Arquivo da categoría: Entrevistas

Cuestionario Proust: Xosé Vázquez Pintor

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Xosé Vázquez Pintor:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A procesión que vai por dentro.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A lealdade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– As palabras limpas e o tempo en horas de nos ver.
4.– A súa principal eiva?
– O descoido.
5.– A súa ocupación favorita?
– A conversa demorada coa paisaxe.
6.– O seu ideal de felicidade?
– O paraíso do Amor.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– As despedidas.
8.– Que lle gustaría ser?
– Leal e humilde, en feliz casorio cos tempos da vida.
9.– En que país desexaría vivir?
– Na Terramar Noroeste, en feliz xuntanza cos tempos da ledicia e de soñar.
10.– A súa cor favorita?
– O branco das nevaradas.
11. – A flor que máis lle gusta?
– A camelia.
12.– O paxaro que prefire?
– O xílgaro.
13.– A súa devoción na prosa?
– Caballo en el salitral, de Antonio di Benedetto.
14.– E na poesía?
– Toda. Cando Ela é.
15.– Un libro?
– Sería inxusta unha escolla. Teño moitos no meu colo e no meu berce.
16.– Un heroe de ficción?
– Por acaso Sancho, coa súa pousa nas terra de saber e de agardar.
17.– Unha heroína?
– Moitas. Devecín por unha do meu imaxinario: a protagonista da novela Para dicir abril.
18.– A súa música favorita?
– Clásica. Namorei dela cando a procuraba para os espectáculos dos mimos, con Ancoradouro. E agradezo sobremaneira a Franz Liszt.
19.– Na pintura?
– Colmeiro, Laxeiro, Torres: a triloxía vangardista da Gallaecia en pé.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Hai cen. Dicir unha sería inxusto.
21.– O seu nome favorito?
– Adriana, a coprotagonista da miña última novela que está para saír.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– O cinismo: que foran tamén os hábitos do “Prestige”.
23.– O que máis odia?
– A traizón.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Uufff, esa nube neghra! Non lles vou dar a oportunidade de persistir.
25.– Un feito militar que admire?
– Non sei. Hai palabras que dan medo e son terror.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– A bondade.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Soñando aquela miña infancia na aldea de Quian.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– O tempero.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os físicos.
30.– Un lema na súa vida?
– Quérovos moito, nai-pai.”

Parlamento das Letras: Xosé María Vila Ribadomar

Publicado o por

Entrevista de Armando Requeixo a Xosé María Vila Ribadomar no seu blogue, Criticalia:
“(…) – Armando Requeixo: ¿Que cres que lle falta aínda ás nosas letras e que lle sobra definitivamente?
– Xosé María Vila Ribadomar (XMVR): O que lle sobran aos posibles lectores son prexuízos e o que falta, máis xeralmente, é unha formación galeguista, nun sentido mesmo enciclopédico, da lingua como posibilidade social e vivencial. Nada lle sobra, non, fáltanlle lectores. (…)
– AR: ¿Cal é a túa valoración do noso presente literario?
– XMVR: Talvez non haxa presente na literatura, só pasado e futuro —sonche un chisco peliculeiro, no bo sentido tamén. (…)”

