Desde
o Diario Cultural da Radio Galega:
“”Levamos séculos vivindo nunha distopía”. María Alonso publica Despois do cataclismo, unha historia sobre un futuro que se asemella ao pasado, en Urco Editora. A entrevista completa pode escoitarse aquí.”
Adolfo Caamaño gaña o certame Modesto R. Figueiredo
Desde
La Voz de Galicia:
“O premio galego de narracións curtas Modesto R. Figueiredo deste ano xa ten dono. Trátase de Adolfo Caamaño Vázquez, escritor de Pontevedra, que gañou a convocatoria con Pinball do Pombal. O xurado reuniuse o sábado 9 de xaneiro no municipio de Teo, xa que este Concello colabora coa Fundación Pedrón de Ouro, organizadora deste concurso literario, unha participación que, segundo recoñece do Concello teense supón unha «honra».
Ao premio Modesto R. Figueiredo, que este ano chegou á edición número corenta e un, o que o converte no certame máis antigo e consolidado de Galicia, presentáronse 45 traballos orixinais. O gañador recibirá un premio de mil euros, pero non é o único recoñecemento en metálico, xa que o xurado tamén concedeu dous accésits. O primeiro foi para Sagradas Escrituras, de Diego Giráldez (O Porriño), e o segundo correspondeulle a obra Monsieur Bocskai, de Lionel Rexes (Alfoz). Nos dous casos, a asignación é de 400 euros. O xurado tamén tomou en consideración o texto A primeira pedra para a súa publicación, per sen dotación económica.
A entrega farase no concello de Teo o vindeiro 22 de xaneiro. Na selección das obras participaron como xurado Mercedes Queixas, en representación da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG); Eli Ríos, como integrante da organización do Pedrón de Ouro; X. M. Regueira, como membro do Concello de Teo; Manuel Guede, do Pen Clube de Galicia; X. R. Fandiño, presidente do Pedrón de Ouro; e David Otero, secretario do Pedrón e do xurado.”
Vilaboa, Culleredo: tertulia sobre Culleredo na Idade Media, con Carlos Pereira
O 
mércores 13 de xaneiro, ás 11:30 horas, na Biblioteca Xosé Cardeso Liñares de Vilaboa (Culleredo), terá lugar unha tertulia de historia a cargo de Carlos Pereira Martínez, baixo o título de Culleredo na Idade Media. A entrada será libre para o público interesado.
Un estudo sobre as mouras, gañador do Premio Vicente Risco de Ciencias Sociais
Desde 
Sermos Galiza:
“O gañador foi Rafael Quintiá Pereira, que presentou “un rigoroso ensaio sobre o valor simbólico da Moura como herdeira das deidades femininas arcaicas, con posibilidade de retrotraelas a tempos prehistóricos, mesmo ao neolítico”.
Segundo o xurado, o traballo gañador “ten o valor especial de desligalo do concepto amplo ‘mouros’ para chegar á cerna arcaica das deusas da terra e a súa transformación despois da cristianización, en diversas manifestacións da Virxe, que se apropia das cualidades positivas da moura, permanecendo as negativas para as bruxas o as mouras pagás”. O estudo baséase nun traballo de campo que achega abundante simplificación descritiva que se sustenta nunha dimensión comparativa coas mitoloxías universais.
Rafael Quintiá (Vigo, 1971) é licenciado en Antropoloxía Social e Cultural e en Ciencias Empresariais, escritor e músico tradicional. É membro fundador e presidente da Sociedade Antropolóxica Galega (SAGA) e membro fundador da asociación cultural e grupo de música tradicional Os Chichisos. Tamén foi membro fundador do Grupo de Estudos Etnográficos Serpe Bichoca. Ten publicado varios ensaios sobre antropoloxía, música e etnografía. Mantén un blog chamado ‘A sombra de Bouza Panda‘.
O traballo gañador titúlase Análise estrutural e simbólica do mito da moura galega. O premio está dotado con 4.500 euros e a obra gañadora será publicada por Sotelo Blanco Edicións.”
Nace lermos.gal, punto de encontro da literatura en galego
“Logo
dun longo tempo de traballo, o equipo de lermos.gal, formado por Alex Bayorti, Xosé Duncan e Martinho Terrafria, temos a honra de inaugurar este novo web, unha revista en liña dedicada ao mundo das letras en lingua galega.
A nosa intención é informar e divulgar de xeito programado e ordenado sobre os acontecementos literarios máis sobranceiros, as últimas novidades editoriais e todos aqueles temas que sexan susceptíbeis de se converter en noticia. Asemade, contamos cunha sección de entrevistas a profesionais do mundo do libro e a lectura, un apartado de recursos destinado a divulgar determinados coñecementos relacionados co ámbito literario, e unha axenda de eventos, na que se irán actualizando datas de presentacións, premios literarios, feiras etc.
Lermos.gal nace tamén cunha clara vocación de cara ás redes sociais, a través das que traballaremos pola difusión dos contidos literarios na nosa lingua.
