Entrevista
de Carme Vidal a Carlos Arias en Sermos Galiza (a fotografía é de M. Longueira):
“(…) – Sermos Galiza (SG): Por vez primeira publica un libro na rede [Sobol], que posilidades achega o soporte dixital para a literatura?
– Carlos Arias (CA): Creo que moitas: a accesibilidade ao longo do tempo, a facilidade para a transmisión, o uso de recursos multimedia como complemento, a economía de espazo e de materiais, e supoño que deixo moito aínda por explorar. (…)
– SG: Sobol é o seu novo libro de poesía, cal é o sentido do título?
– CA: Creo que se ve doadamente que se trata de ‘lobos’ escrito do revés. Vexo o lobo como un animal que avanza en calquera circunstancia, en solitario ou na manda, cunha mirada decidida cara ao futuro, e cos pés ben enraizados na terra. A inversión das letras responde a unha idea especular: entendo que estes lobos corresponden a un mundo ideal, coa súa simboloxía, que se desenvolve virtualmente no espello, á espera de que saibamos crear o vencello para que entren en acción consciente sobre a realidade que vivimos. (…)”
Arquivo da categoría: Entrevistas
Cuestionario Proust: Marina Mayoral
Desde
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Marina Mayoral:
“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A curiosidade intelectual.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A valentía.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Que correspondan ao que eu sinto por elas.
4.– A súa principal eiva?
– Sufro por todo.
5.– A súa ocupación favorita?
– Ler.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Un mundo sen dor, sen morte e sen inxustizas, ou sexa, algo que non pode existir.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– A morte dun fillo.
8.– Que lle gustaría ser?
– Se non fose escritora, gustaríame ser bailarina.
9.– En que país desexaría vivir?
– No que vivo.
10.– A súa cor favorita?
– O verde auga.
11. – A flor que máis lle gusta?
– A rosa.
12.– O paxaro que prefire?
– As garzas.
13.– A súa devoción na prosa?
– Cortázar.
14.– E na poesía?
– Cernuda.
15. Un libro?
– Cancionero y Romancero de ausencias de Miguel Hernández.
16.– Un heroe de ficción?
– O Cid do Cantar de Mío Cid.
17.– Unha heroína?
– Antígona.
18.– A súa música favorita?
– Bachiana brasileira, nº 5 de Heitor Villalobos.
19.– Na pintura?
– Mark Rothko.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Martin Lutero King.
21.– O seu nome favorito?
– Mamá.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A falta de limpeza.
23.– O que máis odia?
– A crueldade.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
– O desembarco de Normandía.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– A serenidade.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
– Sen dor e perto dos meus seres queridos.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– A preocupación.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os que eu comparto.
30.– Un lema na súa vida?
– Crudelius est quam mori semper mortem timere.”
Rosa Aneiros: “Unha road movie marcada polo optimismo. Conversa sobre Ámote Leo A“
Entrevista
de Ramón Nicolás a Rosa Aneiros en Qué Leer, desde o seu blogue Caderno da crítica:
“(…) – Ramón Nicolás (RN): Resistencia foi unha novela moi reeditada. Confiaba no feliz percorrido que gozou e goza este libro?
– Rosa Aneiros (RA): Era a primeira vez que escribía unha novela de adultos e bastante esforzo foi aprender a construíla como para imaxinar o eco que traería consigo. Se o chego a saber, talvez me tería condicionado máis a súa escritura pero foi algo espontáneo e por iso o resultado tan gratificante.
– RN: Intérnase agora, de novo, no ámbito da literatura xuvenil: un xénero no que se sente cómoda?
– RA: Os mozos son un público agradecido, xeneroso e entusiasta que vive cada historia coma se fose a última. Están nunha fase da vida en que todo resulta un descubrimento e esa alegría de vivir contáxiana ás lecturas polo que creo que as miñas obras son máis grandes cando eles as len. Unha tamén busca egoistamente a beleza das súas obras e, a través das súas lecturas, estas crecen e supéranse a si mesmas. Claro que ese é mérito seu como público e non meu como autora.
– RN: Ámote Leo A. é o primeiro volume dunha triloxía para novos lectores. Que significa o proxecto para vostede e por que esta estrutura?
– RA: Cada proxecto literario supón un reto para min. Neste caso, quixen construír unha triloxía na que teñen especial peso os diálogos, as viaxes, as redes sociais e as aventuras. Trátase dunha especie de road movie marcada polo optimismo e pola necesidade de loitar para conseguir os teus soños. A medida que a protagonista, Leo, devora quilómetros descubrimos como afronta as vicisitudes da viaxe máis fascinante da vida: ao interior de si mesma. E todo iso pasando por Istanbul, Venecia, Bos Aires, París, O Cairo, Ushuaia… (…)”
Cuestionario Proust: Antón Riveiro Coello
Desde
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Antón Riveiro Coello:
“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A teimosía.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A xenerosidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Comprensión.
4.– A súa principal eiva?
– A desconcentración.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Paz e liberdade.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Perder a calquera das miñas tres mulleres.
