Pontevedra: Culturgal 2022, do 24 ao 27 de novembro

Alberte Ansede será o novo presidente da Fundación Manuel María

Desde a Fundación Manuel María:
“O padroado da Fundación Manuel María de Estudos Galegos elixiu por unanimidade a Alberte Ansede como o seu novo presidente, ocupando así a vacante no cargo provocada polo recente falecemento de Saleta Goi, compañeira de Manuel María. A propia Saleta tivera a iniciativa de constituír a Fundación unha vez falecido Manuel María no ano 2004, co fin de reunir todo o seu legado e difundir a súa obra literaria. A Fundación foi constituída e declarada de Interese Galego no ano 2007, adquirindo inmediatamente a casa natal do escritor en Outeiro de Rei para, despois de remodelala, abrila ao público como Casa-Museo do escritor en setembro de 2013. Desde ese momento deposítase alí e móstrase ás persoas que a visistan todo o legado do escritor, a súa biblioteca, numerosos manuscritos, a rica documentación tanto en soporte de papel como de fotografías, audios, e vídeos ou a colección artística do propio poeta e o seu mobiliario e obxectos persoais.
Alberte Ansede traballou conxuntamente con Saleta na consecución deste obxectivo, e viña desempeñando o cargo de secretario da Fundación desde a súa posta en marcha. O novo presidente é profesor de Filosofía e mantivo desde a súa mocidade unha intensa relación con Manuel María e Saleta, relación que se converteu en íntima amizade unha vez que o matrimonio se trasladou a vivir á cidade da Coruña onde tamén residía o propio Alberte Ansede. Foi precisamente no Teatro Rosalía desta cidade onde o escritor chairego recibiu a súa grande homenaxe en vida, precisamente da man da entidade que presidía Alberte Ansede naquel momento, a Asociación Socio-Pedagóxica Galega.
O cargo de secretario vacante pasa a ser ocupado por Antón Laxe, que vén exercendo o traballo de encargado da Casa-Museo Manuel María.
Alberte Ansede manifestou que “o activo máis importante da nosa Fundación é o colectivo de persoas implicadas no seu traballo pois é o que fai posíbel sacar adiante proxectos e iniciativas que van moito máis aló do noso orzamento”. Nese sentido, afirmou, “a miña pretensión non é tanto suplir a Saleta -algo completamente imposíbel- senón contribuír como Presidente a fortalecer a dinámica deste colectivo, única garantía de que a obra de Manuel María siga presente na sociedade galega”. Salientou, ademais, que “o traballo e actitude de Saleta desde o falecemento de Manuel María foi admirábel desde o punto de vista humano e impagábel desde o punto de vista social. Iso foi decisivo para que hoxe a Casa-Museo Manuel María sexa a matriz dun importante proxecto cultural centrado no escritor, mais que vai máis aló del”. Como é sabido, alí celébranse, semanalmente, actividades culturais de música, teatro, cine, maxia; clubs de lectura xuvenil e de persoas adultas ou roteiros de natureza e literatura. A Casa-Museo vén publicando a obra inédita ou esgotada do escritor así como materiais para o ensino e para apoiar as visitas escolares (xogos, lecturas…); convoca concursos escolares de recitado poético e videopoemas así como importantes certames de teatro e de composicións musicais realizados sobre a obra do escritor; celebra o Convívio da Cultura Galega na carballeira emblemática de Santa Isabel en Outeiro de Rei… Todas estas son iniciativas que os novos directivos pretenden consolidar.”

O Consello da Cultura Galega e a Asociación Irimia poñen na rede os fondos da revista de pensamento cristián Irimia

