Entrevista 
a Elena Gallego en Faro de Vigo:
“(…) – Faro de Vigo (FdV): Dragal se basa en la mitología y leyendas gallegas. ¿Ha tenido que documentarte mucho?, ¿Cómo ha sido ese proceso?
– Elena Gallego (EG): Cuando empecé a escribir esta historia, empiezo a encontrarme con que en Galicia hay dragones, hay tradiciones, hay cosas que incluso yo misma desconocía. Esto me obligó a documentarme sobre temas de magia, alquimia, tradiciones gallegas… En la propia historia de Galicia hay momentos importantes vinculados al dragón, como el traslado del apóstol Santiago a Compostela, esa leyenda que viene en el Códice Calixtino, recoge que la reina Lupa les cedió un terreno, donde vio un dragón, para enterrar al apóstol donde está hoy.
– FdV: ¿Qué hay de usted en sus libros?
– EG: En todos los libros hay algo de los autores. En Dragal hay muchas cosas de mí. Lo que intenté proyectar es lo que quería que mi hijo aprendiese, que en Galicia hay algo más y que nuestra cultura vale tanto o más que las otras, que no desmerece de las otras, que nuestros dragones no desmerecen de cualquier dragón del mundo. Tenemos la mejor tradición del mundo pero, a veces, la desconocemos porque le damos la espalda.
– FdV: Como mujer, ¿considera que la literatura sigue siendo un mundo de hombres a pesar de que las mujeres somos las que más leemos?
– EG: Intento compaginar una vida laboral, una vida como escritora, y una vida familiar. En el mundo de la literatura echo de menos que escriban más mujeres porque escribiríamos las historias de otra manera.”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Xosé Ramón Barreiro: “A idea de Galicia é moi anterior á Idade Media; diso xa se decataron os romanos”
“A 
frase é o titular escolleito por Lourdes Varela para ilustrar a conversa que publicou, no Faro da Cultura, co historiador Xosé Ramón Barreiro, a quen entrevista co gallo da publicación do seu Murguía. Na parola, Barreiro explica as bases racionais do nacionalismo de Manuel Murguía, así como do devir histórico do noso país. Podes descargar a entrevista completa, en formato PDF aquí.” Vía Galaxia.
Parlamento das Letras: Xesús Constela
Entrevista 
de Armando Requeixo a Xesús Constela no seu blogue, Criticalia:
“(…) – Armando Requeixo: ¿Que cres que lle falta aínda ás nosas letras e que lle sobra definitivamente?
– Xesús Constela: Téñoo clarísimo. Non paro de darlle voltas a este tema. Ás nosas letras fáltalles a creación dunha boa industria literaria. E non falo só de editores e editoriais. Falo de axencias. Falo de promoción tanto interior (practicamente inexistente) coma exterior (menor hoxendía cá do viño albariño ou os mexillóns). Fáltalles un bo recoñecemento institucional. Falta un bo premio nacional de literatura dotado cunha boa cantidade de cartos para aqueles que dedicaron a súa vida enteira á escrita no noso idioma (e véñenme á cabeza moitos nomes). Falta posibilidade de profesionalización por parte dos/as escritores/as. Os libros galegos están escritos no tempo de lecer dos seus autores. A profesionalidade do autor é unha entelequia imposíbel de acadar no noso sistema literario e, aínda así, creamos unha escrita de inmensa calidade. Xa lles gustaría a moitos países ter autores/as da categoría dos que abundan por estes lares! Cunha boa promoción internacional seriamos a envexa de medio mundo. E non teño ningunha dúbida ao respecto. Ningunha.
Ás veces é moi desalentador ver o panorama promocional/ industrial/ institucional no que se move a nosa literatura. Cando un entra na meirande parte das librarías case ten que mergullar (sen tubo nin gafas nin bombona, chámase apnea?) para atopar o lugar onde está agachada a literatura en galego, se é que a hai! A literatura galega nos xornais de meirande tirada aparece, se é o caso, cara ao final, no lugar que deixan libre os obituarios (máis mortos igual a menos libros). Iso son as páxinas de cultura. Para a prensa do país é máis importante o nacemento dun xato de cinco patas que a edición dunha novela de gran calidade literaria. Os programas de libros na radio ou na televisión, os moi poucos que hai nun país con gran tradición literaria, divúlganse a horas intempestivas cunha audiencia potencial de somnámbulos varios e zapeadores desesperados. E aínda así creamos obras de calidade! Á literatura galega non lle sobra nadiña de nada. Fáltalle unha inmensa morea de cousas realmente necesarias. (…)”
Elena Gallego completa a triloxía Dragal
Entrevista 
a Elena Gallego Abad en Radiofusión:
“Os seguidores da triloxía Dragal xa poden saber que acontece con Hadrián, ese rapaz aparentemente normal que está destinado a converterse no último dragón galego. Chega ás librarías A fraternidade do dragón, a terceira e última das entregas da saga ideada por Elena Gallego Abad. “Ao principio preocupábame que a historia se desfixese como un castelo de naipes”, confesa a escritora, quen coida que conseguiu superar o reto. “O terceiro libro é o que máis me gusta”, asegura.”