Cuestionario Proust: Mercedes Queixas

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Mercedes Queixas:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A observación para a reflexión.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A coherencia, a honestidade e a seguridade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– O respecto polas diferenzas.
4.– A súa principal eiva?
– A inseguridade e a autoesixencia.
5.– A súa ocupación favorita?
– Dar aulas, ler e escribir, ademais de reencontrarme ao redor dunha mesa coa familia e coas amizades.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Pensar que é tan real que pode acompañarnos por momentos ou ausentarse de cando en vez.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Verme na obriga de renunciar aos meus principios ou asistir á quebra da lei de vida.
8.– Que lle gustaría ser?
– Unha persoa útil aos seres próximos e á sociedade.
9.– En que país desexaría vivir?
– Neste, no meu, no que vivo e co que me identifico, aínda que ás veces me custe comprendelo.
10.– A súa cor favorita?
– Fico co lila, o branco e o negro.
11. – A flor que máis lle gusta?
– A mimosa.
12.– O paxaro que prefire?
– A lavandeira esvelta e sempre de andar elegante.
13.– A súa devoción na prosa?
– Contar o que sempre se silenciou.
14.– E na poesía?
– Revolver o corpo para renovar as emocións.
15. Un libro?
– Memorias dun neno labrego, por ser o primeiro que lin en galego de nena e porque me descubriu que esta lingua tamén se podía escribir.
16.– Un heroe de ficción?
– Non reparo en heroes, prefiro as imperfeccións da realidade.
17.– Unha heroína?
– Tampouco reparo en heroínas mediáticas, senón nas reais que loitan por sobreviviren ao silenciamento e á invisibilidade.
18.– A súa música favorita?
– Teño gustos musicais moi eclécticos. Dependendo do momento e do estado de ánimo, podo procurar unha sonata de Mozart, a forza rockeira de Tina Turner ou The Boss, algunha escolma dos clásicos do jazz que con bo criterio me descubre meu irmán músico, os sons máis próximos de Aline Frazão e Mariza ou as voces cálidas da casa coas de Guadi Galego e Xabier Díaz.
19.– Na pintura?
– Maruxa Mallo e Urbano Lugrís.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Todas as persoas que, desde o anonimato e acreditando no compromiso colectivo, contribúen para o avance e a mellora do benestar social.
21.– O seu nome favorito?
– Andrea e Mariña.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A capacidade para mentir intencionadamente e con intereses espurios.
23.– O que máis odia?
– O conformismo, a resignación e o autoritarismo.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– A de todos os ditadores do mundo.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– A música e a pintura.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
– En paz comigo mesma e sen dor.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Reilusionándome sempre.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– As escusas do alumnado.
30.– Un lema na súa vida?
– Vive e deixa vivir.”

Carlos Arias: “Sobol é unha aposta pola liberdade desde a poesía”

Publicado o por

Entrevista de Carme Vidal a Carlos Arias en Sermos Galiza (a fotografía é de M. Longueira):
“(…) – Sermos Galiza (SG): Por vez primeira publica un libro na rede [Sobol], que posilidades achega o soporte dixital para a literatura?
– Carlos Arias (CA): Creo que moitas: a accesibilidade ao longo do tempo, a facilidade para a transmisión, o uso de recursos multimedia como complemento, a economía de espazo e de materiais, e supoño que deixo moito aínda por explorar. (…)
– SG: Sobol é o seu novo libro de poesía, cal é o sentido do título?
– CA: Creo que se ve doadamente que se trata de ‘lobos’ escrito do revés. Vexo o lobo como un animal que avanza en calquera circunstancia, en solitario ou na manda, cunha mirada decidida cara ao futuro, e cos pés ben enraizados na terra. A inversión das letras responde a unha idea especular: entendo que estes lobos corresponden a un mundo ideal, coa súa simboloxía, que se desenvolve virtualmente no espello, á espera de que saibamos crear o vencello para que entren en acción consciente sobre a realidade que vivimos. (…)”

