Desde BiosBardia:
“Esta entrevista foi realizada por Xan Carballa o 14 de abril de 1991. Sesenta anos despois de proclamada a II República, no enorme piso da rúa Lepanto de Vigo no que daquela moraba María do Carme Kruckenberg. Seguiron case 25 anos nos que publicou e protagonizou moitos momentos dunha traxectoria incesante de presenza social e literaria nunha cidade en perpetua mutación. (…)
– Xan Carballa (XC): O feito de ser muller define unha característica como creadora?
– María do Carme Kruckenberg (MCK): Non fago distincións, aínda que quizais os críticos o fagan. Como se pode dicir que unha poesía é feminina e outra non? Se hai moitos poetas homes e ti non sabes que unha obra está feita por un home, por que non pode ser esa poesía feminina? Eu escribo e escribín poesía moi dura, como os Poemas inevitables que veño de traducir ao galego; e non se pode adxectivar como feminino, é poesía e para min non ten sexo. Non creo nesas divisións. Nun acto recente facía unha defensa dunha poesía sempre atravesada polo social.
– XC: Nun acto recente facía unha defensa dunha poesía sempre atravesada polo social.
– MCK: Penso que a poesía social foi importante hai anos e neste momento actual. Neste momento histórico precísanse cantar as mesmas cousas que entón. Non sei se temos ou non un retroceso político, pero estou certa de que o mundo está mudando, non sabemos se para ben ou para mal. Acabada de nacer eu foi a guerra de África, con nove anos vivín a guerra civil, despois a guerra europea, axiña Corea, Vietnam… estou vivindo unha guerra permanente. Cada vez que collo un xornal o primeiro que topas é unha traxedia e iso non pasou, está presente permanentemente e así o sinto. A fame, a xente fuxindo da súa terra… é o mesmo de hai anos. A paz? A pomba da paz foi destruída moitas veces, non existe. Un amigo dicíame que a nosa xeración deu mal resultado físico e é que vivimos sempre en estado de alerta. (…)
– XC: Participa e organiza recitais poéticos, é o xeito ideal de comunicación do poeta?
– MCK: Coido que si. É moi importante na poesía dar recitais e ten que haber un grupo que os organice durante o ano para concienciar a xente sobre o valor da poesía. Hoxe é a arte máis limpa: non se cobra, apenas se venden libros… Somos case os cartuxos da arte xunto con algúns compositores de música.
– XC: Vostede non escribe prosa?
– MCK: Escribín unha narración para nenos e recentemente outra pequena cousa. Non sería capaz de facer unha novela. Teño unha concepción restrinxida do que quero dicir para a que o poema me serve, mesmo o poema curto. Preciso condensar o que teño que dicir e nunha novela andaría perdida, poderíanme as personaxes e serían elas as que mandasen. (…)”