A entrevista completa pode escoitarse e descargarse aquí.
Entrevista a Elena Gallego en Galicia por diante, na Radio Galega
“O 
programa Galicia por Diante, da Radio Galega, conducido por Kiko Novoa, emitiu unha entrevista con Elena Gallego Abad sobre o seu libro Dragal III. A fraternidade do dragón. Elena Gallego asegura que non lle molesta que comparen os seus libros ca serie de Harry Potter, de J. K. Rowling e comenta que a súa intención inicial non era escribir unha triloxía. Logo, cando a historia da triloxía cobrou forza a autora asegura que «eu soñei a historia dun dragón de pedra que nos abre as portas a un mundo fantástico e ao ser un dragón galego ábrenos as portas á propia historia de Galicia». A entrevista pode escoitarse aquí en audio.” Vía Xerais.
Camilo Nogueira: “El nacionalismo de los Estados no va a triunfar en Europa”
Entrevista 
a Camilo Nogueira en El País:
“Para unha crítica do españolismo (Xerais, 2012) ataca la visión uniforme de la historiografía española sobre la evolución de la formación social España. Es uno de los dos últimos libros —el otro, A rota do sol (Laiovento, 2012)— del histórico nacionalista, hoy organizado en el BNG, Camilo Nogueira (Vigo, 1936).
– El País (EP): ¿Por qué ahora una crítica del españolismo?
– Camilo Nogueira (CN): Ahora y siempre. A partir de un ensayo de sobre el españolismo historiográfico en el tiempo constitucional, vi que la Constitución, aunque no dice nada de historia, incluye en el preliminar toda la historia. Cuando se dice “España, patria común de todos los españoles, indisoluble” está detrás el predominio de Castilla, la nación de los Reyes Católicos, esa interpretación de la Edad Media que niega Gallaecia. A partir de ahí compuse el trabajo.
– EP: No parece una época propicia para reflexionar sobre la cuestión nacional. La crisis lo absorbe todo.
– CN: La cuestión nacional es siempre. En Europa, si hay crisis económica es porque hay una falta de culminación de la necesidad de la Unión Europea. Y no se hizo porque los Estados, los protagonistas de la construcción europea y, a la vez, los antagonistas, cada vez que dan un paso adelante, retroceden ante el miedo. Interfiere el nacionalismo de los Estados, que no va a triunfar. Y hay intereses mundiales en contra del modelo social europeo, el Estado del bienestar. Sobre las naciones sin Estado, en Europa hay pocas. No se trata de defender la Europa de los 300 pueblos. (…)”
Anxo Angueira: “A nosa literatura vai por diante da nosa historia”
Entrevista 
a Anxo Angueira en El País:
“(…) – El País (EP): Escribe de oído?
– Anxo Angueira (AA): Se iso quere dicir que hai voces que soan detrás da miña escrita, si. Iria é unha novela de ritmo e de música, que sobe e baixa como o mar. Non concibo a literatura sen ritmo. (…)
– EP: Segue a ser útil a literatura para a resistencia?
– AA: A literatura é un capital simbólico impagable asociado ao principal rasgo da nosa identidade como nación, a lingua. Quen é o noso pai da patria? Rosalía de Castro, unha muller, unha escritora. Cando temos que invocar no mundo quen somos acudimos a Rosalía ou a Castelao, non a Pardo Bazán. España a Cervantes, Portugal a Camões, os ingleses a Shakespeare. Nós a Rosalía. A literatura, dixo Jameson, proporciona unha alegoría nacional. Non é historia, pero acompaña un proxecto político, e vai por diante. (…)
– EP: E por iso a épica?
– AA: Agás poucos poetas, como Pondal, tendeuse a desposuír o suxeito político pobo galego do seu rasgo épico, pero é unha dimensión que non lle podemos furtar. Sei que vou a contracorrente, pero é a miña maneira de vivir este mundo, o mundo do mar, o obreiro, o labrego. (…)”
Parlamento das letras: Bieito Iglesias
Entrevista 
de Armando Requeixo a Bieito Iglesias no seu blogue, Criticalia:
“(…) – Armando Requeixo (AR): ¿Que cres que lle falta aínda ás nosas letras e que lle sobra definitivamente?
