Entrevista 
a Samuel Solleiro en Dioivo:
“(…) – Dioivo (D): Quen é Samuel Solleiro, o suicida, o ultradereitista, o compañeiro de piso, o desempregado de longa duración ou un profesor fóra do seu rexistro lingüístico?
– Samuel Solleiro (SaS): Todos somos moitas persoas á vez, non? Hai unha escola sociolóxica que mesmo di que só somos as relacións que mantemos, que non temos unha identidade que interaccione con outras identidades, senón que as interaccións constrúen a identidade. Das cousas que mencionas, as dúas primeiras pertencen exclusivamente á ficción, as dúas seguintes pertencen tanto á ficción como á realidade e a última só pertence á realidade: unha breve realidade remunerada co salario mínimo á que lle restan uns poucos meses, por outra parte.
– D: Gran tiburón branco está cheo de sarcasmo ao meu entender, é un exercicio de autodefensa?
– SaS: Pois eu así, a bote pronto, e a falta de algún exemplo que o demostre, non vexo sarcasmo ningún. Tampouco autodefensa. Non creo que unha ficción literaria teña a capacidade de defender nada nin ninguén, moito menos o seu autor. Oxalá a tivese, pero creo que iso sería sobrevalorala. (…)”.
Arquivo da categoría: Entrevistas
A Coruña: programación de Recendo, en CUAC FM
O 
martes 9 de outubro, no programa de radio Recendo da A. C. Alexandre Bóveda, estará convidada Lucía Aldao, entre outros apartados. O programa, que se emite todos os martes de 19:00 a 20:00 horas, pódese escoitar no 103.4 FM na comarca da Coruña, e en directo en internet, na web da emisora, pulsando o botón En directo. En diferido, pódense escoitar todos os programas xa emitidos, en Recendo blog.
Parlamento das Letras: Arturo Casas
Entrevista 
de Armando Requeixo a Arturo Casas no seu blogue, Criticalia:
“- Armando Requeixo (AR): ¿Que cres que lle falta aínda ás nosas letras e que lle sobra definitivamente?
– Arturo Casas (AC): Sóbralle preguiza intelectual e certa tendencia ecoica. Falta sentido crítico e autocrítico. Como en todas partes. (…)
– AR: ¿Cal é a túa valoración do noso presente literario?
– AC: O presente literario, cultural e artístico galego é prodixioso. Son dos que subscriben o xuízo de que, en termos sociolóxico-culturais, resulta difícil explicar que a situación persista así dadas as condicións sociopolíticas e económicas que o país experimenta e o rumbo xeral do consumo cultural no mundo. Existe un desaxuste obvio entre a Galiza actual e a Galiza posíbel, a que resiste na vontade dunha minoría culta, informada e politicamente consciente de algo tan sinxelo como que o futuro hai que pelexalo. No primordial, porque existen contraforzas que asumen un programa político dirixido a anular o que tanto esforzo levou erguer, desde unha industria cultural autónoma ao propio progreso na normalización lingüística; pero tamén porque a resposta a todo isto é insuficientemente intelixente e eficaz. (…)”
Andrés Torres Queiruga: “O Deus no que creo non busca o noso sacrificio, senón a nosa felicidade”
Entrevista
a Andrés Torres Queiruga en La Voz de Galicia, desde Galaxia:
“(…) – La Voz de Galicia (LVG): Alguén así é o Deus en quen eu creo, ¿alguén como?
– Andrés Torres Queiruga (ATQ): O título ocorréuseme precisamente unha noite, nese proceso despois da nota dos bispos, pensando como podo dicir eu, como o podo expresar, cal é a miña visión de Deus.
– LVG: ¿E cal é esa visión de Deus?
