Arquivo da categoría: Entrevistas

Cuestionario Proust: Begoña Paz

Publicado o por

Desde Begoña Pazo blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica, este Cuestionario Proust a Begoña Paz:

“1.– Principal trazo do seu carácter?
-A empatía. Faime consciente do moito que lles fallo aos outros.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
-O respecto cara ao que es.
3.– Que agarda das súas amizades?
-Son eles os que agardan. Sempre chego tarde.
4.– A súa principal eiva?
-A dispersión. A procrastinación. A timidez. O medo ao medo.
5.– A súa ocupación favorita?
-Matinar ollando pra o teito.
6.– O seu ideal de felicidade?
-Mirar pra o teito en boa e silenciosa compaña.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
-Ter tempo abondo de mirar pra o teito.
8.– Que lle gustaría ser?
-Traficante de libros (bos).
9.– En que país desexaría vivir?
-No que teño sobre os ombreiros. Fuxo del con abonda frecuencia.
10.– A súa cor favorita?
-O azul. O verde. O negro.
11.– A flor que máis lle gusta?
-Non me gustan as flores.
12.– O paxaro que prefire?
-Non me gustan os paxaros.
(Adoro as pedras feas. E amo a unha gata. Sospeito que podería amar a calquera mamífer@ de ollada magoada)
13.– A súa devoción na prosa?
-A claridade.
14.– E na poesía?
-As cicatrices.
15.- Un libro?
-Non, grazas.
16.– Un heroe de ficción?
-Cándido. Jane Eyre. Sorel. Tracy -Hepburn- Lord. Mafalda. Banksy.
17.– Unha heroína?
-Unha relixión?
18.– A súa música favorita?
-A que me fai chorar. A que me fai sorrir.
19.– Na pintura?
-A pel de Freud.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
-Os que amo. Aínda aí.
21.– O seu nome favorito?
-Homesen.
22.– Que hábito alleo non soporta?
-O cepillo de dentes sen usar.
23.– O que máis odia?
-Odiar.
24.– A figura histórica que máis despreza?
-Abonda con esquecela.
25.– Un feito militar que admire?
-Asalto ao Forte Comansi.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
-O control sobre o meu fóbico sistema (anti)simpático.
27.– De que maneira lle gustaría morrer?
-Obviemos o teito: De felicidade, de riso, de amor, de pracer. Até a última raia da batería.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
-Culpable.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
-Os que só mancan aos que os padecen.
30.– Un lema na súa vida?
-Nin-de-co-ña.”

Calros Solla: “Cerdedo é un concello maldito”

Publicado o por

Entrevistacalros-solla-aelg-2009 a Calros Solla no Diario de Pontevedra:
“(…) Polo de pronto, Cerdedo in the Voyager é unha colección única en Galicia. “E, en boa medida, iso débeselle ao editor”. Morgante, un selo de Rinoceronte, publicou 13 dos 16 libros. Os tres restantes saíron dans mans de Edicións Cardeñoso, Serpe Bichoca e o Museo Liste. “Eu non contei cun editor, contei cun mecenas. Moisés Barcia é máis que un amigo, un irmán. Fomos compañeiros de facultade e de batallas. Metido a editor de éxito, entendeu que o seu selo podía acoller esta colección. A amizade entre nós ten moito que ver, pero tamén é verdade que é un produto curioso: 16 títulos sobre un concello pequeno, sumido nunha decadencia brutal, que foi historicamente moi relevante, aínda que agora desapareza”.
Solla conta que, cando se puxo a escribir sobre Cerdedo, sospeitou dalgunha maneira o que podía pasar no concello. “No verán do ano 1977 un comité de científicos da Nasa, capitaneados por Carl Sagan, decidíu gravar, nun disco de ouro, imaxes e sons da Terra. Colocouno nunha sonda espacial, a Voyager 1, e lanzouno ao espazo. Hoxe é o obxecto deseñado por humanos que está máis afastado da Terra. A idea era lanzar unha mensaxe nunha botella, non só para dicir estamos aquí, existimos, senón para protexer unha especie de legado ante unha catástrofe nuclear. Se iso acontecese, a única testemuña da existencia da humanidade sería ese disco do Voyager”, lembra o autor sobre a orixe do título escollido para a colección. “Cando Cerdedo desapareza, o único que quedará del serán estes libros. Só que no noso caso non desapareceremos por mor dunha catástrofe nuclear senón dunha inmolación caciquil. O único que quedará do noso ADN etnográfico, cultural e antropolóxico será isto e pouco máis”. (…)”

Ledicia Costas: “Escribir en galego implica moitas renuncias, tamén unha conciencia”

Publicado o por

EntrevistaLedicia Costas a Ledicia Costas en Faro de Vigo:
“(…) – Faro de Vigo (FV): As mulleres teñen moito peso nesta historia [Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta].
– Ledicia Costas (LC): Nos últimos anos as mulleres, e falo en concreto da literatura infantil e xuvenil, son protagonistas e creo que iso é algo positivo porque en décadas anteriores non era así. A min interesábame relatar a historia dunhas mulleres cunhas características moi singulares. A pesar de que elas viven dentro de esa ficción literaria nun momento histórico onde todas as grandes fortunas estaban manexadas por homes, como Sanjurjo Badía ou o propio Verne, elas teñen a forza, a fouteza e a coraxe necesaria para conseguir aquilo que elas se propoñen. Esa era a miña idea central, que a súa valentía fose suficiente. (…)
– FV: É unha grande defensora do galego, pero este libro se publica tamén en castelán…
– LC: Si, e en breves tamén en catalán. Malia que temos moi poucos apoios e é complexo o tema das traducións, escribir en lingua galega implica moitas renuncias, tamén implica unha conciencia e un posicionamento claro con respecto á lingua e creo que aquí hai que escribir dende o galego.
– FV: Ambientar a obra en Vigo foi gratificante?
– LC: Ese é outro dos fíos dos que tirei. Vigo para min é unha cidade moi literaria e como escritora ter a posibilidade de ambientar unha novela na cidade na que vivo é fantástico. Declárome fan e unha namorada da cidade na que vivo e dalgún xeito quixen facerlle unha grande homenaxe a miña cidade e que mellor maneira que escribir unha novela. (…)”