Entrevista
de Montse Dopico a Silvia Penas en Praza:
“Mulleres que decidiron ser ladras. Coller o que lles foi negado. Que delinquen non levadas por impulsos ou emocións, senón porque resolveron facelo. Que se vingan, porque a vinganza simbólica, e elegante, pode axudar á reparación tras ter sufrido agresións. Que atacan porque sempre están a defenderse. Que non se resignan a agardar a que pase a violencia. Así son as protagonistas de Diario de ladras, bailarinas, asasinas e flores, o libro co que Silvia Penas gañou o premio Avelina Valladares de poesía do 2015. A autora levara xa o Lueiro Rey no 2013 con As uñas crecen e o Victoriano Taibo, compartido con Elvira Riveiro, con Biografía da multitude. A súa poesía, -que tamén fai, mais recitada, cantada ou berrada, co grupo Cinta Adhesiva-, é ferida e forza. Potencia e dor. Procura da beleza onde non se a espera. Ou, como ela mesma dixo, confianza en que, en lugar de que volva arder, alume.
– Praza (P): Diario de ladras, asasinas e flores ten estrutura de diario, como xa o di o título. Por que optaches por esa estrutura e pola idea do diario?
– Silvia Penas (SP): A estrutura segue o pasar dos días coma nun xornal ou un diario íntimo, efectivamente. No momento de estar escribindo algúns dos textos coñecín, grazas á miña amiga Iria Presa, o Diario de los asesinos (órgano oficial de acuchilladores y ladrones), que é unha edición facsímile dun xornal publicado en Lyon en 1884, onde se recollen crónicas, obras de teatro, consellos para delinquir, maneiras de perpetrar un roubo…, todo ten que ver co ámbito da delincuencia. Non se sabe moito da orixe, suponse que detrás está a pluma de diferentes escritores. Fascinoume este xornal provocador e como tiña un título tan masculino e un contido tan asumidamente masculino, quixen, á miña maneira, é dicir, coa poesía, crear un espazo simbólico onde as mulleres puidésemos delinquir ás nosas anchas. Ademais cadrou que os textos que xa comezara a escribir tiñan moito que ver coa violencia. (…)
– P: Hai, en todo o que fas, tamén, un sentido como de buscar a beleza a través do que pode parecer contrario a ela. O sórdido, por exemplo. No fondo é un pouco romántico… Mais ten que ver con toda a historia (na arte, na música) da procura da beleza na fealdade, no que dá medo… En que sentido?
– SP: Si, efectivamente está moi visto iso de buscar a beleza nas cousas desagradables. A intención tampouco é descubrir a pólvora agora, porén o obxectivo avanza sobre o cuestionamento da propia idea de beleza. É isto tan desagradable?. Ou hai certo gozo?. O que é belo, porque o é?”
Arquivos do autor: asociacionescritoras-es
A Coruña: lectura, presentación e coloquio sobre de O último día de Terranova, de Manuel Rivas
O
martes 22 de decembro, ás 19:00 horas, en Berbiriana, Libros e grolos (Rúa Santiago, 7), na Coruña, terá lugar a lectura, presentación e coloquio de O último día de Terranova, de Manuel Rivas, publicado en Xerais, coa presenza do autor.
Taboleiro do libro galego XXXIX (balance anual 2015), por Ramón Nicolás
Desde
o blogue de Ramón Nicolás, Caderno da crítica:
“Nuns días o Caderno da crítica deixará de actualizar os seus contidos durante o período do Nadal polo que se ofrece hoxe un balance dos datos que un conxunto de librarías colaboradoras habituais foron ofrecendo ao longo dos once primeiros meses deste 2015. Escolléronse para esta entrega os títulos que gozaron de máis concorrencias nos cinco primeiros postos de cada sección. O Taboleiro retornará a primeiros de febreiro do ano vindeiro. Grazas polo seguimento.
NARRATIVA
1º-. Contos do mar de Irlanda, de Xurxo Souto, Xerais.
2º-. Cabalos e lobos, de Fran P. Lorenzo, Xerais.
3º-. A praia dos afogados, de Domingo Villar, Galaxia.
4º-. Dende o conflito, de María Reimóndez, Xerais.
5º-. Un animal chamado néboa, de Ledicia Costas, Xerais.
POESÍA
1º–. Celebración, de Gonzalo Hermo, Apiario.
2º-. Atravesar o fantasma, de Carlos Callón, Xerais.
3º-. oso, mamá, si?, de María Lado, Xerais.
4º-. Transfusión oceánica, de Xosé Iglesias, A. C. Caldeirón.
5º-. Bazar de traidores, de Elías Portela, Centro PEN Galicia.
ENSAIO-TEATRO
1º-. O Piloto. O último guerrilleiro, de Afonso Eiré, Hércules de Edicións.
2º-. O Miño. Un caudal de historia, de Anselmo López Carreira, Xerais.
3º-. Galicia encantada, de Antonio Reigosa, Xerais.
4º-. Un cesto de mazás, de Montse Fajardo, autoedición.
5º-. Medo político e control social na retaguarda franquista, de Lucio Martínez Pereda, Xerais.
XUVENIL
1º-. Tes ata as 10, de Francisco Castro, Galaxia.
2º-. Dragal IV, de Elena Gallego, Xerais.
3º-. Coma unha áncora, de Iria Collazo, Galaxia.
4º-. Os megatoxos e o dragón de xade, de Anxo Fariña, Xerais.
