesía e non é diferente dos outros. Dalgunha maneira, estou moi cansa dos cortes dos versos por cuestións da caixa do libro e decido poñelos en prosa. Non quero que me corten os versos”.
Pero este ciclo, con títulos como Charenton (2004) ou Hordas de escritura (2008), parece ter os días contados: actualmente escribe “algo” que lle dá pé a albiscar unha nova etapa. “Cando conclúa o segundo ciclo, poderemos dicir que a miña obra redunda nun repóker” e bota a rir cunha gargallada irónica que colpasa o auricular do teléfono polo que facemos a entrevista.
Ignora o alcance da nova etapa, entre outras razóns porque “non sei o que estou escribindo. Empecei hai pouco e non sabería definilo”. Trátase, concede despois de insistirlle, “dunha escrita moi lenta. De momento, ten dúas partes: Unha fortaleza no deserto e Non debo preocuparme polo arco da vella“. Fáltalle o título xeral e, ademais, “vai para largo”. Calcúlalle, polo menos, tres anos de traballo.”
Francisco Castro: “O dereito a soñar”
Francisco Castro é entrevistado en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): A liberdade, o soño, a utopía persoal xa estaban no teu libro As palabras da néboa. Como o amor estaba en A canción do náufrago, a opresión en Spam… Hai moitas conexións desta novela coas outras que escribiches. Como en As palabras da néboa ou Memorial do infortunio, hai un nesta fondo de Historia, aínda que non é unha novela histórica. E o escenario é Venecia, que debe ser unha das cidades do mundo nas que hai ambientadas máis novelas… Como preparaches esa parte histórica?
Francisco Castro (FC): Eu creo que Venecia é un lugar polo que todos os novelistas teñen que pasar. É un mundo dentro dun mundo, un mundo pechado… E si é certo que hai determinadas cousas que se repiten. Temas que me preocupan: na literatura, na miña vida, no blog: a loita contra o poder opresivo, a necesidade de darlles unha oportunidade ós nosos soños. Todo o mundo ten dereito a ter o seu soño de liberdade. A documentación histórica é moi importante, e está moi coidada. As rúas son as reais do século XIII. Estiven un ano enteiro buscando, lin o Libro das Marabillas de Marco Polo… Investiguei como foi recibido polos seus contemporáneos o Marco Polo real. Chamábanlle o Milione, porque, nun universo tan pequeno como Venecia, falaba dun mundo moi grande, con millóns de persoas en China…
GH: A técnica narrativa é máis clásica que a das túas novelas que foron cualificadas como “posmodernas”, como Spam… Supoño que estabas a pensar nun público xuvenil…
FC: Eu respecto, aínda que desconfío, da xente que di que non pensa na idade do lector, os que din que é o editor quen decide se a súa novela é xuvenil ou para adultos. Eu tiña claro que estaba a escribir para un público mozo. En Spam ou en Xeración Perdida había un narrador que saltaba as normas clásicas da escrita…”
Pódese ver a entrevista completa aquí.
Elías Portela: “En Islandia é máis doado publicar e tes máis recoñecemento”
Entrevista en Xornal.
Emílio Xosé Ínsua: “Facemos literatura fértil e a sociedade non a pon en valor”
Entrevista a Emílio Xosé Ínsua en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): A literatura galega, malia todo, vive un momento de esplendor…?
Emílio Xosé Ínsua (EMÍ): Non sei se “esplendor” é o termo axeitado. Que hai sobrada calidade, pluralidade e interese en moito do que se escribe en galego é un feito evidente. Mais que existe un cortocircuíto case permanente entre esa produción cualitativamente relevante e amplas capas da poboación destinataria ou lectora, tamén. E nesa contradición nos movemos. Temos unha literatura madura, fértil, potente, mais nunha sociedade que, por unhas ou por outras razóns, non a ampara, non a recibe ou non a valoriza como sería de desexar.
GH: A crítica, o ensaio e a poesía son áreas propias de Emilio Xosé?
EMÍ: Agora mesmo, todo o que escribo oriéntase á crítica, á divulgación e ao ensaio. A poesía téñoa case completamente abandonada e outros xéneros, sinceramente, non me tentan. O último libro que escribín, que acaba de publicarse da man do Seminario de Estudos Terra de Viveiro, leva por título Orixe, peripecia e pertinencia do topónimo San Cibrao (Cervo). É unha monografía que combina a perspectiva da historia local co compromiso polo idioma, pois entra de cheo no debate sobre a restauración da auténtica toponimia galega.
A entrevista completa pódese consultar aquí.
Manuel Núñez Singala: “Literatura á carta”
Entrevista a Manuel Núñez Singala en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe (GH): O concepto de literatura á carta está vinculado dalgún xeito aos medios dixitais, máis alá do tan sonado e-book…
Manuel Núñez Singala (MNS): Agora, sobre todo os rapaces novos teñen unha cultura dixital que os que somos máis vellos non temos ou que non temos con tanta facilidade. Unha das cousas que me chama a atención dos rapaces, facendo un símil, é que son multiárea: á vez que están escribindo un texto, teñen aberto o Facebook e chatean no Messenger. Por iso, aínda que un libro non é un formato interactivo por definición, ten en conta o público ao que se pretende chegar.
GH: Que textos lle resultaron máis complexos de escribir: os máis longos ou os máis breves?
MNS: O conto é un xénero moi difícil porque non pode faltar nada pero tampouco pode sobrar. Todo o que escribes nun conto ten que ter unha razón de ser. Eu intentei podar todo o superfluo e deixar só o que era imprescindible. Un defecto que atopo nos relatos é que existen elementos de máis como descricións pesadas ou repeticións. De aí que haxa un conto que só é unha frase aínda que podería ser moito máis longo. Procurei que todo fose importante. Por iso ás veces, os máis curtos son máis complexos que os máis longos.”
A entrevista completa pódese ler aquí.
Manuel Portas: “Ninguén contara o drama da Arousa desde dentro”
Entrevista en A Nosa Terra.
Luís González Tosar: “Son un poeta maldito”
Entrevista en Galicia Hoxe:
“Galicia Hoxe: Os escritores galegos actuais non coidan a palabra?
Luís González Tosar: Hai moitísima xente que traballa coas palabras, que vive delas, e que as descoida. É como se un artesán traballase cunha ferramenta enferruxada. Calquera artesán sabe que unha ferramenta é sagrada. Pero, por desgraza, hoxe en Galicia hai escritores que non coidan a palabra, que son chafalleiros. Hai tantos modelos de escritores como escritores. O escritor pode ser o que queira, progresista, reaccionario, crente, ateo, vaidoso, mala persoa… Todo iso está moi ben, pero o que non se lle pode consentir a un escritor é que sexa chafalleiro. Esta festa é tamén unha reflexión para que as palabras volvan brillar como sempre brillaron.”
Pódese ver a entrevista completa aquí.
Miguel Suárez Abel: “A situación da lingua non se mellora con galiciasbilingües nin con mesas dogmáticas”
Entrevista en Galicia Hoxe.
