Entrevista de Fran Campos a Iria Collazo en Faro de Vigo:
“(…) – Faro de Vigo (FV): Como nace A espera?
– Iria Collazo (IC): Foi xurdindo aos poucos desde hai moitos anos. É unha compilación de reflexións sobre distintos temas que fun artellando de xeito que compartan un fío condutor común, e onde as relacións amorosas, a literatura, a filosofía ou a saúde mental teñen un papel fundamental.
– FV: Cal é a «espera» á que se refire o título da obra?
– IC: Abro a novela con varias citas de diferentes autoras e autores que quizais poidan axudar a desentrañar este misterio, aínda que penso que a espera é un estado mental que non se corresponde tanto a un momento concreto, senón quizais a unha traxectoria. A espera está presente en moitísimas obras da literatura universal e tamén se vai desenvolvendo ao longo da lectura global do texto. Neste sentido, a voz narradora sente que está nun momento vital en que non é quen de tomar as rendas da súa vida nin da súa relación de parella, que a leva constantemente a agardar unha paz que nunca dá chegado.
– FV: Hai vivencias propias na súa novela?
– IC: Si, definitivamente hai moitas, pero tamén hai outras que aparecen transformadas. A literatura, ao final, é un finximento; e tamén o é cada unha das liñas que aparecen en A espera. En canto aos personaxes, non diría que aparecen unicamente dous personaxes principais, aínda que boa parte da trama e das reflexións metaliterarias se constrúan ao redor da relación entre eles. (…)”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Manuel Portas presenta o libro Mazarelos, ambientado no banquete de Conxo
Entrevista a Manuel Portas na Televisión de Galicia:
“Manuel Portas presenta o libro Mazarelos, ambientado no banquete de Conxo. As historias e as vidas dos alumnos do primiero centro de ensino secundario de Santiago. A entrevista pode verse aquí.”
Álex Mene: “Esta novela é un ‘pastiche’, unha especie de “Pulp Fiction” rural”
Pere Tobaruela, novo correspondente da Real Academia Galega: “A banda deseñada ou libros con información gráfica recuperan lectorado”
Entrevista de Antón Escuredo a Pere Tobaruela en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Para ser correspondente da Real Academia Galega hai que ter detrás unha traxectoria.
– Pere Tobaruela (PT): Desde logo. Falar da miña traxectoria e dos meus méritos como podes comprender é un pouco difícil mais obxectivamente é así. Unha institución da envergadura da Academia, sobre todo, necesita persoas cunha traxectoria avalada pola súa profesión, polas súas capacidades ou polas titulacións académicas. No meu caso, son unha persoa vinculada á lingua galega e comprometida. Sobre todo, creo que na Academia agora tamén se busca un compromiso coa nosa lingua e a nosa cultura. Nese sentido, a miña traxectoria literaria de todos estes anos é un aval diso, ademais doutras facetas desenvolvidas en Catalunya e aquí no eido da xestión cultural e vinculación máis práctica, non tan literaria. (…)
– ND: Fálase moito de que agora a xente máis nova non le tanto literatura. Que opina?
– PT: Non se trata de ler máis ou menos. Trátase da capacidade de concentración. A dispersión na que vive hoxe inmersa a nosa mocidade polas novas tecnoloxías. Por iso hai unha capacidade moi pouco desenvolvida e a lectura reséntese nese sentido. Mais hai novos rexistros literarios como é a banda deseñada ou como son os libros con máis información gráfica que creo que recuperan ese lectorado. (…)”
Paula Carballeira: “Con este libro quixen achegar á xente a faceta de Begoña Camaño máis íntima, máis alegre”
Entrevista de Diego Gonzalves a Paula Carballeira en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Por que decide escribir sobre Begoña Camaño?
– Paula Carballeira (PC): Porque coincidindo coas Letras Galegas, onde se vai facer moito énfase na súa faceta literaria, eu, que fun amiga de Begoña, unha das moitas amigas que tivo en diferentes eidos, quería pór a miña visión dela desde unha perspectiva que quizais non é tan coñecida ou que ao mellor non tiña tanta presenza no mundo literario, que era a máis transgresora de Begoña, máis implicada coa sociedade, con diferentes tipos de conflitos sociais, e que ten moito a ver para coñecer a súa figura e para explicar tamén o seu posicionamento literario. Polo tanto, eu quería abrir varias portiñas a esa Begoña comprometida, a esa Begoña loitadora e a esa Begoña que tiña na miña lembranza.
– ND: Que é o que máis destacaría desta faceta de Caamaño?
– PC: Destacaría que Begoña, que era xornalista, sabía moi ben como chegar á xente, onde pór o foco; sobre todo en situacións inxustas, que vivimos habitualmente. Ademais, ela, que tiña ese don da palabra, tanto oral como escrita, servía como ponte para que outras voces se puidesen escoitar.
Por iso, eu quixen facer unha peza de teatro na que dalgún modo remitise á radio, onde ela tamén desenvolveu moito a súa faceta profesional, e onde ela non só ofreceu a súa voz, senón que tamén deu oportunidades de que outras voces se escoitasen. (…)”
Antón Baamonde alerta da privatización da cultura
Entrevista a Antón Baamonde en Radiofusión:
“O escritor Antón Baamonde presenta o seu novo libro, Agora non é antes, unha obra que, máis que ollar ao pasado, fai unha prospección de futuro para entender o presente. Baamonde alerta sobre unha época de “tormenta” onde o mercado está a “arrasar toda a densidade cultural”. Sinala que a intelixencia artificial está a privatizar a herdanza cultural do planeta, e que moitos produtores culturais crean xa só coa vista posta no éxito de mercado inmediato, perdendo de vista a transcendencia futura.
O autor conecta esta dinámica co auxe da ultradereita mundial, exemplificada en figuras como Trump, que busca “acabar cos consensos de posguerra en Europa” para impoñer un capitalismo máis duro. “Os tempos escuros están volvendo”, afirma, e advirte que estamos ante un posible episodio de “alienación colectiva”. A pesar do panorama, Baamonde lanza unha mensaxe de esperanza, instando a combater a visión distópica imperante e a “volver situar no centro da mesa o principio de esperanza” para construír sociedades máis satisfactorias.
A entrevista pode escoitarse aquí.”
Bieito Iglesias, escritor: “Cando escribes relatos tes máis liberdade para xogar cos recursos literarios que nunha novela”
Entrevista de María Amigo a Bieito Iglesias en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Que posibilidades expresivas lle ofrecen os relatos a respecto doutros xéneros?
– Bieito Iglesias (BI): O relato ten a vantaxe de que permite certa variedade, porque nunha novela ten que haber un fío condutor. Nos relatos, eu polo menos, atopo máis liberdade para xogar co que son os recursos literarios, os cambios de tempo, o ritmo… Ofrecen unha maior liberdade creativa a respecto doutros xéneros que exixen unha maior disciplina.
– ND: Como axuda o humor nesta obra a tratar temas que poden resultar máis sensíbeis ou delicados?
– BI: Hai varios tipos de humor. Hai veces nas que o humos é amábel e empático, e nese caso é unha especie de velo que vale para atenuar situacións ou conflictos que resultarían demasiado duros. Outras veces o humor é unha arma, unha sátira, serve para agudizar a crítica. Neste libro hai un pouco de todo: hai relatos que son satíricos, que son críticas máis ou menos exaxeradas de certas situacións, e noutros casos, en cambio, o humor funciona como unha especie de analxésico. (…)”
