Entrevista 
a Alberto Ramos en Praza:
“(…) – Praza (P): Tres libros e tres premios, dá máis alegrías a literatura que o xornalismo?
– Alberto Ramos (AR): Eu téñolle un pánico atroz aos editores, non porque me caian mal, pero non teño a valentía de ir cun manuscrito a dicirlle a un editor se mo publica. Por iso prefiro presnetarme aos premios dende o anonimato e se gañas, gañas, e senón nada. O xornalismo leva moito tempo de velorios, de despedimentos, de compañeiros e compañeiras que perden o traballo a un ritmo de vertixe. Alegrías, practicamente ningunha e non ten trazas de que iso vaia mellorar. Hai quen di que vivimos demasiado ben, non sei quen viviu tan ben do xornalismo, eu dende logo non e a maioría tampouco. Sempre hai algunha excepción, algún ex director, algún tertuliano… (…)
– P: En Todos os días imos atopar eses velorios, esas escasas alegrías do oficio e o xeito en que se xestionan?
– AR: No libro está reflectida a situación dos medios de comunicación, pero ese é un pano de fondo, a escusa. Para min o destacable é a ruptura dunha rutina. Sempre din que a rutina é alienante, pero a alienación real tamén é a ausencia dunha rutina. Esa destrución é o principal no libro e iso pode entendelo un xornalista, quen saíu escaldado do téxtil, os do metal, os do naval, os funcionarios que están perdendo dereitos… Ese medo é algo moi colectivo, entendémolo todos. (…)”.
Arquivo da categoría: Entrevistas
Manuel Veiga: “O meu dicionario humorístico é un complexo vitamínico e debería distribuirse en farmacias”
“O 
Diario Cultural da Radio Galega realizou unha entrevista a Manuel Veiga polo seu libro Do G ao Z. Dicionario indignado e humorístico, publicado en Xerais. Durante a entrevista, realizada por Anxo Quintela, o autor asegura que o dicionario busca o humor, a ironía e abarca moitos temas en extensión moi curta e a partir dunha selección e criterio moi persoal. Logo, Manuel Veiga asegura que xoga no libro con rexistros distintos e maneiras moi diferentes para «tratar de sorprender o lector en cada páxina e saírlle por onde non o espera». Manuel Veiga define o libro como un «complexo vitamínico», que che proporciona suxerencias e che dá ideas, e ironiza asegurando que debería distribuírse en farmacias. A entrevista, en mp3, pode escoitarse ou descargarse neste enlace.” Desde Xerais.
Agustín Fernández Paz: “Daríame raiba que me leran só porque o libro entra no exame”
Entrevista 
a Agustín Fernández Paz en El Progreso:
“(…) – El Progreso (EP): Acaba de ser nomeado Doutor Honoris Causa pola universidade de Vigo.
– Agustín Fernández Paz (AFP): Estou abrumado, todos os premios fanme moita ilusión, pero ser nomeado Doutor Honoris Causa pola universidade da cidade na que vivo é toda unha honra.
– EP: E ademais estrea libro, un compendio sobre a súa vida [O rastro que deixamos]…
– AFP: A orixe deste libro remóntase a hai tres anos. Por aquel entón diagnostícanme un cancro e eu prexubílome. Entón propoño ao editor publicar un conxunto de textos que teño acumulados a moreas no meu ordenador. Isabel Soto fixo a selección.
– EP: Que temas saíron?
– AFP: A obra está dividida en dúas partes: unha é de recordo da nenez e a outra sobre o oficio de escribir. En xeral hai unha liña común biográfica, tanto na parte da memoria como na da escrita. Eu sempre digo que as novelas se escriben con fíos da vida. (…)”.
Branca Novoneyra: “Nada que non me transforme con intensidade ten espazo hoxe nos meus poemas”
Entrevista 
de Montse Dopico a Branca Novoneyra en Dioivo:
“Hai un movemento cara á luz nos dous poemarios de Branca Novoneyra, Dentro do labirinto e Cristal escuro. Unha procura da saída, unha viaxe a través dos simbolos. Pero é no segundo onde todo se concentra. En poemas de poucos versos. Algúns como haikus. Nos que só queda o esencial.
– Dioivo: No caso de Dentro do labirinto, había unha peza de danza creada a partir do poemario. Con Cristal escuro tamén é así?
