Arquivo da categoría: Entrevistas

Xulio Pardo de Neyra: “Confesar que se leu a miña novela é xa pecadento para a crítica”

Publicado o por

EntrevistaXulio Pardo de Neyra de Carme Vidal a Xulio Pardo de Neyra en Sermos Galiza:
“(…) – Sermos Galiza (SG): Como se dá ese paso? Ten tres teses de doutoramento, o traballo máis académico, como se pasa de sesudo investigador a creador de sexo [Intensa e quente é a túa humidade azul]?
– Xulio Pardo de Neyra (XPN): A primeira é sobre Correa Calderón, pai do verdadeiro nacionalismo galego, pero a de Historia foi sobre o mito do cabaleiro e a terceira sobre a muller acuática nas literaturas europeas. A verdade é que cando un analiza a Fole, a Correa ou a Carvalho Calero pensa que nalgún momento tamén vai ser analizado e sinte vergoña de si van dicir que me gusta dominar ás mulleres, como se fixo con Pondal.Gosto da literatura pornográfica, resúltame excitante, gosto que compartín co meu pai que era afeccionado. Lembro ver con el os filmes que puñan no ciclo de medianoite na tele e el mesmo completou cos títulos que faltaban. Gústame ser consumidor de literatura pornográfica. Cando un escribe faino por catarse persoal, sobre algo do que gusta e nada mellor que crear cunha entrega total, con paixón. Hai quen me pode considerar tradicional, por ser pai de moitos fillos ou por pertencer a unha esfera máis tradicionalista mais non ten nada a ver co exercizo literario no que non hai temas malditos. O perfume é a historia dun home que mata raparigas, nárranse acontecementos delitivos, e non pasa nada. Porén, nunha obra literaria na que a xente fode pode pasar. Ao meu ver, ser un pervertido ou pervertida é unha etiqueta positiva. Considérome pervertido, se non é un aborrecemento. Todo o mundo pode recoñecer que fai cen quilómetros para ir comer a un sitio mais ninguén confesa que está desexando chegar a casa para foder.
– SG: A novela presentouse como a primeira pornográfica en lingua galega, a literatura galega é en exceso pudorosa?
– XPN: Moito, moito. Por desgraza somos herdeiros da literatura española. A literatura picante, os contos de Samaniego, por exemplo é moito, mais pouco explícito. A min gústame algo máis claro. Na Galiza somos moi tradicionalistas. O conto é que eu fago todo isto mais non se pode saber. Canto menos se saiba mellor. (…)”

Entrevista ao profesor Armando Requeixo no Instituto Santiago Apóstol de Bos Aires

Publicado o por

EntrevistaArmando Requeixo a Armando Requeixo en Verbas do aquén, do Instituto Santiago Apóstol de Bos Aires:
“- Verbas do aquén (VA): Cales foron as razóns que o levaron a mergullarse na obra de Xosé María Díaz Castro?
– Armando Requeixo (AR): Fixen unha primeira lectura cando tiña 15 ou 16 anos e pensei que sería moi bonito –eu que xa tiña máis ou menos claro que me ía dedicar á literatura e a estudar a obra de autores e a comprendela mellor– dedicarlle un estudo amplo e a fondo a aquela poesía que me parecía tan extraordinaria. E de aí naceu a necesidade de seguir investigando a súa obra ata que despois, pasados moitos anos, acabei facendo un libro sobre a súa obra. (…)
– VA: Sabemos que é a súa primeira vez en Bos Aires e polo tanto a primeira vez que vén á feira do libro da Arxentina. Que sente ao representar a Galicia nunha feira internacional tan importante coma esta?
– AR: Pois direivos que vou tremendamente abraiado con todo o que puiden vivir nesta visita. Dende as xentes ata o pulso da cidade, o calor humano que se respira entre todas as persoas, a emoción da paisaxe, o sentimento pola vosa cultura… É fantástico comprobar como sodes capaces de emocionarvos, de vibrar, de crear espazos para o encontro das persoas a través da arte, da música, da pintura, da escultura e tamén, neste caso moi especialmente, da literatura. Un bo exemplo é a vosa magnífica Feria del Libro que é ademais con todo honor, probablemente –xunto a Guadalajara–, a mellor feira do libro de toda hispanoamérica e, por suposto, unha das mellores feiras do libro do mundo. Entón, falar nun sitio tan especial como é Bos Aires para todos os galegos e galegas de literatura galega, nun contexto como é a feira do libro é un luxo; é un orgullo que eu sinto moi fondo pero que sentiría calquera galego ou galega que tivese esa honra. Polo tanto eu non podo máis que estar agradecido por tanto cariño que me destes persoalmente, que nos destes á delegación galega que aquí viñemos para compartir convosco estes días fantásticos. (…)”

