Arquivo da categoría: Poesía
Compostela: Polvorín de versos. Escintilar (4)
A Coruña: recital poético “Recalar en doce portos”, con Emma Pedreira e Antía Marante
Escola de Escritoræs. Obradoiro literario Poesía e Mar, impartido por Miriam Ferradáns, en Bueu
Os
Obradoiros literarios Poesía e Mar, da Escola de Escritoræs da AELG, impartidos por Marta Dacosta, Antonio García Teijeiro e Miriam Ferradáns contan coa colaboración e patrocinio do Servizo de Cultura e Lingua da Deputación de Pontevedra, e os Concellos de Baiona, O Grove e Bueu.
Nesta ocasión, buscan encontrar a conexión entre a palabra poética e o mar desde perspectivas diferentes, en tres emprazamentos privilexiados da provincia de Pontevedra.
CALENDARIO DOS OBRADOIROS PENDENTES
– De Brea e Mar
Autora: Miriam Ferradáns
Data: 10 de novembro de 2018.
Horario: De 10:00 a 14:00 e de 16:30 a 19:30 h.
Lugar de realización: Bueu. Estaleiro de Purro (Avenida de Montero Ríos, ao carón da praia da Banda do Río)
INSCRICIÓNS
– Máximo de 25 prazas por obradoiro.
– Inscrición previa, necesaria e gratuíta, en oficina@aelg.org, no teléfono 981133233 (de 09:30 a 14:00 h. os días laborábeis), ou no móbil 696581971 (no mesmo horario, por chamada telefónica, WhatsApp ou Telegram).
– Indicaranse os seguintes datos:
- Título do roteiro
- Nome e apelidos
- Documento de Identidade
- Contacto telefónico
As prazas asignaranse por orde cronolóxica de chegada das solicitudes.
Información básica sobre Protección de Datos. O Responsábel do tratamento é a Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega. A finalidade do tratamento é atender a súa solicitude de inscrición nesta actividade e a base legal do mesmo é o seu consentimento como persoa interesada. Ten dereito a acceder, rectificar, suprimir os seus datos e outros dereitos. Pode consultar a nosa cláusula adicional premendo no epígrafe Aviso Legal da páxina principal da web da AELG (aelg.gal).
Sarria: entrega do XVIII Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño
Linguaxes dixitais, de Clara Vidal
Desde
o blogue de Clara Vidal:
“Linguaxes dixitais verá a luz antes de rematar o 2018. Este poemario reúne poemas escritos ao longo de moitos anos. Nas próximas semanas, poderedes ver algún traballo anexo que elaborei para dar a coñecer o libro, comezando por este videopoema xa pendurado na miña canle de YouTube.
Ademais de informarvos desta boa nova, escribo este artigo para facer unha prevenda porque o libro está editado nunha editorial brasileira e facerse con el non vai ser moi doado para xente que non viva no Brasil. Antes de enviar o poemario ao prelo, eu farei un pedido de moitos libros. Se queres formar parte dese paquete que me chegará a min e que eu me encargarei de repartir entre a xente que o merque tan cedo como sexa posíbel, tan só terás que pagar o prezo do libro. Se non queres obter o libro a través de min, este estará á venda en cuestión de semanas na páxina da editorial, mais terás que pagar o custo do libro e tamén o do transporte (é dicir, 12 €+gastos).
A forma da prevenda será sinxela:
– Ingresa 12 € (o que custa o libro) no meu PayPal e…
– Enche o formulario que aparece a continuación. No caso de non ter PayPal, fala comigo.”
“O veleno vertebral”, por Emma Pedreira
Artigo
de Emma Pedreira na Plataforma de Crítica Literaria A Sega:
“Escolle sempre Lara Dopazo Ruibal (Marín, 1985) un animal totémico a través do cal comunicarse co seu público lector. Se xa a Ovella marcara o seu debut poético (Premio Francisco Añón 2016) e Os Lobos na casa de Esaú (Chan da Pólvora, 2017) ceibaran a manda, é agora con Claus e o alacrán (Espiral Maior, 2018), merecedor do Premio de Poesía Fiz Vergara Vilariño do ano 2017, que recolle a animalización do seu leit motiv na figura do alacrán. Insectos, lesmas e formigas formarán o corifeo da alimaria que será fío condutor e filtro confesional do eu poético.
O alacrán fala, para Lara Dopazo Ruibal, de supervivencia. Alimaria despreciada polos demais seres vivos pola súa perigosa asociabilidade, no desespero pode atacar coa súa puga mortal ou inocular o veleno no seu propio corpo para matarse. Así actúan tamén os medos humanos, incapaces ás veces de deixarnos asumir a perda, a precariedade, a ausencia e continuar. Paralizan e mancan.