– Branca Novoneyra: Si. Presenteino na Galería SCQ con Linde, unha instalación sonora que materializa a poesía fóra do papel. Para a produción da peza contei con Mónica de Nut no espazo sonoro e con Jesús Andrés Tejada nos visuais. Linde é un espazo simbólico onde a palabra procura unha última fronteira. (…)”.
Parlamento das Letras: María Lado
Entrevista 
de Armando Requeixo a María Lado no seu blogue, Criticalia:
“(…) – Armando Requeixo (AR): ¿Que cres que lle falta aínda ás nosas letras e que lle sobra definitivamente?
– María Lado (ML): Creo que ten algúns editores de verdade comprometidos coa poesía, pero que lle faltan editores que sexan quen de facer a poesía algo rendible tamén para eles (algo que só se consegue estando nos recitais, porque aí é onde se venden os libros dos poetas). En xeral, creo que lle faltan editores (e tamén distribuidores e, se me apuras, ata libreiros) que centren os seus esforzos só na poesía e, polo tanto, que poidan atender ben as coleccións de lírica. Sobrar non sei se lle sobra algo. É moi arriscado nestes tempos andar comentando por aí que ao sistema literario galego lle sobra algo… (…)
– AR: ¿Cal é a túa valoración do noso presente literario?
– ML: Eu fago unha valoración positiva do noso presente literario porque a peor sempre se pode ir, iso seguro. Admito que perdemos moitas cousas que agardo que se poidan recuperar. Perdemos moitos premios que xa non dan sobrevivido ante o interese manifesto das administracións por afundir a nosa cultura, perdemos capacidade para editar e espazo nos medios de comunicación maioritarios, pero tamén seguimos tendo moita creación e creatividade, moita actividade cultural e literaria (ás veces é actividade creada dende pequenas organizacións e mesmo proxectos persoais dos autores, case de resistencia, pero que son esforzos realmente valiosos porque teñen resposta do público e non teñen nada que envexar aos que se fan nos ámbitos doutros sistemas literarios). Non é certo que ao público non lle interese a poesía ou o teatro ou a pintura, só hai que darlle a posibilidade de que os atopen e, unha vez que os atopan, de que os encontren atractivos. (…)”
Pemón Bouzas: “El mito de los Reyes Magos transmite valores a niños de cualquier religión”
Entrevista 
a Pemón Bouzas en Faro de Vigo:
“(…) Faro de Vigo (FV): A estrela de Oriente es su primera incursión en la literatura infantil. ¿Por qué ahora?
– Pemón Bouzas (PB): Este libro es una idea que tenía desde hace años para ayudar a los niños a no tener un trauma en ese momento en que comienzan a ver a los Reyes Magos de una manera distinta. La primera pregunta que se hacen los niños en ese momento es quiénes son los Reyes Magos. Pues en este libro he querido contar la historia de esos tres personajes mágicos: uno europeo, otro oriental y otro africano.
– FV: Tres razas y tres culturas distintas.
– PB: Sí, son tres culturas distintas que comparten un mismo objetivo: la búsqueda de una utopía. Y lo hacen sin mirar el color de la piel. Es una forma de transmitir valores como la solidaridad, el respeto o el compromiso, más allá de la religión, porque considero que este es un libro para niños de cualquier creencia. (…)”.
Agustín Fernández Paz: “Tiven a sorte de nacer nunha familia na que o meu pai era un apaixonado da lectura”
Desde 
Xerais:
“O pasado domingo 18, A Revista do Diario de Pontevedra publicou unha longa entrevista de Sara Vila con Agustín Fernández Paz. O seu último libro, O rastro que deixamos; o seu nomeamento como Doutor Honoris Causa da Universidade de Vigo; a literatura; o ensino e a lingua son algúns dos temas que se tratan na entrevista. (…)
– Diario de Pontevedra (DP): Acaba de ser nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade de Vigo. Parabéns.
– Agustín Fernández Paz (AFP): Grazas. A verdade é que estou abrumado, todos os premios me fan moita ilusión, pero ser nomeado Doutor Honoris Causa pola universidade da cidade na que vivo é toda una honra. Teño que agradecerllo ao Departamento de Lingua Galega, que me propuxo. Hai tempo que sabía que estaba proposto por eles pero non pensei que me foran nomear finalmente. É unha desas cousas que dan moita satisfacción.