8.– Que lle gustaría ser?
– Un personaxe de ficción.
9.– En que país desexaría vivir?
– Na Galiza.
10.– A súa cor favorita?
– Vermello.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A margarida.
12.– O paxaro que prefire?
– A rula.
13.– A súa devoción na prosa?
– Eduardo Blanco Amor.
14.– E na poesía?
– Manuel Antonio.
15. Un libro?
– Arraianos.
16.– Un heroe de ficción?
– Ulises.
17.– Unha heroína?
– Madame Bovary.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Van Gogh.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Mercedes Núñez.
21.– O seu nome favorito?
– Mar.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– O ruído.
23.– O que máis odia?
– A violencia.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– O da invisibilidade.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Dentro dun soño, en silencio.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Optimismo.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– A ignorancia.
30.– Un lema na súa vida?
– No pouco está a graza e no moito a desgraza.”
Cuestionario Proust: Marga Romero
Desde 
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Marga Romero:
“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A independencia.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A honestidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Amizade.
4.– A súa principal eiva?
– A teimosía.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Liberdade, igualdade e fraternidade.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Ser dependente.
8.– Que lle gustaría ser?
– Escritora.
9.– En que país desexaría vivir?
– En Galiza e desde Galiza andar polo mundo.
10.– A súa cor favorita?
– Vermello.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A flor da laranxeira.
12.– O paxaro que prefire?
– O rousinol.
13.-A súa devoción na prosa?
– Neste momento, Christa Wolf.
14.– E na poesía?
– Hoxe, Xela Arias.
15.- Un libro?
– As décadas de T. L.
16.– Un heroe de ficción?
– Hermes.
17.– Unha heroína?
– Casandra.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Maruxa Mallo.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Leymah Gbowee.
21.– O seu nome favorito?
– Tamiru.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A mentira.
23.– O que máis odia?
– O machismo.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Rouco Varela.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Conservar o sentido para poder ler e escribir até a morte.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Sen dor, consciente, diante dunha paisaxe fermosa e con serenidade.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Nesta época o optimista.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– A ignorancia inocente.
30.– Un lema na súa vida?
-Independencia. Vive e deixa vivir!”
Entrevista a Francisco Castro, presidente de Gálix
Xabier López: “Para os lectores, o mundo reinvéntase en cada libro aberto”
Entrevista
a Xabier López en Faro de Vigo, desde Xerais:
“(…) – Faro de Vigo (FdV): Vostede mesmo confesou que Cadeas é a súa novela máis arriscada e ambiciosa desde Doutor Deus. En que senso é arriscada e en que senso é ambiciosa?
– Xabier López (XL): Se emparello unha e outra novela é porque ambas as dúas obedecen a un “programa” estrutural singular, que as sitúa como textos, digamos, ao límite, tanto no fondo coma na forma. Nelas, ademais de contar ou intentar contar historias (a vocación dun narrador, á fin e ao cabo), maniféstase dalgunha maneira a problemática inherente á novelística toda: é en verdade a novela ese “espello no camiño” do que falaba Stendhal? (…)
– FdV: Coa obtención do Premio Xerais, copa vostede un bo feixe de premios conseguidos ata o de agora. Os premios son fundamentais para a boa saúde da literatura galega actual ou ben se podería prescindir dalgúns deles?
– XL: Ben, iso de “copar” non creo que sexa exactamente así. Certo que houbo temporadas da miña vida nas que houbo certa “acumulación” de premios, mais hai que pensar que xa levo máis de quince anos publicando. E nese tempo, como é de imaxinar, houbo de todo; novelas premiadas e outras que, a non levar premio ningún, obtiveron outro tipo de recompensas: lectores, traducións a outras linguas… Polo demais, creo que os premios literarios son estímulos tan bos coma calquera outros para a promoción dun escritor e, por extensión, do sistema literario onde se inscribe. Faltan, iso si, máis axudas a un sector, o editorial, obrigado a ver como os poderes públicos se esquecen de que as industrias culturais xeran tanta riqueza ou máis que outras que si merecen de vello a súa atención. Para cando, poño por caso, un plan “Pive” para o mundo do libro e a lectura?
– FdV: Cando vostede gañou o Xerais, declarou que Cadeas reflectía ese obxectivo seu de que a literatura “comezando pola forma, é ou debe ser sempre algo máis”. “Algo máis” que? É que acaso, salvo contar novas historias, queda algo por inventar en literatura?
– XL: Nada queda por inventar, certo. Pero os lectores sabemos que o mundo se reinventa con cada libro novo que abrimos. Sobre todo naqueles que nos teñen por suxeitos activos.”
Cuestionario Proust: Xosé María Álvarez Cáccamo
Desde
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Xosé María Álvarez Cáccamo:
“1.– Principal trazo do seu carácter?
– O entusiasmo.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A xenerosidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Unha boa comunicación.
4.– A súa principal eiva?
– A tendencia ao exceso.
5.– A súa ocupación favorita?