5º-. O mundo secreto de Basilius Hoffman. A batalla por Avalon, de Fernando M. Cimadevila, Urco.
INFANTIL
1º-. Escarlatina, a cociñeira defunta, Ledicia Costas – Víctor Ribas, Xerais.
2º-. O valente coello que quixo soñar, de Miguel Ángel Alonso Diz – Luz Beloso, Nova Galicia Edicións.
3º-. O meu pesadelo favorito, de María Solar, Galaxia.
4º-. Os libros da merenda, de VV. AA., Urco Editora.
5º-. O soño de Esther, de Miguel Ángel Alonso Diz e Luz Beloso, Nova Galicia Edicións.
LIBROS CD-DVD
1º-. Non hai berce coma o colo, de Paulo Nogueira e Magoia Bodega (ilustracións de Mariona Cabassa).
2º-. Gatuxo, de Magín Blanco, Fol Música.
3º-. Alegría!, Sérgio Tannus – Luís Barbolla (ilustracións), Galaxia.
4º-. Xiqui Xoque, fiú fiú!, de Uxía, Galaxia.
5º-. Brinca vai!, de Paco Nogueiras e David Pintor, Kalandraka.
BANDA DESEÑADA
1º-. O bichero IV, de Luís Davila, edición do autor.
2º-. O papiro do César, de René Goscinny, Albert Uderzo, Jean-Yves Ferri e Didier Conrad, (trad. de Xavier Senín e Isabel Soto), Xerais.
3º-. Marcopola 3, de Jacobo Fernández Serrano, Xerais.
4º-. O bichero V, de Luís Davila, edición do autor.
Cedeira: presentación de O Galo de Portugal camiño de Compostela e Espantallo, de Carlos Labraña
A Coruña: presentación de O Deserto, de María do Cebreiro
Manuel Rivas presenta A boca da terra
Desde
o Zig-zag da Televisión de Galicia:
“Un libro de poemas no que o escritor afonda na Galicia costumista e recupera palabras case en desuso. A entrevista completa pode verse aquí.”
Marcos Abalde gaña o V premio de teatro Varela Buxán
Desde
Cultura Galega:
“Oito epitafios por Troia é o título da obra coa que o vigués Marcos Abalde se facía esta fin de semana coa quinta edición do premio de teatro Varela Buxán. O xurado, que estaba conformado por Santiago Cortegoso, Ana María Carreira e Xosé Lueiro, con Henrique Vázquez como secretario, destacou a “sólida reflexión sobre a sociedade contemporánea, articulada a través da actualización de personaxes e situacións da tradición clásica, nomeadamente As Crónicas Troianas“. Asimesmo, valorou o potencial para a representación dun texto no que o autor constrúe “un universo opresivo e apocalíptico, a partir de diálogos precisos e dinámicos postos en boca de personaxes que viven nunha situación límite marcada pola traxedia”. O galardón, dotado con 1.200 euros en metálico, súmase a un palmarés no que Abalde acumula xa cinco premios de teatro ademais do Fiz Vergara Vilariño de Poesía. En total presentáronse ao certame que convoca o Concello da Estrada un total de sete textos orixinais.”
Calendario do Libro e da Lectura 2016
A Coruña: VI Día Lugrís, o sábado 19 de decembro
Fondo pesar na cultura polo home “que vía o mundo desde a pedra de afiar”
Desde
Sermos Galiza:
“A cultura galega volve mobilizarse para despedir a un dos seus: Xosé Fernández Ferreiro, escritor e xornalista e membro do grupo Brais Pinto. A capela ardente está instalada no tanatorio Albia, en Agrela (A Coruña), onde a sexta feira 18 de decembro, ás 15:15 horas, se lle renderá unha homenaxe.
O escritor Francisco X. Fernández Naval, a persoa que máis estivo con el nos últimos tempos, dedícalle un sentido post no seu blog: “Hai unhas semanas, xa enfermo, dicíame que non fora quen de escribir un corpus unitario sobre o territorio que amaba: Espartedo, as serras altas de Luintra, a patria da infancia, lugares onde suceden as súas historias. Respondille que, se cadra, a súa obra non naceu con (…)”
Cesáreo Sánchez, presidente da AELG, destaca o Ferreiro “amigo e persoa entrañable, como compañeiro e como irmán maior, xeracionalmente falando”. Da súa actividade como escritor, subliña que “abriu camiños literarios, tentando tamén unha normalidade na literatura galega, facendo unha literatura máis popular que xa se estaba a facer noutras partes”.
“Quixo facer unha inmersión na normalidade literaria coa súa obra”, explica o poeta. “El dicíame que o feito de ser xornalista podía non ser precisamente un aliado, e que iso influía nos temas que trataba”.
“Para min é un referente afectivo e profesional, para min foi un gran trompazo”, di Álvarez Pousa, que compartiu profesión con el en La Voz de Galicia. “Fíxenlle unha entrevista hai pouco e amosábase preocupado porque o pouco que tiña non sabía a quen llo ía deixar, pois quería facelo a alguén que o precisase”.
Del Pousa destaca que “sempre estaba alegre, aínda que era moi socarrón, tiña un sentido do humor moi de Ourense, cunha visión do mundo desde a roda de afiar, vía o mundo a través dela e esa era seguramente a principal metáfora que explicaba a súa maneira de ver o mundo”. Tamén foi un home “moi desafiante, no sentido da necesidade de sentirse libre e dono de si”.”