Desde o Consello da Cultura Galega:
“A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, e a presidenta da Asociación Irimia, Lucía Santiago, asinaron o xoves 8 de setembro o acordo para a dixitalización e posta na rede do arquivo completo de Irimia. Seminario de Crentes Galegos desde o seu nacemento no ano 1981. A sinatura produciuse na sede do CCG na véspera da XLIV Romaxe de Crentes Galegos, que tivo lugar o sábado 10 en Culleredo.
O acordo permite a consulta dos 1.039 números que conforman Irimia. Seminario de crentes galegos, publicación de pensamento cristián xurdida en 1981. A presidenta do CCG, Rosario Álvarez, explicou que “Irimia documenta a existencia dun movemento de gran transcendencia nunha sociedade galega aberta ao cambio á modernización, tamén de pensamento, ao tempo que recupera a liberdade de desfruta do exercicio de dereitos democráticos que lle foran roubados”.
A dixitalización da publicación encaixa na liña de traballo da institución de visibilización de fondos hemerográficos dixitais que se suma a proxectos xa consolidados como A saia, o Repertorio de prensa da Emigración ou máis recentemente, a dixitalización da revista Teima. Ademais, forma parte dunha liña de acción do CCG neste 2022 de revisar o período que vai desde a fin do franquismo ata a aprobación do Estatuto de Autonomía, caracterizado por ser un fervedoiro de ideas e iniciativas culturais.
O semanario Irimia publícase ininterrompidamente desde 1981, primeiro en formato de cuartilla e con periodicidade semanal (1981-1984), despois pasou a ser quincenal (1985-2018) ata chegar á periodicidade actual mensual. Medrou tamén desde as oito paxinas iniciais ata as vinte do último número. Na historia desta publicación hai unha longa nómina de autores e autoras así como escritores e escritoras recoñecidas.
No web desta entidade definen a súa publicación como “un medio de diálogo entre persoas que comparten o horizonte de Irimia, na súa amplitude e diversidade. É unha ventá de dobre dirección. Abre e comunica persoas e comunidades cristiás con iniciativas e realidades laicas e a estas, á súa vez, ofértalles unha oportunidade de diálogo e coñecemento da utopía cristiá”.
A Asociación Irimia naceu en 1978 coa vontade de colaborar en prol dunha Igrexa galega, é dicir, unha Igrexa comprometida co seu pobo, coa súa lingua e coa súa cultura, coa súa identidade e a súa realidade popular. Na liña do que se deu en chamar “nova Igrexa galega”, a asociación foi o froito de varias iniciativas anteriores que confluíron nela: os Coloquios Europeos de Parroquias que deron lugar aos Coloquios Galegos de Cristiáns, na busca dunha entidade comprometida con Galiza e o galego; a publicación pastoral da diocese de Mondoñedo-Ferrol, Boa Nova (1975), a revista Encrucillada. Revista galega de pensamento cristián (1977); e Os Cruceiros, encontros de cristiáns galeguistas que nacen en 1978, como continuación de aqueles Coloquios.”

Compostela: Xornada “Perante a nova Lei do Audiovisual: Análise e perspectivas”

María López Sández: “A paisaxe ten unha capacidade de mobilización afectiva moi intensa”

Entrevista a María López Sández en La Voz de Galicia:
“(…) – La Voz de Galicia (LVG): Que experimenta unha cando a elixen académica?
– María López Sández (MLS): Pois vivino moi emocionada e moi consciente da responsabilidade que implica, por todo o que é a institución para Galicia e a cultura galega, polos que nos precederon e por tomar o relevo de Darío Xohán Cabana, tamén lucense coma min. Unha das cousas que podemos elixir os académicos é o lugar onde facer o discurso de ingreso e a min gustaríame que sexa en Lugo. É unha institución galega e a representatividade xeográfica tamén é interesante.
– LVG: Fala da responsabilidade intrínseca ao cargo.
– MLS: A Academia cumpre unha serie de funcións e é unha das institucións importantes para a revitalización da cultura e a loita pola lingua, e nese sentido debe ser unha institución viva, dinámica e na que se fan cousas. Sei que se chega á academia para traballar e contribuír a iso. (…)
– LVG: Que quere dicir cando fala da vinculación entre a paisaxe e a condición simbólica da nación?
– MLS: Pódese establecer unha afinidade entre a paisaxe e a lingua polo feito de teren funcionado ambas como principais condicións simbólicas da nación. O sentimento de pertenza ao territorio é algo moi arraigado nos galegos, aínda que, igual que ocorre coa lingua, non sempre isto baste para evitar o desleixo ou para garantir unha acción activa de uso e coidado. A paisaxe ten unha capacidade de mobilización afectiva moi intensa e tamén unha plasmación lingüística marabillosa que se percibe nas páxinas de Otero, de Fole e de tantos outros. A nosa propia memoria biográfica está moito máis vencellada ao espazo que ao tempo, e as ideas de campo e cidade en Galicia, por exemplo, están ateigadas de valores connotativos.
– LVG: Filóloga, educadora, escritora, columnista en La Voz de Galicia. En María López Sández conviven varias facetas entre as que non é quen de escoller.
– MLS: Non o vexo como algo separado. Cheguei a todo dende a filoloxía, sinto un pulo moi intenso cara ás linguas, pero o que primou sempre foi o amor á literatura. E cando a literatura significa iso para ti, é un paso moi natural transmitilo e compartilo, e iso enlaza coa dimensión do ensino. Dei clase moitos anos no ensino medio e o que vivín con maior emoción foi o programa lector, darlles aos alumnos e alumnas a posibilidade de ler e escoller entre moitas obras, falar de libros cos rapaces, acompañar o seu perfil lector e promover o seu gusto pola lectura. E por suposto, escribir é unha continuidade e unha culminación dese sentimento cara á literatura. (…)”