– ATQ: Primeiro Deus como alegría, como salvación. Ese foi o meu descubrimento de Deus e a miña liberación do medo que, como a tantos, me meteron del cando era un neno. Despois destaco dúas metáforas, unha de Schelling, que di «Deus est res cunctas», un disparate en latín, porque debería dicir «Deus est res cunctae». Intenta suxerir, rompendo a sintaxe, que, creándonos por amor, fainos ser identificándose dalgún modo con nós: canto máis o acollemos, máis somos. Tamén fago referencia a unha frase dun escritor romano, Plinio o Vello, que dixo: «Deus est mortali iuvare mortalem»: Deus é, Deus acontece, cando un mortal que axuda a outro mortal. Coincide co fío de ouro da Biblia, desde os profetas ata Xesús: o criterio definitivo do verdadeiro coñecemento de Deus está na preocupación polo orfo, polo estranxeiro e pola viúva, dicían os profetas; ten fe quen dá de comer ao famento, sentenciou Xesucristo tamén. O noso mal e noso sufrimento son a gran preocupación de Deus. El é o anti-mal, sempre connosco contra o mal. Deus non está na enfermidade: está no enfermo, animándoo, e nos que o coidan, chamándoos e apoiándoos. Non busca o noso sacrificio, senón a nosa felicidade para nós e para os demais. (…)”.
Samuel Solleiro: “Se hai que tomar partido, que sexa fóra da ficción”
Entrevista 
a Samuel Solleiro en Praza:
“(…) – Praza (P): dz non pretendía ser un libro erótico, aínda que a sexualidade ten moita importancia nel. Tamén está moi presente en Gran tiburón branco. A que querías apuntar?
– Samuel Solleiro (Sam. S): Supoño que é un tema universal, non só literariamente. O que tentei facer foi presentar o sexo como un elemento máis da vida, algo que nos envolve e nos condiciona moito. O que creo que non está tan tratado na literatura é iso: como o desexo sexual pode influír tanto nos nosos comportamentos habituais. Iso é o que me preocupaba neste libro, ademais doutros medos aos que nos enfrontamos todos os días. (…)
– P: Tanto o relato primeiro, sobre unha muller que se avergoña do seu home e ten relacións con outros pero non quere deixalo, como o terceiro, sobre a escritora da familia de lunáticos, apuntan a un xeito de vivir de clase media acomodaticia, consistente en pagar facturas… (son palabras túas). Era esa a idea?
– Sam. S: En realidade tento non depender dunha intención crítica estrita na literatura. Se hai un ollar crítico, procuro que sexa cada vez menos explícito. En Elexías a Deus e ao Diaño si había unha intención crítica, e en dz un posicionamento sobre o tema da masculinidade. Pero o que quero agora é, un pouco como certa escola narrativa americana, facer ficcións: un ambiente, uns personaxes… e observar as súas reaccións sen tratar de moralizar. E se hai que tomar partido, que sexa fóra da ficción. O que si está presente neste libro é, se cadra, unha resposta ás actitudes típicas da cultura da posmodernidade. No relato As putas motos isto é máis explícito, respecto á idea da posmodernidade de que todo é ficción. (…)”.
Ramón Caride: “Os meus relatos do xénero negro teñen como referencia a novela realista”
Entrevista 
a Ramón Caride no Faro da Cultura, suplemento do Faro de Vigo, desde Xerais:
“(…) – Faro de Vigo (FdV): O xénero negro, a novela policíaca ou como queira chamarse, está a vivir momentos de gloria en Galicia, liderada principalmente polos best sellers de Domingo Villar. Tratándose dun xénero que Vde. practicou moitas veces, coida que podemos referirnos a Sarou, e a moitos dos contos seus que se moven neste xénero, como obras que se adiantaron ao seu tempo?
– Ramón Caride (RC): Dalgunha maneira, si. O que pasa é que eu nunca tentei escribir novela policíaca no senso de novela de misterio ou intriga, senón que a miña referencia foi sempre a novela realista. A mín gústame contar dende dentro, no marco no cal “suceden”, e non adoito recorrer ao clásico investigador, ao detective que vai descubríndolle a trama ao lector. De todos os xeitos, conste que eu me confeso seguidor do xénero negro, pero máis ben como lector, e non tanto como escritor. (…)
– FdV: É certo que hai, poñamos, vinte e cinco ou trinta anos escribir novela negra estaba menosprezado e non era ben visto pola elite literaria galega? Tivo Vde. alomenos esa sensación?
