O
xoves 29 de maio continúa a Feira do Libro de Vigo (na Praza de Compostela), con horarios de 12:00 a 14:00 h. e de 17:30 a 22:00 h., cos seguintes actos literarios destacados para eses días:
– 19:00 h. Sinatura de libros de Ledicia Costas na caseta da Libraría Andel.
– 20:00 h. Inma López Silva presenta o seu libro Maternosofia, publicado por Galaxia. Xunto coa autora, participará no acto María Xosé Queizán e Carlos Lema.
O
mércores 12 de marzo, ás 20:00 horas, na Libraría Biblos de Betanzos (Rúa Santiago, 4), preséntase O solpor da cupletista, de María Xosé Queizán, publicado en Xerais. No acto, xunto á autora, participa Manuel Bragado.
Entrevista
de Marga do Val a María Xosé Queizán en Sermos Galiza:
“(…) – Sermos Galiza (SG): Facemos ou non unha diferencia entre Carolina Otero e a Belle Otéro?
– María Xosé Queizán (MXQ): En principio non acredito en bicefalias, se é iso o que queres dicir. Era unha única persoa, un só carácter, de ferro como a Tour Eiffel.
– SG: O solpor da cupletista foi publicado por primeira vez pola Editorial Nigra (1995), nunha colección de relatos breves, despois entrou na casa de Xerais nunha edición non venal en 1998, un agasallo, agora a mesma editorial ábrelle a porta e volve saír á rúa, está vez acompañado dun texto, “Carolina Otero: a liberdade arrogante”. Que é o que nos fará volver sobre a Otero?
– MXQ: No meu caso hai dous motivos: o de dar a coñecer ao público un texto que valoro. O precioso regalo de Xerais, unha edición con debuxos de Natalia Pérez García, só chegou a una minoría, ás amizades da editorial e miñas.
Outra razón é o estudo dunha personaxe moi interesante, un paradigma de muller libre, arrogante e nada común. De ser una creación novelesca, parecería demasiado fantástica para ser real e a súa vida rocambolesca. Nós, escritoras galegas, comprobamos a súa existencia, sabemos que saíu pobre aos 11 anos dunha aldea de Galicia, non tiña nada que perder, valeuse por si, e chegou a ser a muller máis famosa, glamurosa e rica dun momento histórico, a Belle Époque. Resulta evidente que merece a pena seguirlle os pasos e cismar nunha ser quimérica que comprendemos. (…)
– SG: Lese neste pequeno ensaio: “Carolina Otero, como persoa, tampouco é santa da miña devoción”. Por que?
– MXQ: É unha grande impostora, unha das peores condicións dunha persoa, cando menos a que máis me alporiza e anoxa. Sacáballe cartos e xoias aos millonarios e grandes mandatarios, coa venda do corpo. Non me dan pena os estafados, pero tampouco considero decente o seu negocio. Que se saiba, nunca deu cartos para unha causa xusta, nin demostrou compaixón por ninguén. Non era unha boa persoa, creo.
– SG: Así e todo lemos: “O abuso do poder, a transgresión dos dereitos da persoa, iso que as feministas conseguimos que significase a violación: un delito contra a liberdade, xa o declara Carolina”.
– MXQ: Si. Foi clarividente. Separa a violación do aspecto biolóxico, da virxindade, do himen que é onde a sociedade patriarcal sitúa a honradez feminina. Ela quere ser persoa, unha ser libre que toma decisións propias, non se somete ao poder dun bruto que abusa dela. Defende a autonomía persoal e se identifica máis cos homes que coas mulleres. Non se problematiza coa síndrome Wolstonecraft. (…)”
O
venres 13 de decembro, ás 20:00 horas, na Libraría Andel (Avenida das Camelias, 102) de Vigo, preséntase O solpor da cupletista, de María Xosé Queizán, publicado en Xerais. No acto, xunto á autora, participan Mónica Bar e Manuel Bragado.
Desde
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica:
“Dou comezo hoxe, e para min é moi gratificante facelo cunha escritora que admiro como é María Xosé Queizán, a unha serie de apuntamentos que acollerán as respostas de escritoras e escritores de noso ao arquicoñecido, minimamente retocado, cuestionario Proust. Sen dúbida, un método un pouco inquisitorial e bastante vintage pero, talvez, operativo para ir coñecendo un pouco máis a personalidade das persoas que teñen a ben colaborar e construír tamén esta bitácora compartindo as súas respostas. Grazas!
1.– Principal trazo do seu carácter?
– A insubmisión.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
– A integridade.
3.– Que agarda das súas amizades?
– Cariño.
4.– A súa principal eiva?
– A obstinación.
5.– A súa ocupación favorita?
– Escribir.
6.– O seu ideal de felicidade?
– A igualdade entre as persoas.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
– Deixar de pensar.
8.– Que lle gustaría ser?
– O que son.
9.– En que país desexaría vivir?
– No que vivo.
10.– A súa cor favorita?
– Ocres, siena, as follas mortas.
11.– A flor que máis lle gusta?
– A da magnolia nigra.
12.– O paxaro que prefire?
– O cóndor.
13.– A súa devoción na prosa?
– Marguerite Yourcenar.
14.– E na poesía?
– Eugénio de Andrade.
15.- Un libro?
– La Segunda Creación de Ian Wilmut, Keith Campbell e Colin Tudge.
16.– Un heroe de ficción?
– Frankenstein.
17.– Unha heroína?
– Antígona.
18.– A súa música favorita?
– O jazz.
19.– Na pintura?
– Patinir.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
– Rosa Luxemburgo.
21.– O seu nome favorito?
– Zoila.
22.– Que hábito alleo non soporta?
– A impostura.
23.– O que máis odia?
– O patriarcado.
24.– A figura histórica que máis despreza?
– José María Aznar.
25.– Un feito militar que admire?
– Ningún.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
– Traballar con lucidez moitos anos.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
– Con sentido e sen dor.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
– O optimismo.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
– Os físicos.
30.– Un lema na súa vida?
– Autonomía.”
O
luns 16 de setembro, ás 19:00 horas, na Casa Museo Emilia Pardo Bazán (Rúa Tabernas, 11), na Coruña, celébrase o aniversario do nacemento da autora cunha conferencia a cargo de María Xosé Queizán, baixo o título de Magnífica, absoluta, soberana, un dos versos dedicados por Rosalía de Castro a Emilia Pardo Bazán.
