Desde a Fundación Florencio Delgado Gurriarán:
“Rafa Vilar (Cee, 1968), filólogo, escritor e activista cultural, fíxose co VII Premio de Poesía Florencio Delgado Gurriarán grazas ao poema O traballo e os días, recoñecido polo xurado como o mellor dos preto de setenta presentados ao concurso. O galardón —convocado pola Fundación Florencio Delgado Gurriarán co apoio da Deputación de Ourense— está dotado con 3.000 € e foi desvelado nunha gala poética celebrada o sábado 19 de setembro no Teatro Lauro Olmo do Barco de Valdeorras. Nese mesmo escenario recoñecéronse o poema Rosas de Saraievo, de Fran Fernández Davila (Vigo, 1974), que recibiu un segundo premio de 500 €, e Un frío, de Naila González (Sarria, 2003), que quedou en terceiro lugar cun premio de 300 €.
A sétima edición do Premio, como lembrou durante a gala a xerente da Fundación FDG, Débora Álvarez Moldes, chegaba este ano con varias novidades. A primeira e máis importante era que cada autor ou autora podía presentar un único poema. Esta decisión fundamentouse na importancia de recoñecer, mais que un poema, unha voz poética. Iso foi, sen dúbida, o que tivo en conta o xurado deste ano, integrado pola creadora Lúa Mosquetera, o poeta e editor Miguel Anxo Fernán-Vello, a poeta e actriz Fátima Delgado, o docente e escritor Raúl Gómez Pato, e a música e dramaturga Sara Faro. A maioría deles mandaron unha mensaxe en vídeo proxectada durante a gala. En canto á poesía, tanto Naila González como o gañador, Rafa Vilar, leron os seus poemas sobre o escenario, mentres Fran Fernández Davila facíao a través tamén dun vídeo, xa que se atopa nunha residencia literaria en Irlanda.
Á emoción dos versos dos poetas finalistas sumouse a forza da voz da barquense Nerea Jiménez, quen puxo a nota musical a un evento que tamén innovou na súa apertura, coa presenza no escenario de Clara Quiroga, autora do cartel desta edición. Esta artista valdeorresa abriu o acto lendo o poema de Florencio Delgado Gurriarán O trebón, o cal inspirara a súa creación. Ese poema forma parte do Cancioneiro da Loita Galega, un poemario con obras de poetas exiliados co que Xesús Alonso Montero recuperou os versos de Florencio para a literatura galega a finais do século pasado, introducíndoo nos estudos universitarios.
O profesor Montero, falecido este 2026 en Vigo, recibiu tamén unha merecida homenaxe durante a gala, cunha imaxe súa sorrindo no día das Letras Galegas de 2022 en Córgomo enchendo a escena, mentres Nerea Jiménez interpretaba ao piano a canción Lela. Débora Álvarez destacou nesta homenaxe que «o profesor Montero foi un dos impulsores de que nós esteamos aquí hoxe coa Fundación Florencio Delgado Gurriarán e foi e será sempre o noso presidente honorario». Ademáis disto, durante a gala puido verse unha mensaxe das fillas de Florencio: Celia, Carmiña e Maruxa enviado dende México, na que celebraron a intensa actividade da Fundación e agradeceron que se manteña viva a memoria de seu pai a través da actividade cultural e de defensa da cultura galega. (…)”
Arquivos da etiqueta: Rafa Vilar
Recital Poetas Nacionalistas 2026
Poesía na rúa. I Certame Batallón Literario da Costa da Morte, en Cee
Cee: Poesía na rúa. I Certame Batallón Literario da Costa da Morte, actividades do 3 ao 5 de agosto
Compostela: actividades dos 8 e 9 de outubro na SELIC 2025
Rafa Vilar gaña o V Premio Realia con A tolemia
Desde Hugin e Munin:
“Reunido na cidade de Pontevedra a mañá do 30 de xullo de 2025, o xurado, conformado por Montserrat Paz Núñez, Silvia Pérez Tato e Isabel Soto López, así como Alejandro Tobar Salazar (con labores de secretario, con voz e sen voto), decidiu outorgar por unanimidade o V Premio Realia de Tradución Literaria á obra intitulada A tolemia (orix. La bogeria), de Narcís Oller, que tras a abertura da correspondente plica resultou ser un traballo de Rafael Vilar González (Cee, 1968).