– DP: E ademais estrea libro, unha especie de compendio sobre a súa vida…
– AFP: A orixe deste libro remóntase a hai tres anos. Por aquel entón diagnostícanme un cancro e eu prexubílome. Entón plantéxolle ao editor a idea de publicar un conxunto de textos que teño acumulados a moreas no meu ordenador. Como non me sinto con forzas, pásolles todos os documentos do meu disco duro para que eles os vexan e me digan que lles parece. Aí entra en escena Isabel Soto, que é quen me traduce habitualmente ao castelán. Dende Xerais imprimen todo e pásanllo a ela para que o valore. Case morre do susto coa cantidade de papeis que lle chegaron! (…)
Descargar aquí a entrevista completa en pdf.”
Entrevista a Agustín Fernández Paz no programa Zig zag
O programa da TVG Zig-zag diario, que presenta a xornalista María Solar, entrevistou ao escritor Agustín Fernández Paz, que resultou gañador o sábado no Premio da Crítica Galicia na categoría de Creación Literaria polo seu libro Fantasmas de luz, publicado en Xerais. Desde a web da editora.
Agustín Fernández Paz: “Cando un autor escribe, polo seu cuarto pasa o meridiano cero”
Entrevista 
a Agustín Fernández Paz en La Voz de Galicia:
“(…) – La Voz de Galicia (LVG): Tanto vostede [O rastro que deixamos] como Manuel Rivas [As voces baixas] tecen as súas últimas obras arredor da memoria persoal.
– Agustín Fernández Paz (AFP): Si, aínda que son libros distintos, xa que o del ten vontade de novela. Creo que inflúe a idade, aínda que Rivas é máis novo, pero chega un momento da vida no que, sen deixar de mirar para adiante, volves atrás. Inflúe ademais que o tempo se acelerou moitísimo: na infancia dun amigo meu tiñan luz de carburo e agora o fillo é enxeñeiro informático. E inflúe tamén, e a Rivas pásalle igual, que escribimos cos fíos da vida. A nosa vida sempre está por debaixo do que escribimos, só que nestes libros queda ao descuberto. (…)
– LVG: Ademais da infancia, no libro sublíñase a importancia da lingua e a centralidade do escritor no mundo que crea.
– AFP: Creo niso firmemente. Na creación existe unha liberdade absoluta que fai que cando un autor está a escribir polo seu cuarto pasa o meridiano cero, dá igual onde se atope. Logo están as dificultades sociolóxicas para que iso teña difusión, como as que ten a cultura galega.
– LVG: No seu caso, ademais de moitos lectores e recoñecementos, como este Premio da Crítica, tamén están as traducións.
– AFP: Home, non me queixo, aínda que moitas veces esas cousas son froito do azar. Pero temos un problema fundamental, que é que a vontade de proxección internacional da cultura galega non existe. En cambio, nos últimos dous anos lin sete novelas de autores islandeses, un país de 300.000 habitantes (…)”.
Ledicia Costas: “O baleiro que hai en Internet é máis grande que a soidade”
Entrevista 
a Ledicia Costas en La Voz de Galicia, desde Xerais:
“(…) – La Voz de Galicia (LVG): ¿De que vai a novela [O corazón de Xúpiter]?
– Ledicia Costas (LC): Sobre o acoso escolar e os perigos procedentes das redes sociais e Internet na adolescencia. (…)
– LVG: Tráxica coincidencia cos varios suicidios de adolescentes ques e tefien producido por esa causa nos últimos meses.
– LC: Xusto, escribín a novela pensando que calquera dia ía acontecer unha desgraza derivada destes dous temas, ben as redes sociais ou o acoso escolar. Empeceina en setembro e dúas semanas despois suicidouse unha adolescente canadiense vítima dos dous acosos. Nos dous últimos meses van xa tres suicidios por esta causa.
– LVG: Pola temática, ¿está escrita para un público concreto?
– LC: Eu non escribo pensando nun público especial. É literatura e polo tanto é algo universal. Claro que isto pode ser un aviso para os adolescentes, claro que si, para que estean atentos ao mundo que os rodea. Pero é unha novela que pode ler calquera.
– LVG: Neste ocasión deixa a poesía pola prosa.
– LC: Eu empecei escribindo novelas. Teño outra publicada en Xerais, que se titula Unha estrela no vento (1999), e que tiña escrito aos 15 anos. De algún xeito teño que ver porque coinciden elementos do univeso, comoa estrela e Xúpiter (ri). Non, eu escribo poesia e prosa. (…)”.
