Entrevista a Uxía Casal en Lecturafilia:
“1. O principal trazo do teu carácter? A empatía cunhas pingas de prudencia ou desconfianza.
2. Que calidade aprecias máis nun home? Que saiba razoar.
3. E nunha muller? Que saiba razoar.
4. Que agardas das túas amizades? Lealdade.
5. O teu principal defecto? Remoer as cousas en exceso.
6. A túa ocupación favorita? Observar, pensar, escribir e ler.
7. O teu ideal de felicidade? Vivir como vivo.
8. Cal sería a túa maior desgraza? Perder a capacidade de asumir as desgrazas que xa me aconteceron. Perder a alegría.
9. Que che gustaría ser? O que son. A estas alturas carece de sentido desexar ser outra.
10. En que país desexarías vivir? No que vivo. Total, en todas partes cocen fabas.
11. A túa cor favorita? Morada, laranxa e azul.
12. A flor que máis che gusta? A gardenia.
13. Que paxaro prefires? O paporrubio.
14. Os teus autores/as favoritos en prosa? Calquera que escriba ben e saiba emocionar sen caer no ridículo nin na pedantería.
15. E poetas? Calquera que escriba ben e saiba emocionar sen caer no ridículo nin na pedantería. Engado que a poesía non é o meu xénero favorito.
16. Un heroe de ficción? En tempos, Supermán. Hoxe en día, ningún.
17. Una heroína? De ficción non hai moito onde escoller. Por moito que penso, non atopo ningunha.
18. O teu músico ou música favorito/a? En xeral, toda a que non sexa estridente. Encantábame a das décadas 1980 e 1990. Desde que uso audiófonos non escoito música; moléstame demasiado.
19. O teu pintor ou pintora preferido/a? Georgia O’Keeffe, Van Gogh e moitos e moitas máis de todas as épocas. A moitas estounas descubrindo agora.
20. O teu heroe ou heroína na vida real? As persoas que loitan pola súa independencia e non se deixan asoballar por ninguén.
21. O teu nome favorito? Moitos. Por dicir algúns, Carlos e Uxía.
22. Que hábito alleo non soportas? A mentira. Nun plano máis pedestre, comer coa boca aberta e que me toquen sen permiso.
23. Que é o que máis detestas? A mentira.
24. Unha figura histórica que che poña mal corpo? Calquera ditador, con independencia da súa cor política.
25. Un feito histórico que admires? O nacemento e desenvolvemento da escritura.
26. Que virtude desexarías posuír? Equilibrio.
27. Como che gustaría morrer? Durmindo e en paz.
28. Cal é o estado máis común do teu ánimo? Variable.
29. Que defectos che inspiran maior indulxencia? Os que non se poden evitar por moito que se traballe en corrixilos.
30. Tes unha máxima ou lema de vida? Non meterme na vida de ninguén, se podo evitalo.”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Carlos Quiroga: “Quando na literatura portuguesa re-visitam o seu passado encontram a Galiza”
María do Cebreiro: “O neoliberalismo quere rachar coas redes que tecemos ao ser nais”
Entrevista a María do Cebreiro na Televisión de Galicia:
“Poñer no foco o tema da maternidade é en si mesmo un acto de valentía. Calquera debate arredor deste tema suscita sempre opinións moi diversas e moi polarizadas. Di María do Cebreiro Rábade neste ensaio sobre maternidades virtuosas, que, para exercer os roles de crianza, as nais deben converterse, simultamente, en nutricionistas, pediatras, asesoras, de sono, asesoras de lactación, psicólogas, coaches emocionais e neurocientíficas. A entrevista pode verse aquí.”
Entrevista a Ledicia Costas en Cíes Podcast sobre A lebre mecánica
Entrevista a Ledicia Costas en Cíes Podcast:
“(…) “Oxalá este novo libro chegue a moitas mans e de pé a debater sobre unha cuestión tan preocupante como é a ludopatía na adolescencia”. Entrevista en Cíes Podcast sobre: A lebre mecánica. Pode escoitarse aquí.”
Inma Otero: “O mito do matriarcado en moitas ocasións existía para camuflar o machismo na narrativa”
Entrevista de Laura Veiga a Inma Otero Varela en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Cal é a necesidade a cubrir con A materialidade das fillas de Lupa?
– Inma Otero Varela (IOV): Constatei que unha das características fundamentais da narrativa a partir do ano 2000 eran as protagonistas femininas e intereseime polos seus trazos. Isto cruzouse cun novo marco teórico ou xiro filosófico cara ao realismo. A literatura sempre foi vista como representación e poucas veces como un obxecto da realidade.
É dicir, unha vez que está escrita é un obxecto dificilmente modificábel como unha mazá ou un ser humano, e así o son as protagonistas. Madame Bovary, unha vez escrita e rexistrada como elemento da realidade, tampouco pode ser modificada. Isto implicaba preguntarse que significa ser en feminino e volver á pregunta filosófica: que é ser muller?
Así, escribín primeiro O obxecto muller e o xiro ontolóxico (Euseino? Editores), porque non podía avanzar e pescudar en como estaban feitas as personaxes sen saber antes que era ser en feminino, mais os dous fóronse facendo en paralelo.