Como lermos.gal é un proxecto colaborativo e aberto, todas as achegas a ampliar o contido e a mellorar calquera aspecto do site serán benvidas.
Para contactares connosco pódelo facer no correo electrónico lermos.gal@gmail.com ou nos teléfonos 615451703 e 655451464.”
Entrevista a Marcelino Fernández Mallo
Desde
a revista Palavra Comum:
“(…) – Palavra Comum (P): Que é para ti a literatura?
– Marcelino Fernández Mallo (MFM): Algo así como unha segunda oportunidade, a opción de revisitar a realidade e reinterpretala, revivila a partir dos criterios que espontaneamente che dite o teu propio pensamento.
– P: Como entendes o processo de criação literária?
– MFM: Enténdoo alleo a clichés, modas, convencións ou presións dun mercado ou dunha industria. Enténdoo, xa que logo, dun modo algo inocente. Mais para min, doutro xeito deixa de ser creación literaria e tórnase outra cousa. (…)
– P: Que caminhos (estéticos, de comunicação das obras, com a sociedade, etc.) estimas interessantes para a criação literária hoje -e para a cultura galega, em particular-?
– MFM: Todo o que represente innovación, incluso intención de tal, coido que debe ser tido especialmente en conta. Isto respecto á estética ou á forma. Respecto ó contido, eu procuro buscar sempre unha temática con raigame social e mesmo con vontade de transcendencia, unha narración que abra novos espazos para a reflexión sobre unha realidade determinada. En calquera caso, non deploro tampouco as propostas cun carácter máis, digamos, comercial. Hai cabida para tódolos xéneros e as opcións estéticas con tal de que a obra amose unha calidade e un traballo dignos de consideración.
– P: Como ves a literatura galega hoje?
– MFM: Véxoa con preocupación. Coido que estamos incorrendo nun risco grave de retroceso e, dende logo, de tempo perdido, pois mentres que os escritores ofrecen creacións de alto mérito, xa for en novela, poesía ou ensaio, o colectivo lector semella ignorar ou menosprezar o valor desas obras que son, ademais, heteroxéneas en estilo e fondo. (…)”
“María do Cebreiro, cando os cambios se convirten en poesía”
Entrevista 
a María do Cebreiro en BuscandoaNessie, por Beatriz Gutiérrez Caneda:
“(…) – BuscandoaNessie (B): Cal cres que foi a obra que mellor acollida tivo por parte da crítica?
– María do Cebreiro (MC): Bueno, eu tiven a sorte e a desgraza de ter un primeiro libro moi sonado. O estadio do espello foi un libro que naquel momento chamou moito a atención. Probablemente de tódalas miñas obras é a que ten igual máis reseñas. Non estou segura, falo de memoria. Pero é unha obra que tivo unha acollida crítica eu creo que clamorosa e a min iso afogoume un pouco. Afogoume un pouco naquel momento. Non moito pero tiven, mira, antes falábache de que tampouco pasaría nada se deixase de escribir porque eu daquela estiven do 98 que saíu a obra ao 2002 que foi cando gañara o accésit do Esquío con Nós, as inadaptadas, non é moito pero son tres anos, tres, catro sen publicar. E despois os ritmos sempre foron máis curtos. E eu creo que foi por iso. Foi porque para min resultou unha experiencia un pouco abrumadora. (…) hai unha parte de min que claro que se sentiu moi contenta de que ese libro tivese esa resposta pero logo outra parte de min… Por iso sempre pensei na responsabilidade que temos como escritores e como críticos coas persoas que empezan a escribir. Eu creo que hai que ser moi coidadoso porque é moi sensible… (…)
– B: Podemos dicir entón que escribes cando algo te inspira?
– MC: Si e non. A ver, tamén o mito da inspiración tamén é certo que ten moi mala fama e (…) parece que agora se leva máis dicir que en realidade non é a inspiración que é o traballo. E eu aí tamén son un pouco discordante. Eu non creo na inspiración en estado puro, é dicir, para que haxa iso que chamamos inspiración antes ten que haber moito traballo invisible e eu penso que é un traballo do que ás veces un non é consciente. Ó mellor é un traballo consistente en que un leu, en que un pensou, en que un sentiu e a túa cabeciña vai procesando iso e de repente un día sae. Sae nun chorro, nun fluxo. Porque a verdade é que si son moito de escritura rápida e bastante torrencial. A min os poemas case me veñen xa como quedan. Sei que hai outras maneiras de escribilos igual de lexítimas e con resultados seguramente mellores pero o meu modo é moi ese.
– B: Ese momento no que sae todo iso, podemos consideralo logo como algo provocado pola inspiración?