– A creación de poesía visual e obxectual.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Ideal e felicidade son conceptos demasiado monumentais. Sobardan as coordenadas da miña visión do mundo.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– A perda dun fillo.
8.– Que lle gustaría ser?
– Artista en París no tempo das vangardas.
9.– En que país desexaría vivir?
– Na Galiza liberada.
10.– A súa cor favorita?
– Certas tonalidades entre verde e azul.
11.– A flor que máis lle gusta?
– As cerdeiras en flor.
12.– O paxaro que prefire?
– A garza.
13.– A súa devoción na prosa?
– Valle Inclán.
14.– E na poesía?
– A lírica galegoportuguesa medieval.
15. Un libro?
– Pedro Páramo.
16.– Un heroe de ficción?
– Guillermo Brown, o protagonista dos relatos de Ritchmall Crompton.
17.– Unha heroína?
– Alejandra, a protagonista de Rayuela.
18.– A súa música favorita?
– Beethoven.
19.– Na pintura?
– Antoni Tàpies.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Non sinto atracción ningunha por heroes nin heroínas da vida real. Non son reais.
21.– O seu nome favorito?
– Beatriz.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A indolencia.
23.– O que máis odia?
– O fascismo.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Franco.
25.– Un feito militar que admire?
– Son incapaz de admirar feitos militares.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– O da interpretación musical.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
– De ningunha maneira. Morrer é algo que non me gusta nada.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Un expectante estado de tranquilidade.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os da xente a quen quero.
30.– Un lema na súa vida?
– Fago meu este lema de Jean Cocteau: «Conseguírono porque non sabían que era imposíbel.».”
O corazón da Branca de Neve, de Francisco Castro
Entrevista
de Nacho Alonso a Francisco Castro en Fervenzas Literarias:
“(…) – Fervenzas Literarias (FL): Dous anos despois da publicación dese libro [In vino veritas] retoma o xénero neste O corazón da Branca de Neve.
– Francisco Castro (FC): Expresaba Walt Whitman: “Contradígome! Si, contradígome!” (risos). Cando aseguraba que non volvería escribir este tipo de novela estaba totalmente convencido diso, pero O corazón da Branca de Neve naceu pegada –e non o oculto- ao premio de novela por entregas do xornal La Voz de Galicia. Por mor das características dese premio, onde case que tes a obriga de manter intrigado ao lector ao longo de trinta e un capítulos, a escrita que mellor lle acae a ese xénero seguramente sexa a novela negra.
E aparte do propio premio, estaba o personaxe do inspector Hermida, que levaba tempo roldándome polo meu maxín. Hermida trátase dun policía entrañable, real, que o lector pode identificalo doadamente… Da conxunción de todo iso que acabo de comentar naceu O corazón da Branca de Neve. Polo tanto, desdíxome do dito hai dous anos. E aínda digo máis… O inspector Hermida terá continuidade en futuras novelas.
– FL: Con esta novela acadou o premio de novela por entregas de La Voz de Galicia. Unha das características dese certame é a estrutura que ha de ter a novela: trinta e un capítulos de 3.500 caracteres cada un deles. Foille un reto cinguirse a unha estrutura tan ríxida?
– FC: Eu sentíame, á hora de escribir O corazón da Branca de Neve, como eses operarios que fan albanelería fina. Foi un reto, a verdade. O meu obxectivo era cumprir formalmente cos 3.500 caracteres por capítulo establecidos nas bases do premio; de feito, os trinta e un capítulos do libro teñen exactamente eses 3.500 caracteres, nin un arriba nin un abaixo.
Cando tes que facer unha novela cunha estrutura tan ríxida sempre está a tentación de non complicarte e darlle á historia unha estrutura clásica: presentación, nó e desenlace. Porén, eu quería ofrecer ao lector, a pesar do formato tan ríxido, unha novela coral, onde apareceran varios personaxes con cadansúa historia, non só a pesquisa de Hermida.
Iso axudoume a introducir unha denuncia sobre varias cousas, como o feminicidio de xénero que estereotipa ás rapazas a ter un corpo determinado ou unha crítica social sobre as mulleres ás que lles rouban os bebés.
Ao final, se vas sumando cousas, os retos eran moitos. Debía cumprir cos caracteres por capítulo, estaba a necesidade de manter a intriga ao longo do mes no que se publicou a novela en La Voz de Galicia e, por suposto, estaba o reto literario.
– FL: En O corazón da Branca de Neve vostede abarca un tema que está de fonda actualidade, como é o roubo de meniños para entregalos a familias que non poden ter descendencia. É doado ficcionar a realidade?
– FC: Aínda que soe a tópico coido que a novela negra ten a obriga de estar pegada á realidade, ha de retratar a época na que vive. O escritor Dashiell Hammett debuxaba nas súas novelas aquela América de finais dos 40 e comezos dos 50. Aos que facemos novela negra hoxe tócanos reflectir o que está a acontecer na actualidade. Polo tanto, no meu caso, non foi difícil. (…)”