Poemario de personaxes, Lara, o alacrán e Claus amósanse vencidas desde o inicio. Os espazos son a ruína e os corpos constitúen o territorio de dor e dúbida vencidos ante o medo á desaparición da casa matriz e do núcleo familiar. (…)”
Bertamiráns: Escola de Escritoræs. Obradoiro de creación literaria “Mastervers. Petiscos poéticos”, con Carlos Negro
O
Obradoiro de creación literaria Mastervers. Petiscos poéticos, impartido por Carlos Negro, é unha iniciativa da Escola de Escritoras-es da AELG, co patrocinio do Servizo de Normalización Lingüística do Concello de Ames.
Obradoiro de versos para mentes creativas que desexan poñer en xogo a imaxinación e a intuición, usando unha multitude de ingredientes da nosa hora literaria.
Sempre coa mirada aberta e o oído delicado, poñendo o mundo ao revés.
Calendario e inscrición
– Días: sábados 10, 17 e 24 de novembro; e sábado 1 de decembro.
– Horarios: de 11:30 a 13:30 h.
– 20 prazas para persoas maiores de 15 anos (número mínimo de asistentes: 10).
– Inscrición, necesaria e gratuíta, en normalizacion@concellodeames.gal, indicando os seguintes datos:
- Nome e apelidos
- Idade
- Teléfono
As prazas asignaranse por orde de solicitude.
O obradoiro desenvolverase no Pazo da Peregrina de Bertamiráns (Avenida da Peregrina, 16 –como chegar-).
O obradoiro enmárcase na Escola de Escritoras e Escritores da AELG, iniciativa que centra os seus esforzos en impartir, por concellos de todo o país, obradoiros con formatos e destinatarios diversos, nos que se abordan diferentes xéneros literarios e contidos. Trátase dunha iniciativa que, cos autores/as como guías, ten o obxectivo de transmitir a experiencia apaixonante do acto creador, tentando concienciar á sociedade do imprescindíbel que é a estimulación creativa na escrita e o seu papel complementario na formación do individuo. O proxecto aposta por ofrecer á mocidade un sistema lingüístico, literario e cultural propio no que asentar as súas raíces.
Carlos Negro: “A poesía vale para todos os públicos”
Lois Pérez: “Podes pedir en galego cervexas e outras bebidas en Portugal, Brasil, Cabo Verde e mesmo en Sanjenjo”
Entrevista 
a Lois Pérez en Galicia Confidencial:
“(…) – Galicia Confidencial (GC): Que representa para ti gañar este premio?
– Lois Pérez (LP): Pra min representa unha ledicia e un bonito espellismo: o de recibir un premio de poesía e albergar a dubidosa ilusión de que eu fose poeta; tamén, a de gozar do apoio da xente que me aprecia e que me votou (ben polo afecto, ben pola poesía; ou incluso malia a miña poesía!) así como ser lido polas comunidades educativas das Escolas de Idiomas galegas e portuguesas; xa era premio abondo figurar de finalista canda outras poetas que admiro enormemente.
– GC: Como valoras a situación actual da poesía en Galiza?
– LP: Penso que hai unha visibilización moi importante de novos talentos, en especial das mulleres, que sempre estiveron aí, pero que non sempre tiveron a oportunidade de visibilizar a súa obra como acontece agora. No tocante á situación actual, vivimos nun país desfeito por demasiados gobernos do Partido Popular… E a poesía nace da dor, en parte. Nese senso, sobran motivos pra buscarmos versos, pra protestar ou pra soñar outro país posíbel e necesario. Así e todo, non aspiro a cambiar o mundo, confórmome con cambiar o meu mundo. Resumo: a poesía é un arma cargada de futuro, o carallo é que o futuro é do Banco Santander Central Hispano.
– GC: Que fortalezas atopas no uso do galego como escritor?
– LP: Fundamentalmente que reflicte sen filtros o que eu penso, e penso sempre en galego; non é unha garantía pero en chinés sáeme peor. E unha lingua é tamén un xeito de nomear a realidade e nós facémolo en galego. Tamén podes pedir cervexas e outras bebidas espiritosas propias dun escritor sen problemas en Portugal ou no Brasil, no Mozambique ou Cabo Verde, probabelmente incluso en Sanjenjo. E acontecen achádegos lingüísticos froito do diálogo inter-incultural: en Portimão, na Taberna da Maré -onda o Restaurante Dona Barca- pedín un “café sozinho” e a camareira preguntou: “sozinho mesmo?” E eu díxenlle: “sozinho mesmo… Case abandonado”. (…)”
