Arquivo da categoría: Narrativa

Álex Bayorti, escritora, autora de Tom, Huck e o misterio da trabe de ouro

Publicado o por

Desde o Zig-zag da Televisión de Galicia:
“A escritora Álex Bayorti achégase á literatura en galego con Tom, Huck e o misterio da trabe de ouro, novela xuvenil editada por Urco e gañadora do XV Certame de Relato de Aventuras Antón Avilés de Taramancos. Pode accederse á entrevista aquí.”

Paseos pola Pontevedra literaria. Primavera 2017

Publicado o por

Os Paseos pola Pontevedra literaria. Primavera 2017, que terán lugar do 1 de abril ao 29 de abril, son unha iniciativa da AELG desenvolvida coa colaboración e patrocinio do Concello de Pontevedra.

50 prazas por paseo.

A inscrición previa, obrigatoria e gratuíta, debe facerse a partir do 28 de marzo en pontevedraliteraria@gmail.com, indicando:

  1. Paseo literario no que se quere inscribir
  2. Nome completo
  3. Enderezo electrónico
  4. Teléfono de contacto

A asignación das prazas farase por estrita orde de recepción das solicitudes.
Todos os paseos con partida ás 11:30 h.

Sábado 1 de abril
Pontevedra, onde o silencio é sonoro, con Fina Casalderrey. (Con subida ao campanario de Santa María -1€ de donativo-)
De certo, para percorrer Pontevedra, coma calquera das cidades con importante patrimonio histórico-arquitectónico, non precisamos nin de palabras. Abonda con levar os ollos abertos e ‘escoitar’ as pegadas na pedra, nas fontes, nos vestixios da vella muralla, nas estatuas dos persoeiros (Valle-Inclán, Castelao, Bóveda, Manuel Quiroga, Teucro, a serea Leucoíña…), nas casas brasonadas…; pegadas que nos falan se as invocamos.
Percorreremos o casco histórico, desde a Basílica de Santa María a Maior (a Grande), onde se comezará por subir ao campanario e imaxinar as orixes da cidade (a subida ao campanario custa 1 euro), e contemplar o primeiro, e no seu día tan próspero, barrio da Moureira, xa só imaxinado; para rematar na Praza da Peregrina.
De camiño, nas pontes, nas pegadas dos vellos faladoiros, nas rúas, nas vellas imprentas, nos restos da antiga muralla, nos monumentos, nos edificios emblemáticos, nas pedras (que tamén teñen alma), nas prazas, nas fontes, nos escudos, nas árbores, nas estátuas…, agardamos que vaian agromando as lendas, as pegadas dalgúns dos nosos personaxes sobranceiros, que nos contarán algunhas cousas que, inevitablemente, se mesturarán con algunhas lembranzas propias.

Sábado 22 de abril
Vida cultural, política e social na Pontevedra de Todo canto fomos, con Xosé Monteagudo
Seguindo escenarios da novela Todo canto fomos, entre outros, veremos onde se situaban os principais cafés dos anos vinte e trinta, berce de importantes iniciativas culturais e políticas (Café Méndez Núñez, Café Moderno), algúns edificios relacionados co pulo da docencia nesa época (Escola de Maxisterio Feminina, Colexio Froebel, Instituto), onde estaban as imprentas que publicaban os xornais e obras literarias, e visitaremos os lugares relacionados coa fundación e funcionamento do Partido Galeguista, así coma os da represión exercida na cidade tras o golpe de Estado do 36.

Sábado, 29 abril
Boapedre (na ficción): A Pontevedra da Palabra Antiga, namorando o Río, de Agarimo no Mar, con Xosé Vázquez Pintor
Seguindo escenarios da novela A memoria do boi, faremos un percorrido polos espazos da cidade antiga de Boapedre, onde, en épocas diversas, os personaxes da obra tentaron vivir, soñar e impedir que as inxustizas de sempre marcasen as súas existencias.”

Contos de fadas, por Emma Pedreira

Publicado o por

Artigo de Emma Pedreira na Sega:
“É posible que na súa concepción inicial, o conto oral contase con dous niveis de comprensión diferentes por mor da mestura de públicos á hora de narrar. Dicía Bruno Bettelheim na súa Psicanálise dos contos de fadas que sentaban a escoitar ao mesmo tempo crianzas e maiores e os contos eran os mesmos para unhas e para outras; a mesma boca ensinaba e deleitaba, adoutriñaba e facía rir. Por iso nenas e adultas non comprendimos do mesmo xeito o concepto de fada, de princesa ou de bruxa, polo menos antes e despois da pubertade. Por iso non cremos a estas alturas –nin deberiamos de facelo a outras– naquilo de comeron perdices, a felicidade e demais. Ás nenas amosóuselles o camiño a seguir; ás adultas a consecuencia.
Desde Perrault, os Grimm ou Andersen, os contos de fadas de tradición oral europeos quedaron fixados na escrita e, polo tanto, os seus estereotipos xa atoparon un corpus co que argumentar o que se pretendía de nenos e de nenas. Logo veu Walt Disney e multiplicou esta desfeita. E as nenas quixeron ser princesas, fadas, as perdices e todo o pack.
Non foi até mediados do século vinte que se propuxeron outras lecturas dos contos populares, como a de Tanith Lee para a Branca de Neve, os poemas de Anne Sexton para o seu marabilloso poemario Transformations ou o Story Hour de Sara Henderson Hay, onde as autoras tratan de desmitificar a subordinación imposta ás nenas e esa busca do príncipe azul na que han basear toda a súa vida. E despois, a seguir agardando cíclicamente ensinar o mesmo que aprenderon á súa descendencia.
Angela Carter (Sussex, 1940-Londres, 1992) xa propuxera na súa Bloody Chamber (traducida como La cámara sangrienta por Minotauro) unha revisión feminina e feminista dos contos clásicos, desde a Carapuchiña, Barbazul, O gato con botas ou a Bela e a besta, onde as voces femininas teñen son propio, rebotante, importancia e solidez e os personaxes masculinos son subsidiarios. Unha lectura recomendabilísima pero na que non nos queremos deter se non é como banzo para chegar á entrega póstuma dos Contos de fadas de Angela Carter (Impedimenta, 2016), unha colección de contos de tradición oral na que a autora investiu gran parte da súa curta vida. (…)”