– ND: Cales son esas características que definen as personaxes?
– IOV: A principal é o feito de marcalas como un obxecto en conflito simplemente por ter esa marca de xénero. Moitas das protagonistas aparecen fragmentadas polo que implica a educación social e intentan reconstruírse. Outras, fan do “defecto” a virtude e constrúense como obxectos reivindicativos cunha personalidade moi marcada. Isto é especialmente importante para a literatura, porque é o conflito o que nos interesa.
Unha personaxe sen arestas sería un obxecto para a felicidade, mais non habería progresión narrativa. O feminismo desde logo é unha das propiedades que marca moitas destas personaxes. Algunhas delas decláranse abertamente feministas e aí está parte do seu conflito.
Outras, aínda que non o declaran ou dinse anti feministas tamén están marcadas por esa propiedade, posto que se reconstrúen no medio dese discurso social. A cousificación tamén é unha propiedade común: mulleres traballadoras desprezadas, mal pagadas e un corpo taxado, así como o aspecto físico. Aparecen moitos espellos porque saben que a imaxe que reflicten ten un prezo no mercado laboral, inclusive nas redes sociais cando falamos de it girls, un termo que xa di moito. (…)”
Elba Pedrosa: “Os padróns culturais callan tan fondo que non sempre somos conscientes”
Vía Rosalía – A nenez de Rosalía, con Chus Lama e Anxo Angueira
Antonio García Teijeiro: “Eu vivín de costas á poesía ata que coñecín a Paco Ibáñez”
Poesía e filosofía, nos premios Merlín e Jules Verne de Xerais
Desde o Diario Cultural da Radio Galega:
“No Diario Cultural da Radio Galega conversaron con Anxo Iglesias, que nos presenta neste premio Merlín de literatura infantil un poemario para xogar coas palabras: “Celebro que o premio sexa para a poesía, moitas veces secundaria, pero que sempre está aí para acompañarnos e é a nova dimensión que permite que existan as demais”.
Pola súa banda, Rocío Leira achéganos ao mundo da filosofía con dous protagonistas que tratarán de resolver un misterio que aparece nos anuncios por palabras dun xornal. O seu foi o libro gañador do premio Jules Verne de literatura xuvenil: “No libro búscase persoa valente para resolver un misterio, e eu busco que o lectorado valente se abra á filosofía dunha maneira divertida”.
A entrevista pode escoitarse aquí.”
O Carrabouxo, o personaxe de Xosé Lois, fai 40 anos
Artigo de Mar Álvarez en Nós Diario:
“O Carrabouxo é un personaxe que o debuxante Xosé Lois creou en 1982 e que viu por primeira vez a luz hai 40 anos nunha viñeta que coincidiu coa primeira visita dun papa á Galiza. “As vellas acudiron a recibilo en Santiago, as do debuxo levaban unha pancarta co lema de Xoán Paulo II, TOTUS TUUS, que elas escribiron como lles pareceu” explica Xosé Lois a Nós Diario.
Nestas catro décadas, O Carrabouxo apareceu de forma diaria no xornal ourensán La Región obtendo unha importancia que nin o propio Xosé Lois pensou nunca que fose conseguir: “Foi un fenómeno de comunicación”.
Xosé Lois describe O Carrabouxo como un personaxe “galego-céntrico” que recolle “aspectos da nosa psicoloxía e da nosa cultura”, o que permite que a poboación galega se sinta identificada con el, pois “todo sucede desde a visión da Galiza”. É por isto polo que existe unha “conexión directa” co público.
Xunto ao humor, a crítica social “ten un peso fundamental” nas viñetas do Carrabouxo. Estas cuestións permitiron que o personaxe se fixese moi popular. “Ser popular non significa ser famoso”, puntualiza Xosé Lois, “é que a xente recorde os chistes” ou que os utilice como lemas en movementos sociais.
“Hai entidades e colectivos que me chamaban para arroupar unha loita determinada” e incluír nunha pancarta de cabeza de manifestación “un chiste meu”; “iso son detalles de popularidade auténtica”. Con todo, Xosé Lois indica que “non creo que o humor sexa unha arma cargada de futuro, pois sigo facendo os mesmos chistes, coa mesma temática e a mesma crítica, que hai 40 anos”.
No referido ao debuxo das viñetas, Xosé Lois indica que “eu son unha persoa cunha ideoloxía concreta que puiden espallar durante 40 anos día a día” á custa de “reprimirte e autocensurarme moitas veces”. Así, sostén que, se ben poder transmitir a súa opinión é “un privilexio”, moitas veces a liña editorial do xornal non lle permitiu publicar moitos chistes. “Hai cinco anos fixen unha exposición de chistes censurados”, afirma. “Entendo que un medio teña uns intereses determinados; comprendo esa censura pero non a comparto”.
Independentemente dos conflitos co medio, Xosé Lois sostén que O Carrabouxo continuará “mentres eu poida seguir facéndoo e o xornal non me bote”, mais sostén que o personaxe “xa vai durar polo menos 1.000 anos máis ca min”.”