– MC: Si, esa torrenteira ó mellor si podo velo como algo de inspiración. Se a pregunta é o que hai detrás dos procesos de escrita, para min si que é certo que o que soe haber detrás é movementos da vida, cambios da vida. (…) O último libro que escribín foi como froito dun accidente que me tivo na casa seis meses. (…) estiven moito tempo inmobilizada entón foi de novo unha experiencia límite que che fai ter como que agarrarte ás palabras para darlle sentido e para reconfigurarte. Ás veces pode ser un amor, pode ser unha experiencia dun namoramento, o que dispara algo como un cambio… Eu sempre o vexo como experiencias límite nalgún sentido. Experiencias que te descolocan, que te cambian de onde ti estás e entón te agarras á linguaxe para darlles forma.
– B: Aínda que o “eu poético” non sexa unha voz autobiográfica, ao escribir poesía involúcraste máis no que escribes? Se é así, cústache dar a coñecer as túas obras poéticas?
– MC: Pois a ver, dis dúas cousas nas que estou bastante de acordo. Tamén é verdade que o consenso máis aceptado, e nos nas nosas clases en filoloxía sempre llo dicimos, é que non hai que confundir o “eu lírico” co do autor, é unha insistencia que temos nós. Pero logo, non hai que esquecer que a poesía, sobre todo dende o XIX está moi ligada á emotividade e ademais é como é lida. (…) Eu podo dicir que non ten nada que ver pero hai aí un pacto de lectura que fai que a xente vaia sentir que eu estou hai de algunha maneira. E eu xa non escapo diso. Igual escapaba cando empecei a escribir, agora non. Agora vou máis a corpo descuberto e ademais confírmoche que si, que na miña escritura, sobre todo na última hai moito xogo co autobiográfico. E un xogo asumido, e si, a min cústame porque ademais son unha persoa que igual que son aberta a moitos niveis tamén me considero pudorosa e reservada noutros, nos que ó mellor para min son máis esenciais ou me poñen máis en xogo. Pero asúmoo como parte do risco que temos que correr. (…)”
Andrea Maceiras: “A literatura xuvenil é hoxe un dos xéneros que máis dinamiza o sector”
Manuel Monge: “Escribín un libro para combater a dereita e para o rearme político e ideolóxico”
Entrevista
a Manuel Monge en Sermos Galiza:
“(…) – Sermos Galiza (SG): Por que di que Indecencias e corruptelas é un libro de combate?
– Manuel Monge (MM): Trata de cousas que non se poden dicir nin divulgar. A explicación do porqué deste secuestro é que aparecen nomes e apelidos que están implicados. Aquí pódese falar en abstracto pero cando dis que a corrupción é unha forma de goberno e concretas os concellos –no libro aparece unha referencia a 35 concellos da Galiza, todos eles gobernados polo PP con sentenzas en firme ou procesos xudiciais abertos por corrupción- non e fácil de publicar. Este é un libro para combater a dereita, no que dou información que pode contribuír ao rearme ideolóxico e político. A base para o facer é que haxa información, ter argumentos para rebater o que din… E hai que facelo con datos e exemplos; desmontar moitos discursos que, a forza de se repetir, acaban asumidos como propios, como o feito de que é mellor o ensino privado que o público.
– SG: Cal é obxectivo da obra?
– MM: Que aumente a indignación. A indignación é algo novo e non o é. Moitos levamos 50 anos indignados e militando. E esa indignación de antes tiña un custo moito maior que a de agora. Hai 40 anos significaba organizarse politicamente e dar a cara, o que implicaba multas, acabar no cárcere e perder o posto de traballo. (…)”
Pedro Feijoo: “Neste país parece que ten que ser toda a literatura ultrasesuda, transcendental e superseria”
Entrevista
de Montse Dopico a Pedro Feijoo en Praza:
““Eu non pretendía facer unha grandísima novela, senón unha novela de risa”. Así explica Pedro Feijoo o que é Morena, perigosa e románica (Xerais), o seu último libro, unha comedia de enredo sen máis pretensión que a de entreter. Non é, precisamente, a súa mellor obra, e el sábeo. Mais tamén reivindica que non toda a literatura ten que ser superseria.
– Praza (P): A idea non partiría do roubo do Códice…?
– Pedro Feijoo (PF): Non. A idea primaria veu nunha época na que eu estaba lendo moitos libros e vendo moito cine de roubos, de plans maxistrais para roubar. A miña primeira idea era que os protagonistas pegasen o pao en Caixanova, pero alguén lembroume que, claro, alí xa non había nada que roubar porque xa o levaran todo. Esa novela xa a escribira moi ben xente coma Rodrigo Rato. Seguín, así, dándolle voltas ao que poderían roubar unha panda de desgraciados co plan máis absurdo posible…
– P: Unha das posibilidades que estudan é roubar o Botafumeiro da catedral de Santiago. Por que a desbotaches?
– PF: A todas as posibilidades das que falan nesa parte deilles voltas, si. Dante dilles cousas absurdas como que poden roubar o Cristo da Vitoria, secuestrar a Messi… O do Botafumeiro gustábame pero, claro, despois do Códice xa me estragaron a historia. Por iso foi de delirio en delirio ata a Moreneta. Como a miña compañeira, Marta, é de Cataluña… acabei dando nela. (…)”