Cuestionario Proust: Marina Mayoral

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Marina Mayoral:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A curiosidade intelectual.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A valentía.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Que correspondan ao que eu sinto por elas.
4.– A súa principal eiva?
– Sufro por todo.
5.– A súa ocupación favorita?
– Ler.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Un mundo sen dor, sen morte e sen inxustizas, ou sexa, algo que non pode existir.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– A morte dun fillo.
8.– Que lle gustaría ser?
– Se non fose escritora, gustaríame ser bailarina.
9.– En que país desexaría vivir?
– No que vivo.
10.– A súa cor favorita?
– O verde auga.
11. – A flor que máis lle gusta?
– A rosa.
12.– O paxaro que prefire?
– As garzas.
13.– A súa devoción na prosa?
– Cortázar.
14.– E na poesía?
– Cernuda.
15. Un libro?
– Cancionero y Romancero de ausencias de Miguel Hernández.
16.– Un heroe de ficción?
– O Cid do Cantar de Mío Cid.
17.– Unha heroína?
– Antígona.
18.– A súa música favorita?
– Bachiana brasileira, nº 5 de Heitor Villalobos.
19.– Na pintura?
– Mark Rothko.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Martin Lutero King.
21.– O seu nome favorito?
– Mamá.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A falta de limpeza.
23.– O que máis odia?
– A crueldade.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
– O desembarco de Normandía.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– A serenidade.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
– Sen dor e perto dos meus seres queridos.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– A preocupación.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os que eu comparto.
30.– Un lema na súa vida?
– Crudelius est quam mori semper mortem timere.”

Rosa Aneiros: “Unha road movie marcada polo optimismo. Conversa sobre Ámote Leo A“

Publicado o por

Entrevista de Ramón Nicolás a Rosa Aneiros en Qué Leer, desde o seu blogue Caderno da crítica:
“(…) – Ramón Nicolás (RN): Resistencia foi unha novela moi reeditada. Confiaba no feliz percorrido que gozou e goza este libro?
– Rosa Aneiros (RA): Era a primeira vez que escribía unha novela de adultos e bastante esforzo foi aprender a construíla como para imaxinar o eco que traería consigo. Se o chego a saber, talvez me tería condicionado máis a súa escritura pero foi algo espontáneo e por iso o resultado tan gratificante.
– RN: Intérnase agora, de novo, no ámbito da literatura xuvenil: un xénero no que se sente cómoda?
– RA: Os mozos son un público agradecido, xeneroso e entusiasta que vive cada historia coma se fose a última. Están nunha fase da vida en que todo resulta un descubrimento e esa alegría de vivir contáxiana ás lecturas polo que creo que as miñas obras son máis grandes cando eles as len. Unha tamén busca egoistamente a beleza das súas obras e, a través das súas lecturas, estas crecen e supéranse a si mesmas. Claro que ese é mérito seu como público e non meu como autora.
– RN: Ámote Leo A. é o primeiro volume dunha triloxía para novos lectores. Que significa o proxecto para vostede e por que esta estrutura?
– RA: Cada proxecto literario supón un reto para min. Neste caso, quixen construír unha triloxía na que teñen especial peso os diálogos, as viaxes, as redes sociais e as aventuras. Trátase dunha especie de road movie marcada polo optimismo e pola necesidade de loitar para conseguir os teus soños. A medida que a protagonista, Leo, devora quilómetros descubrimos como afronta as vicisitudes da viaxe máis fascinante da vida: ao interior de si mesma. E todo iso pasando por Istanbul, Venecia, Bos Aires, París, O Cairo, Ushuaia… (…)”

Cuestionario Proust: Antón Riveiro Coello

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Antón Riveiro Coello:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A teimosía.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A xenerosidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Comprensión.
4.– A súa principal eiva?
– A desconcentración.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Paz e liberdade.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Perder a calquera das miñas tres mulleres.
8.– Que lle gustaría ser?
– Un personaxe de ficción.
9.– En que país desexaría vivir?
– Na Galiza.
10.– A súa cor favorita?
– Vermello.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A margarida.
12.– O paxaro que prefire?
– A rula.
13.– A súa devoción na prosa?
– Eduardo Blanco Amor.
14.– E na poesía?
– Manuel Antonio.
15. Un libro?
– Arraianos.
16.– Un heroe de ficción?
– Ulises.
17.– Unha heroína?
– Madame Bovary.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Van Gogh.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Mercedes Núñez.
21.– O seu nome favorito?
– Mar.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– O ruído.
23.– O que máis odia?
– A violencia.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Hitler.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– O da invisibilidade.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Dentro dun soño, en silencio.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Optimismo.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– A ignorancia.
30.– Un lema na súa vida?
– No pouco está a graza e no moito a desgraza.”

