Miguel Anxo Fernández: “A novela policial é literatura, enténdoa como unha maneira de tomarlle o pulso á realidade”

Entrevista de David Cofán a Miguel Anxo Fernández en La Voz de Galicia:
“Frank Soutelo está a piques de celebrar as súas vodas de prata. O ano que ven cúmprense 25 anos da publicación da novela que o deu a coñecer, Un nicho para Marilyn, da man do seu creador, o escritor e crítico de cine, Miguel Anxo Fernández (O Carballiño, 1955). Unha saga que, na véspera deste aniversario, engade unha nova entrega con Buscando a Dalia. Editada por Galaxia, é o oitavo capítulo das aventuras deste célebre detective de pais galegos afincado nos Estados Unidos, e mais dos seus carismáticos acompañantes.
Desta volta a trama desenvólvense principalmente no Carballiño, e como o propio título indica, deberán atopar a unha desaparecida Dalia Maxino, e resolver unha serie de asasinatos que teñen atemorizada a vila ourensá. Escrita con honestidade, tratando de atrapar ao lector sen caer no barroquismo, Miguel Anxo Fernández defende o valor da novela negra coma ferramenta para comprender o presente. «A novela policial sempre xogou, na mentalidade dos críticos, na segunda división. É algo co que discrepo totalmente: é literatura e enténdoa como unha maneira de tomarlle o pulso á sociedade e á realidade», explica.
«Nos tempos de Agatha Christie a novela negra tiña o método dedutivo, no que hai un asasinato e teñen que atopar ao autor. A novela policial actual non vai diso, no caso de Frank Soutelo, nin o lector nin o propio Frank saben quen é o asasino dende o principio. Usan a trama como coartada para aportar unha mirada crítica», enfatiza o escritor. Fernández define a Soutelo coma un «tipo romántico no sentido dun Robin Hood», aínda que recoñece que «non é un supermán», polo que, tamén en Buscando a Dalia, deberá botar man dos seus colegas Paz Pérez, Sugar Jones, Poncio, Fran Eiras, e veremos se da propia Dalia.
A obra navega pola actualidade, abordando o problema da emigración e como o discurso xenófobo que expande o inquilino da Casa Branca se impregna na sociedade galega. «Frank atopa o país moi polarizado con ideas moi reaccionarias co tema dos migrantes. Vén farto de Trump e ve que en Galicia están contaminados polo mesmo discurso», subliña o autor. Porén, ata os tragos máis amargos veñen acompañados dunha boa dose de humor. «A novela vai en serio, pero sempre cun toque de retranca. Tómalle o pulso ao que está pasando na sociedade a día de hoxe e, por exemplo, atópase con Sugar Jones que está cos do MAGA», comenta entre risos” (…)”

Arantza Portabales: “Todos mataríamos en momentos límites”

Desde Faro de Vigo:
“Arantza Portabales presentou en Club Faro a súa novela Asasinato no muíño do cura (editorial Galaxia en galego e Lumen en castelán), que definiu coma a súa obra máis madura e tamén a máis escura. Na conversa que mantivo coa tamén escritora e amiga Inma López Silva, Portabales bromeou dicindo que «cada vez mato mellor» e tomouse con humor as etiquetas que lle foron colocado ao longo da súa traxectoria literaria – desde «nova dama» dama a «raíña da novela negra» , ademais de comparacións con Agatha Christie: «Hai máis raíñas da novela negra que princesas Disney. O importante e irse atopando en cada libro» , sinalou.
Unha das aspiracións da autora nesta novela é retratar como era ser muller soa no rural galego hai 50 anos. A novela sitúase parcialmente en Loira, en Marín, nos anos 80. »Estamos a falar dun sitio a 25 minutos de Vigo, que na época da Movida era do máis moderno de España, pero as mulleres no rural vivían coma no século XIX» , indicou. Falou de reminiscencias das mulleres de Puerto Hurraco ou de La casa de Bernarda Alba para referirse ás sinistras irmás Freijomil, personaxes da súa novela e netas dun cura.”

Gonzalo Hermo, Antonio Salas, Universo Cantigas. II, Cabreiros, Abraham Cupeiro, Mar Caldas, Laura Iturralde, Beli Martínez, o proxecto de comunicación do Celta e José María Fonseca Moretón, Premios da Crítica de Galicia 2026