– RC: Si, a verdade é que tiven esa sensación, tanto a de menosprezo como a de rexeitamento. Claro que, daquela, a aparición de novelas e relatos como os que eu facía pillou á crítica literaria un pouco fóra de órbita, aínda que haxa que recoñecer tamén que, hai vinte ou trinta anos, a maioría do público que lía literatura galega non demandaba este tipo de obras ou ao mellor acontecía que moitas delas non acadaban o suficiente nivel. A excepción, quizais, fose Carlos Reigosa, que xa andaba nestes territorios literarios, pero que si que conseguía ter tanto o respecto da crítica como un estimábel número de lectores. (…)
– FdV: O feito de ser poeta, en que medida afecta ao seu xeito de escribir cando conta unha historia; é dicir, cando ten que exercer de narrador?
– RC: Penso que o relato e mais o poema teñen moito en común, son universos autónomos e para min non son en absoluto moi distintos. A diferenza entre eles radica en que o relato ten que ter obligatoriamente un argumento, cousa que non acontece co poema. (…)”.
Xosé Ramón Pena: “Como en Alxeria parte dun feito real do que tiven noticia e que pertence á historia do galeguismo”
O
Diario Cultural da Radio Galega realizou unha entrevista a Xosé Ramón Pena polo seu libro Como en Alxeria. Crónica dun tempo, o seu autor asegura que o que conta na súa nova novela forma parte da historia de Galicia e da historia do galeguismo. Trátase da crónica da mocidade dun tempo no que tamén están presentes o amor, a traizón e as dificultades da vida, situadas nun momento histórico moi concreto: a loita contra a ditadura franquista, a ascensión de Fidel Castrol en Cuba, a revolución en Alxeria, etc. A novela «parte dun feito real do que eu tiven noticia nun momento determinado e que pertence á historia do galeguismo», asegura Xosé Ramón Pena. Aquí pode escoitarse ou descargarse a entrevista completa. Desde Xerais.
Manuel Rivas: “É a época dos antropófagos: comeron a boa parte da mellor xente e o que vai quedando é o touciño”
“A 
revista Que Leer publica unha ampla entrevista, de catro páxinas, sobre a nova novela de Manuel Rivas, As voces baixas, que ten carácter autobiográfico. O texto é de Antonio G. Iturbe. (…)
– Qué Leer: ¿Quiénes son las voces bajas?
– Manuel Rivas: Los niños, los muertos, los que hablan solos, los modos, los animales… Hay un loro, Pío Nono, recluido en un desván por preferir la vox pópuli, ¡y sus magnificas blasfemias!, a las palabras virtuosas que le enseñaba su dueña. En mi infancia, O’Xestal era un hombre muy popular, y con mucho éxito. Sus cuentos se emitían en la radio los domingos. Podriamos suponer que era una “voz alta”. En realidad, en la trama de la vida, era una “voz baja” camuflada. El oficio de vivir, sobre todo para las voces bajas, es una construcción simultánea de humor y dolor. En el libro, la ironia hace de argamasa, le da la mano al dolor, atrae y sostiene las palabras para que non se pierdan en la nada. (…)”
Desde Xerais.
Entrevista a Ramón Nicolás no Zig-zag
Gales: participación de Estíbaliz Espinosa no North Wales International Poetry Festival
Estíbaliz Espinosa 
participará nun programa de actividades entre os días 3 e 7 de outubro en Gales, entre as que se encontra a participación no North Wales International Poetry Festival. O programa é o seguinte:
Día 3 de outubro:
– 20:00 h. Entrevista a Estíbaliz Espinosa en Môn FM, radio local.
Día 4, xoves: (Lecturas a estudantes de escrita creativa na Universidade de Bangor pola mañá e lectura no teatro)
– 11:15 h. Meet in foyer of Management Centre. Give short readings for creative writing students.