Nesta quinta edición, as novelas e novelas curtas presentadas a concurso chegaron a un total de dez, traídas dende seis linguas distintas. Tras a lectura rigorosa de cada peza, os membros do xurado acordaron reflectir na presente acta as seguintes consideracións:
A tolemia, publicada orixinalmente en 1899, é unha escolla pertinente que porá fin a unha ausencia notable no corpus galego de literatura traducida. O traballo presentado salienta pola naturalidade coa que flúe o texto sen afastarse do ton do orixinal, mesmo cando reproduce certas pasaxes de corte coloquial ou humorístico. Alén de que a obra deberá ser adaptada aos criterios lingüísticos da editorial, o aparato de notas talvez ampliado e algunha outra cuestión de estilo revisada, a escolla e o traballo tradutolóxico desenvolvido é estimable e digno merecedor do premio.
O autor da narración, Narcís Oller (Valls, 1846-Barcelona, 1930) é recoñecido como o creador da novela catalá moderna. A súa personalidade e obra están estreitamente ligadas co marco político e cultural derivado da Revolución de setembro de 1868. A tolemia afonda, dende a técnica naturalista, nas teorías científicas en discusión na súa época (determinismo biolóxico e social) arredor da enfermidade mental.
A editorial convocadora quere facer constar o seu agradecemento aos membros do xurado e aos responsables do Concello de Santiago de Compostela e, outra volta, reitera o seu recoñecemento sincero aos tradutores e tradutoras que se presentaron ao certame.
30 de xullo de 2025
Os membros do Xurado”
Compostela: Xornada Galiza pola Paz
Compostela: “Scripta manent: escritoras da filoloxía”
Rafa Vilar: “A idea fundamental que quería deixar con A penúltima estación é que a palabra importa”
Entrevista de Laura Veiga a Rafa Vilar en Nós Diario:
“(…) – Nós Diario (ND): Como xurdiu o relato A penúltima estación?
– Rafa Vilar (RV): Sempre digo que cando fago narrativa síntome como se estivese practicando unha sorte de furtivismo. Levo máis de 30 anos escribindo e publicando poesía. As cousas que teño de narrativa son pequenas, fundamentalmente microrrelatos, mais de vez en cando éntranme estas ganas de facelo. A penúltima estación en concreto parte dunha situación totalmente inventada na que unha muller viaxa en tren coas cinzas do seu home nas mans. Esta muller, de mediana idade, vai reflexionando sobre a súa vida, a morte e o amor. Nunha estación sobe ao tren unha rapaza nova que se ve que emocionalmente está pasando por un mal momento e pouco a pouco imos descubrindo os problemas que ten na relación coa súa moza. Así, estabelécese un diálogo entre elas. Á hora de escribir o relato interesábame esa reflexión entre dúas xeracións de mulleres e ver o contraste que hai nas súas maneiras de ver a vida de maneira profunda, non tanto en cuestións superficiais. No fondo, o que se estabelece é unha situación de empatía e sororidade.
– ND: Precisamente, é doado percibir as diferenzas entre xeracións no tratamento que se lle dá á morte.
– RV: Totalmente. E no amor tamén. É certo que ao ser un relato curto non hai un espazo para grandes diálogos, polo que hai cousas que en vez de dicirse, quedan veladas. Con todo, si se entende que a pesar das diferenzas que poida haber existe unha corrente de empatía e de sororidade ante situacións da vida que son complexas e, aínda así, comúns, como poden ser unha ruptura amorosa ou a perda dun ser querido. Mais a cousa non queda aí. Entre estas dúas mulleres hai 30 anos de diferenza. A personaxe da rapaza, durante a primeira parte da viaxe, non fala porque vai atenta ao móbil. Hai ese contraste porque a outra muller está mirando pola fiestra, atenta ás paisaxes que se suceden. (…)”
Rafa Vilar gaña o XVII Certame de Relatos da Sociedade Liceo de Noia 2024
