Entrevista de Pilar G. Rego a Carlos Negro no Zig-zag da Televisión de Galicia:
“”Este libro botouse a voar porque levaba dentro unha crenza de que hai persoas que fan florecer os cadaleitos, en canto deixan en nós un pouso que sen temor ningún podemos considerar unha forma suprema de elegancia”. Así comeza a nota de autor deste libro, A caligrafía das espigas. O novo poemario de Carlos Negro volve con versos, notas manuscritas e coa lembranza de Pepita de Romero, a súa avoa materna, e con toda a elegancia que dela herdou. A entrevista pode verse aquí.”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Entrevista a Abraham Pérez sobre A vida a arder en Ames Radio
Desde Ames Radio:
Entrevista a Abraham Pérez arredor do libro A vida a arder, publicado por Galaxia. Pode escoitarse aquí.
Adrián Noia: “‘Pontealbar’ nace dunha lenda situada nesta aldea de Trazo”
Entrevista a Adrián Noia no Zig-zag da Televisión de Galicia:
“Pontealbar foi publicada por Editorial Galaxia e é a súa terceira novela, unha historia fantástica e de aventuras con personaxes mitolóxicos. A historia parte dunha lenda da aldea de Pontealbar, en Trazo, que recollía Leandro Carré en Las leyendas tradicionales gallegas. Adrián Noia tamén gañou a novena edición dos Premios SELIC de Creación Literaria 2025 pola súa obra O silencio non arrola. A entrevista pode verse aquí.”
Beatriz Maceda, escritora: “As dúas novelas de Begoña Caamaño son das mellores da literatura galega do século XXI”
Entrevista de Sergio Casal a Beatriz Maceda en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Por que decide reunir a Circe, Penélope, Morgana e Xenebra para narrar a vida de Begoña Caamaño?
– Beatriz Maceda (BM): Begoña deulles voz ás mulleres na mitoloxía, xa que sempre eramos retratadas como perversas. Deulles voz para expresar sentimentos e emocións. Despois de reler as súas dúas novelas foi cando pensei: “Agora que Begoña non ten a súa voz propia, que sexan elas as que contan a súa historia”. Era devolverlle a Begoña esa voz.
– ND: A amizade é o fío condutor do libro. Que di iso da maneira de estar no mundo de Begoña?
– BM: Dío todo. Eu fixen unha chiscadela co título. De Circe ou o pracer do azul, pois escollín Begoña ou o pracer da amizade. Porque para Begoña as súas amizades eran moi importantes e queríana moito. Iso comprobeino cando escribín o libro. É unha biografía que nace da sororidade de todas elas. Non falei con todas as súas amigas, pero súa irmá, por exemplo, compartiu comigo partes da súa infancia moi importantes. Todas as persoas coas que falei foron moi xenerosas. Nunca saberei se este libro lle gustaría a Begoña Caamaño, pero o que si sei é que lle gustaría como foi escrito, e foi escrito desde a sororidade e o afecto das súas amizades. Sen a información que me deron, sería imposíbel escribir este libro. (…)”
Abraham Pérez, escritor: “Na obra manifesto o inconsciente colectivo, cousas normalizadas pero que nos afectan”
Entrevista de Aroa González a Abraham Pérez en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): No libro explora vidas urbanas condicionadas pola Grande Recesión. Como xurdiu esta idea?
– Abraham Pérez (AP): A obra xurde da idea de que ás veces os grandes feitos, os titulares, son os que van quedando nas capas dos xornais. Interesábame relatar unha serie de personaxes, tanto femininos como masculinos, que habitasen en cidades cotiás, mais que dentro desa cotiandade se revelasen e manifestasen unha serie de cuestións determinantes para as súas vidas. Unha das preguntas que estiven facendo a min mesmo ao escribir o libro foi como reaccionarían esas persoas en función da clase social, que é unha das cuestións máis importantes das nosas condicións como seres humanos. Moitas veces o concepto de clase social non é o que está en primeira plana á hora de analizar feitos históricos ou económicos. Esa é a idea principal da historia.
– ND: Con que lle gustaría que se quedase o lector despois de ler a obra?
– AP: Sobre todo que desfrute cos relatos. Non sei se “gustar” é a palabra que quero empregar, mais que lles resulte relevante e interesante. Ás veces podémonos atopar temas que ao mellor non son os que máis nos gustan pero rematan sendo moi interesantes. Espero que as persoas que o lean o desfruten e o experimenten. (…)”
‘Somos’ é o título do último libro de Luís Valle
Entrevista de Pilar G. Rego a Luís Valle no Zig-zag da Televisión de Galicia:
“Somos é un poemario diferente que vén ademais con notas do autor nada máis comezar para situarnos: para os que aman a poesía sen medo… e para os que necesitan algunha pauta para seguir o camiño de Somos. A entrevista pode verse aquí.”
A última novela de José Carou, ‘Ventre de madeira’, lévanos á Compostela de finais dos 80
Entrevista a José Carou no Zig-zag da Televisión de Galicia:
“A historia da novela é dalgún xeito autobiográfica. Ventre de madeira é a terceira novela de Xosé Carou, que tamén publicou dous poemarios. Ventre de madeira gañou o último premio Manuel Lueiro Rey de novela curta. A entrevista pode verse aquí.”
As tolas que non o eran. Mulleres no manicomio de Conxo 1885 – 1936. Conversa con Carmen V. Valiña
Vigo: Os oficios do libro, Xosé María Álvarez Cáccamo
Xerardo Quintiá e Xesús Fraga presentan ‘Tempo de correspondencia’: “Introspección é unha das palabras que definen as nosas cartas”
Entrevista de Sergio Casal a Xerardo Quintiá en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Como naceu esta obra epistolar: máis do azar ou da necesidade de comunicarse entre vostedes?
– Xerardo Quintiá (XQ): A verdade é que poden confluír estas dúas perspectivas. Primeiro foi algo totalmente azaroso, no sentido de que xurdiu dun correo electrónico que Xesús me envía a min e que eu, de forma azarosa, lle devolvo cunha resposta un pouco máis longa do que é habitual hoxe en día.
A partir de aí, propóñolle estabelecer unha correspondencia e despois a verdade é que foi fluíndo todo dunha maneira moi natural. Pouco a pouco foise dando tamén esa necesidade de escribir e ler o que nos escribira o outro.
– ND: Que é o que ofrece este formato epistolar á hora de crear a obra?
– XQ: Desde o meu punto de vista, este formato ofreceume a posibilidade de poder achegarme con toda a naturalidade do mundo a un ton confesional. Isto pasaba porque sabía que ao outro lado desa escrita que facía había unha persoa que ía ler o que enviaba e que ía interactuar co meu texto. (…)”