– Bieito Iglesias (BI): Ás nosas letras fáltalle un pobo. Como deixou dito Deleuze, o autor dun pobo menor escribe sempre pra un pobo que falta, que existe só porque o escribe e mentres o escribe. Faltan bos autores, como en toda parte, porque, de acreditarmos no cómputo do Eclesiastés, de mil non hai un bo. Sobran liridades e literatizos de escaso caletre (capaz que as intelixencias preclaras deserten das letras por preferir o número, querse dicir as enxeñerías). Están sobros tamén os intrusos, nunha época na que —como ten comentado un observador italiano— todos aqueles que non valen pra rexentar unha lavandería nin pra xogar ao balompé nin pra gobernar nin pra pór bombas contra o goberno… escriben libros. Ningún dos defectos anteriores é endémico da Galiza, partillamos eses andazos con toda a ecúmena occidental. Aquí cómpre engadir, siescaso, o filisterismo dun sistema literario que pon os ‘valores positivos’ e a defensa da comunidade de falantes por cima de calquera autonomía estética, cando a grande literatura sempre introduce laceraciós no corpo social e canxa mal coa corrección ben-pensante e coas coitas das almas belas. (…)
– AR: ¿Cal é a túa valoración do noso presente literario?
– BI: A cousa está como ha de ir (ao nabizo).”
Anxo Angueira: “Obras absurdas, pensadas coa mentalidade colonial do franquismo, tamén se fan agora”
Entrevista
a Anxo Angueira en Praza:
“(…) – Praza (P): Chega Iria despois de Pensa nao. Non deixa de ser curioso que, sendo ti de interior, lle concedas tanto protagonismo nos teus libros á navegación…
– Anxo Angueira (AA): Si, os barcos son unha obsesión particular miña desde que comecei a escribir, xa desde O valo de Manselle. En Pensa nao están xa desde o título e a portada. É certo que eu son de interior pero na miña aldea vía barcos polo río, e ese mundo sempre me resultou moi atractivo. Quedei con esa paisaxe da navegación polo Ulla.
– P: O galeón Iria é protagonista da historia, tanto como ese catálogo de afogados que poboan boa parte das páxinas da novela…
– AA: Hai tres liñas principais. Unha é a do galeón Iria, coa historia do patrón, o mariñeiro e o rapaz; e María, que é unha activista da Resistencia antifranquista. Outra historia paralela é a da construción do regadío, cun protagonista colectivo formado por moitas personaxes. E despois está o mundo dos afogados, que son reais, aínda que as súas historias están literaturizadas. Hai no libro unha poética xeral de cavar na foxa común, que é a Historia. Nesa foxa común está o mar, os afogados, o vocabulario mariñeiro, ou a náutica tradicional, que tivo que vir un antropólogo sueco, Staffan Mörling, para recuperala. E tamén están os acontecementos históricos da organización da Resistencia antifranquista dos últimos anos 60. No 67 apareceron pegados por todo o país uns colantes que poñían Libertade pra Galicia. E no 68, polo 25 de xullo, na Concentración Nacional en Compostela, foi despregada diante da Policía e dos militares unha pancarta na que se podía ler Galiza Ceibe e Socialista. O canal de regadío foi unha obra absurda, proba da mentalidade colonial do franquismo, pois podía ter sentido en Extremadura, pero non aquí. Construíse e non chegou a usarse nunca. A folga da que falo na novela existiu tamén de verdade. (…)”
Elena Gallego Abad: “Convivir tres anos cun dragón non resulta doado”
Entrevista 
a Elena Gallego en Diario de Pontevedra, desde Xerais:
“- Diario de Pontevedra (DdP): Vén de publicar con Xerais Dragal III. Canto madurou a triloxía?
– Elena Gallego (EG): Agardo que o suficiente para sorprender e conquistar aos lectores que xa se atreveron a mergullarse nas páxinas de Dragal I e baixar ás catacumbas de Dragal II. Coido que a Fraternidade do Dragón é un libro máis trepidante, máis completo. Dará resposta a moitas das cuestións que os seus personaxes deixaron pendentes de resolver… Pero tamén haberá sorpresas!
– DdP: A disciplina de libro por ano non parece fácil.
– EG: Convivir tres anos cun dragón non resulta nada doado, aínda que se trate dun ser fantástico como Dragal. Crear o seu universo levoume un traballo de documentación ao que dediquei máis horas que ao propio proceso de escribir. O maior reto partiu da miña premisa de situar a historia na Galicia actual e conectala coa nosa historia esquecida e as nosas tradicións. Se o mesmo Códice Calixtino recolle a existencia dun dragón no noso país, por que non imos aproveitalo para facer a nosa propia ficción?
– DdP: Verémola no futuro por un camiño parecido?
– EG: A tradición galega podería encher novelas aínda por escribir e coido que a ficción pode axudarnos a recuperar elementos da nosa identidade, pero non pretendo continuar por esa senda.”
