Arquivo da categoría: Narrativa
Ramón Beltrán: “Os relatos que compoñen o libro amosan como condicionan o tempo e o lugar as nosas vidas”
Entrevista de Rafael de Sáa a Ramón Beltrán en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): En Gustavos, un personaxe con este nome protagoniza ou acompaña os diferentes relatos. Que pretendía empregando este recurso?
– Ramón Beltrán Carballeira (RBC): Gustavo é un arquetipo. Hai moitos ‘Gustavos’, un para cada historia, son diferentes entre si. Cada persoa ten situacións por resolver. Comparten nome, iso é o único en común. As historias son independentes mais teñen o personaxe como nexo, como protagonista ou secundario. Gustavo é un nome que me gusta moito, hai moitos personaxes históricos con ese nome, por iso o elixín.
– ND: Naceu primeiro o personaxe ou as historias?
– RBC: Todo comeza coas historias, escritas en bastantes anos. A min gústame dicir que este libro foi escrito ao longo de 40 anos, a maior parte da miña vida. O primeiro relato do libro quedou redactado cando estaba aínda estudando en Santiago e tiña apenas 20 anos. O último chegou recentemente, hai uns poucos anos. A medida que xuntei estes relatos tiven a idea de reescribilos dun xeito no que quedaban comunicados. (…)
– ND: Que supón para vostede escribir en galego e como afecta a súa escrita após tantos anos escribindo, diante dunha páxina en branco?
– RBC: É moi importante. Teño un compromiso coa miña lingua e o meu país. Como galego, son bilingüe, e podería atopar máis facilidades de publicación e coas editoriais en castelán, achegaríame a máis público. Aínda así escribo en galego pola miña identidade. A lingua debe ser apoiada e coidada, e así poño o meu gran de area. Pode ser que non a salve, mais poño o meu gran de area na medida das miñas posibilidades para que siga forte e viva. Escribir é un pracer é unha dor. É satisfactorio rematar unha historia, mentres que os bloqueos son frustrantes. Compensa, sen dúbidas. Eu son un narrador, polo que me encanta facelo, é practicamente deformación profesional.”
Soledad García Riveiro: “O galego necesita seguir presente nos espazos onde se crean os afectos”
Entrevista a Soledad García Riveiro en Ourense Xa:
“(…) – Ourense Xa (OX): Como comezou a túa faceta como escritora?
– Soledad García Riveiro (SGR): Pois dunha forma moi natural. A min sempre me encantou escribir e pintar. Xa no instituto escribía na revista escolar, pero a miña verdadeira forza creativa xurdiu coa maternidade.
Houbo un momento moi significativo na nosa familia, no que atravesamos unha situación de ruído moi tensa que me obrigou a aprender a perder. Nesa etapa decateime de que escribir era unha maneira de que a miña cabeza deixase de darlle voltas ás cousas. A escritura converteuse nun refuxio, ao mesmo tempo que os libros nacían xunto á miña filla e ás súas preguntas. Por exemplo, en DEDAS dei vida a Sorpresa, unha nena que consegue cumprir o seu soño de converterse en serea. ZOO Libre xurdiu porque non quería que visitase o zoolóxico e vise os animais engaiolados. E, en SAMAGOSTÍN, quería recuperar unha tradición tan nosa como o Samaín, o final do verán, e axudar a vencer o medo aos seres escuros que rondan a noite do 31 de outubro.
– OX: Ao longo da túa traxectoria publicaches máis dunha vintena de obras e recibiches numerosos recoñecementos. Como afectou isto á túa carreira?
– SGR: Con cada libro abro unha nova porta que me permite tratar un tema que me preocupa. Os premios e os recoñecementos son unha alegría porque dan visibilidade ao traballo, pero o máis importante segue a ser o encontro coas lectoras e cos lectores.
O que máis me emociona é ver como un libro provoca unha conversa, anima unha familia a facer unha ruta ou fai que unha nena ou un neno mire unha árbore, unha praia ou un animal con outros ollos, mesmo ata o punto de adoptalo. En realidade, é unha paixón. Por desgraza, é moi difícil vivir da literatura. O que quero é seguir construíndo un proxecto no que o álbum ilustrado, a poesía, a divulgación, o cómic e os libros con rutas sexan ferramentas para aprender, emocionar e crear conciencia. (…)”
Vigo: presentación de Memorias dunha terra, de Xosé María Castroviejo
A Coruña: conferencia a cargo de Eduardo López Pereira e proxección de documental arredor de Ramón Otero Pedrayo
Ourense: presentación do conto Piratas da alegría, por Palestina, con Rita Doallo, Leticia Jiménez e Susana Rosique
Nigrán: contaconto con manualidade de pintura “A órbita de Briana”, con Soledad García Riveiro, o 12 de setembro
Vimianzo M.O.L.A. 2026
Nigrán: Contapintaconto Unha Historia Diferente do Parrulo Feo, con Soledad García Riveiro, o 6 de setembro
Os “pesadelos” de Xosé María Álvarez Cáccamo transfórmanse en libro
Entrevista de Antón Escuredo a Xosé María Álvarez Cáccamo en Nós Diario:
“(…) A outra realidade, o mundo onírico e o desacougo que lle produce a actual sociedade forman parte do camiño que escolleu agora o escritor vigués Xosé María Álvarez Cáccamo para recuperar na súa obra o emprego do relato curto. O seu último libro, Miniaturas e outras dimensións, reúne oito historias que levaban un tempo agardando saír á luz —como recoñece o propio autor en conversa con Nós Diario—, aos que engadiu outros textos moito máis breves. “Como todos os libros que escribo, este tamén ten un proceso singular, neste caso sumando material que tiña xa gardado nun caixón con outro que escribín coincidindo cuns meses de moita creatividade nos que entrei por vez primeira no formato do microrrelato”, admite. Álvarez Cáccamo levaba anos sen empregar a fórmula da narrativa de menor tamaño que comezou utilizando décadas atrás na obra Microtopofanías (Edicións Laiovento, 1992), e á que seguiría o libro A luz dos desnortados (Edicións Espiral Maior, 1996).
Neste caso, o novo traballo divídese en dúas partes ben diferenciadas. A primeira consta de 35 microrrelatos e a segunda, de oito relatos breves. Con todo, o nome do libro reivindica o seu sentido “unitario”, a brevidade das historias que contén e, ademais, “as outras dimensións da realidade” que Álvarez Cáccamo transmite en cada liña que escribe. “Son soños reais meus e tamén acontecementos que se poderían interpretar desde esa perspectiva onírica”, aclara o autor vigués. (…)”
