Desde o blogue Criticalia, de Armando Requeixo:
“Co primeiro luns de mes, chega a nova Tabela dos Libros que ofrece a lista de títulos que Francisco Martínez Bouzas, Inma Otero Varela, Mario Regueira, Montse Pena Presas e eu estimamos como os máis recomendables entre os publicados nas últimas semanas.”
Desde
Chamando á Terra, da Radio Galega:
“Iolanda Zúñiga, desta volta como Marleen Malone, fala sobre o libro Noites de Safari. Unha revisión de amantes do A ao Z. Escoitamos un cachiño do libro na voz de Amelia García. Pode escoitarse aquí.”
Desde
Nós Televisión:
“Suso de Toro pon fin a case oito anos de “seca literaria”. O autor natural de Compostela presenta a súa última novela, Fóra de si, unha obra que presenta a un neurocirurxián que atravesa un complicado momento persoal e se atopa totalmente sobrepasado polos seus problemas, ficando mesmo “fóra de si”, como o propio título da novela indica. Suso de Toro trata diferentes cuestións vencelladas á perda, a culpa e a identidade familiar.
O escritor compostelán anunciara no ano 2010 a súa decisión de abandonar o mundo literario, xa que perdera a “fe” na literatura por mor da “crise da figura do autor” que axexa ao eido cultural. Durante este tempo, decidiu volver á docencia impartindo aulas a diferentes cursos no IES Rosalía de Castro, un centro no que ficou até a súa xubilación. Así e todo, non deixou de colaborar con diferentes medios amosando a súa visión do taboleiro político.
Agora, após o seu longo descanso, volve embarcarse no vertixinoso mundo da literatura. Suso de Toro recuperou a “fe” perdida ao ver o “estreito lazo” que xerou durante anos entre el mesmo e os seus lectores e lectoras. “A idea da novela xurdiu hai un ano e medio e decidín afrontar o desafío; gústanme os retos”, indica o escritor, quen asegura ter “desfrutado moito” durante a construción do relato.”
Desde
o Diario Cultural da Radio Galega:
“No novo título da saga sitúannos na batalla de Rande. A entrevista con Anxo Fariña pode escoitarse aquí.”
Entrevista
a Jorge Emilio Bóveda en Palabra de Gatsby:
“(…) – Palabra de Gatsby (PdG): Cal é o xerme de As sete mortes de Leopoldo Pardo (Xerais, 2018)? Como concibiu o proceso creativo?
– Jorge Emilio Bóveda (JEB): Esta é a terceira parte dun proxecto que eu chamo “As variacións Pardo”, que comezou con Asasinato no centro comercial, na que Leopoldo Pardo, desmotivado, nugallán e con complexos, vivía gris enchufado como vixilante nun centro comercial, e, como quería demostrar ao cacique que lle regalou o posto de traballo que el valía para moito máis, fixo algo que non se lle ocorrería nin ao que asou a manteiga. Un libro que homenaxeaba no seu formato aos bolsilibros de Bruguera.
O proxecto continuou con A morte vén en chancletas, na que Leopardo, logo de saír do cárcere, vai coa muller a celebralo a unha casa de turismo rural e de socato vense pechados con outros oito personaxes e un morto, coa estrutura dos Dez Negriños de Agatha Christie. Tamén tiña certo recordo do Isidro Parodi de Borges e os Crimes da Rúe Morgue de E.A. Poe.
Agora, nesta terceira parte, Leopardo fíxose axente de seguros sen escrúpulos e bate cun antagónico chamado Marco Aurelio Sieiro quen, coma se do conde Drácula de Stocker se tratara, concédelle unha estraña entrevista para proporlle asegurar varias pezas paradigmáticas da cultura galega como o estatuto de autonomía de Galicia ou a caveira de Breogán, desenvolvéndose unha trama moi contraria ao que semella ao principio.
– PdG: Por que combinar clichés e elementos da literatura de masas coa tradición e a tendencia popular da nosa literatura?
– JEB: Pois supoño que por influencias e por outros referentes previos como a cinema. Grazas ao meu pai vin centos de filmes de cinema fantástico dende que abrin os ollos de neno (de aí o meu libro con Urco A xanela escura) pero tamén comecei moi novo a ler aos clásicos por rebeldía. E cando digo os clásicos refírome aos occidentais tendo en conta tamén os de noso: Risco, Cunqueiro, Curros, Blanco Amor, Pedrayo… aos que cheguei máis tarde.
Na miña opinión, moitas veces a innovación procede de mesturas imposibles a primeira vista, e a min o que me interesa nesta miña fase vital é probar novos camiños combinando o incombinable. Por que non? E que sexa realmente anovador ou non xa o dirá o tempo, non eu.
– PdG: O compoñente de sátira tamén é moi relevante neste libro como forma de crítica social…
– JEB: Si, penso que é mester procurar unha mensaxe porque a evasión por evasión xa está moi vista, e lida e sobradamente contada. Ás veces penso que os que defenden a morte da novela como tal se refiren á súa concepción tradicional encadrada nos xéneros e cos mesmos lugares comúns de sempre, algo co que non podería estar máis de acordo se se refiren a iso. Para que a novela non morra hai que procurar novas combinacións, camiños e rangos caracteristicos propios do escritor. (…)”