Cuestionario Proust: Marga Romero

Publicado o por

Desde o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Marga Romero:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
– A independencia.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A honestidade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Amizade.
4.– A súa principal eiva?
– A teimosía.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– Liberdade, igualdade e fraternidade.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Ser dependente.
8.– Que lle gustaría ser?
– Escritora.
9.– En que país desexaría vivir?
– En Galiza e desde Galiza andar polo mundo.
10.– A súa cor favorita?
– Vermello.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A flor da laranxeira.
12.– O paxaro que prefire?
– O rousinol.
13.-A súa devoción na prosa?
– Neste momento, Christa Wolf.
14.– E na poesía?
– Hoxe, Xela Arias.
15.- Un libro?
– As décadas de T. L.
16.– Un heroe de ficción?
– Hermes.
17.– Unha heroína?
– Casandra.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Maruxa Mallo.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Leymah Gbowee.
21.– O seu nome favorito?
– Tamiru.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A mentira.
23.– O que máis odia?
– O machismo.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– Rouco Varela.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Conservar o sentido para poder ler e escribir até a morte.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Sen dor, consciente, diante dunha paisaxe fermosa e con serenidade.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– Nesta época o optimista.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– A ignorancia inocente.
30.– Un lema na súa vida?
-Independencia. Vive e deixa vivir!”

Xabier López: “Para os lectores, o mundo reinvéntase en cada libro aberto”

Publicado o por

Entrevista a Xabier López en Faro de Vigo, desde Xerais:
“(…) – Faro de Vigo (FdV): Vostede mesmo confesou que Cadeas é a súa novela máis arriscada e ambiciosa desde Doutor Deus. En que senso é arriscada e en que senso é ambiciosa?
– Xabier López (XL): Se emparello unha e outra novela é porque ambas as dúas obedecen a un “programa” estrutural singular, que as sitúa como textos, digamos, ao límite, tanto no fondo coma na forma. Nelas, ademais de contar ou intentar contar historias (a vocación dun narrador, á fin e ao cabo), maniféstase dalgunha maneira a problemática inherente á novelística toda: é en verdade a novela ese “espello no camiño” do que falaba Stendhal? (…)
– FdV: Coa obtención do Premio Xerais, copa vostede un bo feixe de premios conseguidos ata o de agora. Os premios son fundamentais para a boa saúde da literatura galega actual ou ben se podería prescindir dalgúns deles?
– XL: Ben, iso de “copar” non creo que sexa exactamente así. Certo que houbo temporadas da miña vida nas que houbo certa “acumulación” de premios, mais hai que pensar que xa levo máis de quince anos publicando. E nese tempo, como é de imaxinar, houbo de todo; novelas premiadas e outras que, a non levar premio ningún, obtiveron outro tipo de recompensas: lectores, traducións a outras linguas… Polo demais, creo que os premios literarios son estímulos tan bos coma calquera outros para a promoción dun escritor e, por extensión, do sistema literario onde se inscribe. Faltan, iso si, máis axudas a un sector, o editorial, obrigado a ver como os poderes públicos se esquecen de que as industrias culturais xeran tanta riqueza ou máis que outras que si merecen de vello a súa atención. Para cando, poño por caso, un plan “Pive” para o mundo do libro e a lectura?
– FdV: Cando vostede gañou o Xerais, declarou que Cadeas reflectía ese obxectivo seu de que a literatura “comezando pola forma, é ou debe ser sempre algo máis”. “Algo máis” que? É que acaso, salvo contar novas historias, queda algo por inventar en literatura?
– XL: Nada queda por inventar, certo. Pero os lectores sabemos que o mundo se reinventa con cada libro novo que abrimos. Sobre todo naqueles que nos teñen por suxeitos activos.”