Cuestionario Proust: Xurxo Sierra Veloso

Publicado o por

DesdeXurxo Sierra Veloso o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Xurxo Sierra Veloso:

«1.– Principal trazo do seu carácter?
– A dúbida, creo.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– O sentido do humor.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Que me chamen de cando en vez e que saiban disimular se me poño impertinente. Aproveito a ocasión para agradecer o queixo con marmelo que me pon a miña comadre Maruxa nas ceas de Nadal.
4.– A súa principal eiva?
– A dispersión, a preguiza, a inconstancia.
5.– A súa ocupación favorita?
– Unha longa conversa con amigos.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Non estarían mal a paz do mundo e a liberdade dos pobos, pero a verdade é que nos anos noventa tiven minutos moi felices na bancada de Marcador, festexando certos goles de Vlado Gudelj.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– A desgraza dos seres queridos.
8.– Que lle gustaría ser?
– Cantante de orquestra; encantaríame ir polas verbenas e dedicar un pasodobre á comisión de festas.
9.– En que país desexaría vivir?
– Nun país que me permitise pasear por Vigo, Silvaoscura, Zamora e Salamanca.
10.– A súa cor favorita?
– As cores do outono en Sanabria.
11.– A flor que máis lle gusta?
– En Vigo, as camelias da avenida das Camelias no inverno. En Zamora, as mapoulas que medran en maio ao redor dos centros comerciais.
12.– O paxaro que prefire?
– As andoriñas que fan o seu niño por riba do lugar no que aparco o coche. Coitadas, non merecen os insultos que lles dedico.
13.– A súa devoción na prosa?
– Depende do día. Digamos Carlos Casares, Philip Roth, Gonzalo Navaza, Natalia Ginzburg, Miguel Anxo Murado, Ignacio Martínez de Pisón…
14.– E na poesía?
– Véñenme varios nomes á cabeza, pero só vou dicir dous: Claudio Rodríguez e Ramiro Fonte.
15.– Un libro?
– A illa do tesouro, de Stevenson, absolutamente fundamental na miña vida.
16.– Un heroe de ficción?
– Asuranceturix, bardo da aldea gala.
17.– Unha heroína?
– Lisa Simpson.
18.– A súa música favorita?
– Os éxitos de Sabina que canto mentres conduzo.
19.– Na pintura?
– Gústame moito Francisco Ibáñez, pero tamén lle vexo mérito a Van Gogh.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Na miña familia hai uns cantos. Teñen moitos defectos, o que os fai aínda máis heroicos.
21.– O seu nome favorito?
– Os nomes dos bonecos. Hai anos coñecín un Archibaldo moi simpático, creo que era un orangután ou algo así.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A solemnidade.
23.– O que máis odia?
– Esa xente que manifesta con voz potente a súa opinión sen que ninguén lla pida, cousa moi frecuente en bares, ambulatorios e salóns de peiteado.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Queipo de Llano é un tipo que me dá moito noxo.
25.– Un feito militar que admire?
– Os choutiños que dan os soldados cando perden o paso nun desfile.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Cantar ben, unha cousa a medio camiño entre Sinatra e Pucho Boedo.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Con tranquilidade, saudando tranquilamente os parentes mortos que saian a recibirme á porta do túnel.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– A indecisión.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Antes, os alleos. Ultimamente, os propios.
30.– Un lema na súa vida?
– Onde irás, boi, que non ares?”