– 20:00 h. Reading by Jeroen Theunissen, Julia Fiedorczuk, Katerina Iliopoulou, Estíbaliz Espinosa and Eduard Escoffet. Bangor University Terrace Room
Día 5, venres: (Participación nun mapa colaborativo. Lecturas de traducións dos/as poetas visitantes en inglés e galés)
– De 18:30 a 19:45 h. Europe: Poetry Reading, Arts Centre Old Café:
An evening of poetry that in different ways maps Europe – a collaborative map by five Aberystwyth-based poets (Tiffany Atkinson, Matthew Francis, Richard Marggraf Turley, Katherine Stansfield and Damian Walford Davies), four European poets (Julia Fiedorczuk (Poland), Katerina Iliopoulou (Greece), Jeroen Theunissen (Belgium), and Estíbaliz Espinosa (Galicia)), and research students of the Department of English & Creative Writing, who will read the translated work of the visiting poets (in Welsh and in English).
Día 7, domingo: (Lecturas de todos os/as poetas)
– 16:00 h. Absurd presents…
The North Wales International Poetry Festival brings leading poets from around Europe to Mold for a unique encounter between cultures. Presented with translation into Welsh and English, this is a chance to hear some of the most vibrant contemporary voices in their own languages. If it is sometimes said that poetry is what is lost in translation, this event will show what is gained when different ways of looking at the world spark each other into life. The event will be introduced by Zoë Skoulding, editor of Poetry Wales.
Outubro verá unha bandada de poetas internacionais en Gales do norte, traendo unha gama de linguas desde grego ao galego en diálogo con galés e inglés. Un programa inusual que abarca Machynlleth, Aberystwyth, Bangor e Mold traerá poesía nunha viaxe emocionante, cos acontecementos que deixan a seguranza de librarías e bibliotecas para desprazáranse a tendas, museos, universidades e teatros. As lecturas faranse nas linguas orixinais, con traducións galesas e inglesas para axudarnos ao longo da viaxe. Poetas galeses en ambas as dúas linguas tamén participarán, traendo unha dimensión local a esta reunión internacional.
A aliñación impresionante de escritoras/es visitantes inclúe: Eduard Escoffet (Catalunya); Estíbaliz Espinosa (Galiza); Julia Fiedorczuk (Polonia); Katerina Iliopoulou (Grecia); Cia Rinne (Suecia/Finlandia/Alemaña); Morten Søndergaard (Dinamarca); Jeroen Theunissen (Bélxica); Anja Utler (Alemaña) e Yu Jian (China). Entre os poetas galeses que participan están Tony Conran, Samantha Wynne-Rhydderch, Twm Morys, Karen Owen e Gerwyn Williams. Zoë Skoulding, organizadora do festival declarou que “A poesía trata a miúdo de traer os sons e significados das palabras xuntas en modos inesperados. Escoitar outras linguas neste contexto bilingüe é un xeito de explorar a riqueza da cultura propia, ao tempo que se abre a ideas novas.” Desde lecturas a un open mic, discusións e mesmo un Paseo de poesía “whatever the weather”, o Festival Internacional de Poesía de Gales do norte ten abundancia de acontecementos para pór unha primavera no outono, e é unha colaboración entre Poetry Wales and Tŷ Newydd Writers’ Centre/Translators’ House Wales, apoiada por Arts Council of Wales, Bangor University, Literature Across Frontiers, Wales Literature Exchange, Literature Wales, Aberystwyth University, the British Councile e varias organizacións no estranxeiro listadas no sitio web de festival. As/Os poetas convidados estarán aloxados en Ty Newydd, o National Writers’ Centre for Wales, onde se farán unha serie de talleres literarios. Durante o os sete días do festival, haberá eventos por toda a xeografía do norte de Gales (Bangor, Mold, Aberystwyth). O extraordinario do Festival é que os eventos poéticos acontecerán en lugares abertos ou públicos das vilas e cidades, como bibliotecas, mercados ou o Pier victoriano da cidade de Bangor. É unha actividade promovida pola Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, en colaboración coa Secretaría Xeral de Política Lingüística.
